VI SA/Wa 1011/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2007 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia oddala skargę Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 807/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt VI SA/WA 700/05 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] nakładająca na skarżącego J. F. prowadzącego działalność pod firmą F karę pieniężną w wysokości 6 000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia, jakich dokonano w trakcie przeprowadzonej w dniu 23 lipca 2004 r. przy wjeździe na autostradę A-4 ([...]) kontroli drogowej, pojazdu o nr rejestracyjnym [...] należącego do J. F.. Na żądanie funkcjonariuszy kontroli kierujący pojazdem okazał licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób, wystawioną na firmę F oraz zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii K. – P. wystawione na S. z siedzibą w O. Kierujący nie posiadał przy sobie zlecenia na wykonywanie tego przewozu. W toku prowadzonego postępowania skarżący nadesłał kserokopię zlecenia wyjazdu wystawioną dla niego przez S. (k. 59). W ocenie organu I instancji działanie skarżącego nie zmienia faktu, że kierowca nie posiadał zlecenia podczas kontroli, a nadesłane zlecenie mogło zostać wypisane po kontroli. Uznając, iż doszło do naruszenia art. 18, art. 19 a ust. 1, art. 28 ust. 1, art. 31 j ustawy o transporcie drogowym decyzją z dnia 23 sierpnia 2004 r. organ nałożył na skarżącego karę w wysokości 6000 złotych. Pismem z dnia 6 września 2004 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji domagając się jej uchylenia. W treści odwołania podniósł, iż nigdy nie prowadził własnych przewozów regularnych osób w międzynarodowym transporcie drogowym, wykonuje natomiast przewozy regularne osób w międzynarodowym transporcie drogowym na rzecz S. na podstawie indywidualnych zleceń wówczas odpowiednie zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych posiada przy sobie pilot autokaru zatrudniany przez ww. firmę. Skarżący podkreślił, iż w dniu kontroli autokar należący do S., który tego dnia miał obsługiwać linię międzynarodową z K. do P. uległ awarii i zwrócono się do niego o pilne podstawienie autokaru zastępczego. Ze względu na pośpiech kierowca autokaru nie zabrał z sobą na trasę zlecenia wyjazdu, natomiast pilot autokaru, który oczekiwał na autokar w K. miał ze sobą już zezwolenie nr [...] na wykonywanie przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym w relacji K. – P., które otrzymał dzień wcześniej na odprawie pilotów w siedzibie zleceniodawcy. W dalszej części odwołania skarżący dodał, iż w jego ocenie organ wydając decyzję całkowicie pominął materiał nadesłany przez strony postępowania a ponadto nie podjął żadnych własnych działań mających na celu wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości, kwestionując dowody przedłożone przez stronę czym naruszył zasady postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) lp. 1.2.1 załącznika do tej ustawy, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zezwolenie nr [...] nie było wystawione na stronę, tylko na S. z siedzibą w O.. Organ zaznaczył, iż pojęcie powierzania wykonania przewozu, o którym mowa w art. 5 ustawy prawo przewozowe należy traktować jako możliwość sporadycznego wykonania przewozu w sytuacji, gdy przewoźnik nie może wykonać tego przewozu we własnym zakresie z przyczyn niezależnych od siebie. W niniejszej sprawie nie można mówić o sporadyczności przewozu, co potwierdzają przesłane przez stronę umowy zawarte z S. oraz kopie faktur za wynajem autokaru do obsługi linii międzynarodowych na rzecz S.. Na przewoźniku spoczywa obowiązek posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Niewątpliwie więc w sytuacji, gdy przewoźnik stale wykonuje przewozy na podstawie użyczonego zezwolenia, to stanowi to obejście prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 77 § 1 kpa i art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. prawo przewozowe poprzez błędną jego wykładnię oraz art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącego organ pominął fakty i dowody powołane przez skarżącego, niestarannie przeprowadził postępowanie i nie ocenił należycie zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący podkreślił, iż organ błędnie przyjął, że pojęcie powierzania należy traktować jako możliwość sporadycznego zlecenia wykonania przewozu w sytuacji, gdy przewoźnik nie może tego przewozu wykonywać we własnym zakresie z przyczyn od siebie niezależnych. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę stwierdził, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, iż w czasie kontroli należącego do niego autobusu o nr rej. [...], kierowca okazał wystawioną na niego licencję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób oraz zezwolenie na wykonywanie przewozów osób na linii K. –P., które było wystawione na S. Zdaniem Sądu taki stan rzeczy wymagał wyjaśnienia czy przewoźnikiem wykonującym przewóz regularny jest skarżący, czy też w istocie przedsiębiorca, na którego opiewało wystawione w czasie kontroli zezwolenie. Decyzja organu została podjęta bez przeprowadzenia postępowania w tym zakresie, opierała się jedynie na podstawie protokołu kontroli, w którym stwierdzono okazanie licencji i zezwolenia oraz brak zezwolenia dla strony na wykonywanie przewozów regularnych. Organ nie odniósł się także do zlecenia wyjazdu, wyrażając wątpliwości co do jego wiarygodności w związku z oświadczeniem kierowcy złożonym w obecności inspektora i możliwością wypisania zlecenia po kontroli. Brak jest w aktach administracyjnych ww. oświadczenia, natomiast podejrzenie organu, iż zlecenie mogło być wystawione, wymaga udowodnienia. Taki dowód nie został przeprowadzony przez organ. Powołując się na treść art. 87 ustawy o transporcie drogowym Sąd podkreślił, iż dokonując swoich ustaleń organ nie uwzględnił pisma skarżącego z dnia 18 sierpnia 2004 r. wyjaśniającego okoliczności przedmiotowego przewozu ani też pisma S. z dnia 22 lipca 2004 r., w którym skierowana jest do skarżącego prośba o wynajem autokaru do obsługi tej linii w dniu 23 lipca 2004 r. Wadliwość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 77 § 1 k.p.a. nie została usunięta w postępowaniu odwoławczym. Ponadto w ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy nie odniósł się do twierdzeń skarżącego, z których wynika, że należący do niego autokar został wynajęty do wykonania przez S. przewozu regularnego, w związku ze spowodowaną awarią autokaru tej firmy. Organ pominął też uwagi skarżącego, że w czasie kontroli ustalono, iż pasażerowie posiadali bilety, zgodnie z okazanym zezwoleniem. Organ odniósł się do zagadnień związanych z pojęciem "powierzania wykonania przewozu" w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe, błędnie przy tym wykładając, iż należy je traktować jako możliwość sporadycznego zlecenia wykonania przewozu w sytuacji, gdy przewoźnik nie może wykonać we własnym zakresie z przyczyn od siebie niezależnych. W ocenie Sądu, gdyby nawet przyjąć powyższe rozumowanie, to organ winien mieć na uwadze, iż skarżący odwoływał się do jednorazowego zlecenia w związku z zaistniałą awarią pojazdu S.. Bez bliższego uzasadnienia pozostaje twierdzenie organu II instancji, iż skarżący wykonuje przewóz na podstawie użyczonego zezwolenia. Sąd podkreślił, iż w świetle art. 5 powołanej ustawy, dopuszczalne jest powierzanie bez ograniczeń wykonywania przewozu innemu przewoźnikowi, a przekazanie zezwolenia przewoźnikowi wykonującemu przewóz na podstawie art. 5 powołanej ustawy nie jest w rozumieniu art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym odstąpieniem zezwolenia osobie trzeciej skutkującym cofnięciem zezwolenia. Przepis ten expressis verbis stanowi, iż nie jest odstąpieniem zezwolenie wykonywania przewozu innemu przewoźnikowi o którym mowa w art. 5 ustawy prawo przewozowe. Brzmienie przepisu art. 24 ust. 4 pkt 4 zostało nadane ustawą z dnia 23 lipca 2003 r., o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 149 poz. 1452); w poprzednio obowiązującym brzmieniu przepis ten stanowił, że zezwolenie wygasa w razie odstąpienia go osobie trzeciej. Powyższa nowelizacja została wprowadzona przez ustawodawcę wyraźnie w celu wyjaśnienia, że wolno powierzyć wykonywanie konkretnego transportu innemu przewoźnikowi. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a w razie uznania zasadności naruszenia przepisów prawa materialnego - uchylenia wyroku w całości i oddalenia skargi. W zarzutach skargi kasacyjnej organ wskazał, iż w jego ocenie Sąd wydając zaskarżony wyrok dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez wadliwe zastosowanie w sprawie art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, co było następstwem pominięcia w toku subsumcji art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem i w konsekwencji odmowy zastosowania lp.1.2.1 załącznika do ww. ustawy oraz naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c), Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., a także art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i 28 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, iż kwestia interesu prawnego należy do sfery ustaleń faktycznych oraz, że organ nie zebrał całego koniecznego do rozstrzygnięcia materiału w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając w całości zarzuty skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 807/06 uchylił zaskarżony wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyższej instancji uznał, iż w niniejszej sprawie należy wziąć pod rozwagę, iż od dnia wejścia Polski do Unii Europejskiej obowiązywało rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz.U.UE.L.92.74.1), które w art. 5 ust. 1 stanowi, że zezwolenia będą wystawiane na nazwę przedsiębiorstwa transportowego i nie mogą być przez nie przekazywane stronom trzecim. Jednakże przewoźnik, który otrzymał zezwolenie może za zgodą władz, określonych w art. 6 ust. 1, świadczyć usługi przez podwykonawcę. W takim przypadku, w zezwoleniu będzie wskazana nazwa przedsiębiorstwa i jego rola jako podwykonawcy. Podwykonawca musi spełniać warunki określone w art. 3 ust. 1. W przypadku przedsiębiorstw zrzeszonych do celów świadczenia usług regularnych zezwolenie jest wystawiane na nazwy wszystkich przedsiębiorstw. Zostaje ono przekazane przedsiębiorstwu zarządzającemu działalnością, natomiast pozostałe przedsiębiorstwa otrzymują kopie. W zezwoleniu wymienia się nazwy wszystkich przedsiębiorstw. Sąd podkreślił, iż oceniając legalność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 lutego 2005 r. Sąd I instancji winien mieć na względzie wskazane wyżej przepisy prawa europejskiego, bowiem niezależnie od tego jakie przepisy obowiązywały na terenie Polski to od dnia uzyskania członkostwa w Unii Europejskiej pierwszeństwo uzyskują przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Rady (EWG). W dniu rozprawy tj. w dniu 14 września 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym strona potwierdza, iż wykonywany przez skarżącego w dniu 23 lipca 2004 r. przewóz odbywał się w ramach linii K. – P. w wykonaniu zezwolenia na międzynarodowe przewozy regularne wydanego na rzecz osoby trzeciej R. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. Pełnomocnik zgodził się ze stwierdzeniem, iż w czasie kontroli na obszarze RP obowiązywał przepis art. 5 ust. 1 Rady (EWG) nr 684/92. Ponadto podniósł, iż pomimo obowiązywania w dacie przewozu ww. przepisu zezwolenia wydane przed datą 1 maja 2004 r. zachowały swoją ważność. Zaznaczył, iż przedłożone do akt sprawy zezwolenie nr [...] utraciło swoją ważność dopiero z dniem 28 lutego 2005 r., dlatego też zdaniem strony mimo pierwszeństwa obowiązywania w naszym porządku prawnym przepisów unijnych zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób wydane przed 1 maja 2004 r. zachowały swoją ważność. Pełnomocnik zwrócił uwagę Sądu na stosunkowo długi okres oczekiwania na wydanie zezwolenia odpowiadającego przepisom unijnym. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ponownie związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Oceniając przedmiotową sprawę w świetle wyżej przedstawionych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga J. F. prowadzącego działalność pod firmą F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wskazanych w pkt 1-6 tego artykułu podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 1 cyt. ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia, które zgodnie z pkt 2 tego artykułu, w międzynarodowym transporcie drogowym wydawane jest przez ministra właściwego do spraw transportu. Zatem zasadą jest, iż przewoźnik drogowy, który chce wykonywać przewozy regularne i regularne specjalne, musi uzyskać na taką działalność zezwolenie, przy czym w art. 18 ust. 3 ww. ustawy przewiduje katalog zamknięty przypadków, w których zezwolenie nie jest wymagane. Udzielonego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych nie można odstępować pod rygorem jego cofnięcia, co prowadzi do wniosku, że jest to dokument wydany dla konkretnego przewoźnika w celu umożliwienia mu wykonywania określonego rodzaju usług transportowych. Nie można ponadto z treści przepisu art. 24 ust. 4 pkt 4 utd, który odnosi się do sytuacji cofnięcia zezwolenia, a w którym określono jakie działanie nie stanowi odstąpienia zezwolenia, wywodzić w powiązaniu z art. 5 Prawa przewozowego możliwości wykonywania przewozu regularnego w oparciu o zezwolenie wydane innemu przewoźnikowi tylko dlatego, że zawarło się z nim umowę powierzenia wykonywania przewozu. Takie rozumowanie prowadziłoby do sytuacji, w której jedni przedsiębiorcy wykonują przewozy regularne posiadając zezwolenie, a inni wykonują taki sam transport bez zezwolenia, w oparciu o zezwolenie wydane innym przedsiębiorcom, a działając tak nie naruszają prawa, bowiem mają z przewoźnikiem posiadającym zezwolenie zawartą umowę powierzenia wykonywania przewozu. Kierując się wykładnią dokonaną w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjnego należy wskazać, iż w stanie prawnym, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji przewóz będący przedmiotem kontroli podlegał reżimowi rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz.U.UE.L.92.74.1) bowiem rozporządzenie to jako element prawa wspólnotowego miało pierwszeństwo zastosowania przed prawem krajowym. Jak wynika z treści art. 5 ust.1 ww. rozporządzenia zezwolenia na przewozy regularne wystawiane będą na nazwę przedsiębiorstwa transportowego i nie mogą być przez nie przekazywane stronom trzecim. Jednakże przewoźnik, który otrzymał zezwolenie może za zgodą władz, określonych w art. 6 ust. 1, świadczyć usługi przez podwykonawcę. W takim przypadku, w zezwoleniu będzie wskazana nazwa przedsiębiorstwa i jego rola jako podwykonawcy. Podwykonawca musi spełniać warunki określone w art. 3 ust. 1. W przypadku przedsiębiorstwa zrzeszonych do celów świadczenia usług regularnych zezwolenie wystawiane na nazwy wszystkich przedsiębiorstw. Zostaje ono przekazane przedsiębiorstwu zarządzającemu działalnością, natomiast pozostałe przedsiębiorstwa otrzymują kopie. W zezwoleniu wymienia się nazwy wszystkich przedsiębiorstw. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy oraz mając na względzie związanie wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż w sprawie bezspornym pozostaje, że w trakcie kontroli, jaka odbyła się w dniu 23 lipca 2004 r. przy wjeździe na autostradę A-4 ([...]) kierujący pojazdem na żądanie funkcjonariuszy kontroli okazał zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii K. – P. wystawione na S. z siedzibą w O. oraz że skarżący nie posiadał wydanego na siebie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. Za pozbawione uzasadnionych podstaw, Sąd uznał zarzuty skarżącego podniesione w skardze, dotyczące naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe poprzez jego błędną wykładnię oraz przepisu art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podzielił stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym pojęcie powierzania wykonania przewozu na które powołuje się skarżący (art. 5 ustawy prawo przewozowe) należy traktować jako możliwość sporadycznego wykonania przewozu w sytuacji, gdy przewoźnik nie może wykonać tego przewozu we własnym zakresie z przyczyn niezależnych od siebie. Powyższa sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, co potwierdza m. in. przesłana przez stronę umowa zawarta w dniu 1 lipca 2004 r. z S. oraz kopie faktur za wynajem autokaru do obsługi linii międzynarodowych na rzecz S. Skoro zatem na gruncie niniejszej sprawy nie może być mowy o sporadyczności a wręcz przeciwnie, omówione wyżej dowody wskazują na stałe świadczenie omawianego rodzaju usług, obowiązkiem przewoźnika tj. J. F. było legitymowanie się zezwoleniem na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, wystawionym na jego nazwisko, bądź upoważniającym go do wykonywania przewozów regularnych jako podwykonawca. Tymczasem, jak przyznał wielokrotnie skarżący dokumentów takich nie posiadał. Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował w uzasadnieniu wyroku przekazującego sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, że w dniu kontroli w Polsce obowiązywało rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tego aktu, zezwolenia są wystawiane na nazwę przedsiębiorstwa transportowego i nie mogą być przez nie przekazywane stronom trzecim. Jednakże przewoźnik, który otrzymał zezwolenie może za zgodą władz, określonych w art. 6 ust. 1, świadczyć usługi przez podwykonawcę. W takim przypadku, w zezwoleniu będzie wskazana nazwa przedsiębiorstwa i jego rola jako podwykonawcy. Podwykonawca musi spełniać warunki określone w art. 3 ust. 1. W przypadku przedsiębiorstw zrzeszonych do celów świadczenia usług regularnych zezwolenie wystawiane jest na nazwy wszystkich przedsiębiorstw. Zostaje ono przekazane przedsiębiorstwu zarządzającemu działalnością, natomiast pozostałe przedsiębiorstwa otrzymują kopie. W zezwoleniu wymienia się nazwy wszystkich przedsiębiorstw. Oceniając przedłożone przez skarżącego zezwolenie przez pryzmat ww. rozporządzenia należało stwierdzić, iż w jego treści nie została ujawniona możliwość świadczenia usług przez podwykonawcę, dlatego też wykonywanie przez skarżącego przewozów regularnych w oparciu o zezwolenie wystawione na rzecz innego przedsiębiorcy należało uznać za wykonywane bez zezwolenia i w rezultacie sankcjonowane zgodnie z lp. 1.2.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym karą 6000 złotych. Pogląd skarżącego zawarty w piśmie procesowym z dnia 14 września 2007r., iż zezwolenie wystawione przed dniem obowiązywania przepisów unijnych zachowuje swoją ważność w okresie na jaki zostało wystawione jest prawidłowy, lecz na gruncie rozpatrywanej sprawy nie może odnieść pożądanego przez stronę skutku. Odnosząc się do tej kwestii należy jeszcze raz podkreślić, że okazane w trakcie kontroli zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii K. – P. wystawione jest na S. z siedzibą w O. a nie na skarżącego. Stąd wyprowadzony przez stronę wniosek, że w chwili kontroli mógł posługiwać się tym zezwoleniem nie jest prawidłowy. Tym bardziej, co ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca sporadyczne wykonanie przewozu regularnego za innego przewoźnika. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 77 §1 k.p.a. Sąd uznał, iż zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz podjął wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a poczynione w trakcie postępowania ustalenia znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wadliwość zaskarżonej decyzji przejawiająca się w tym, iż w podstawie prawnej pominięto art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. z jednoczesnym właściwym zastosowaniem przepisów sankcjonujących, w ocenie Sądu, stanowi jedynie uchybienie co do formy decyzji. Przedstawiony wyżej mankament stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. jednakże, zdaniem Sądu, omawiane naruszenie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, co powoduje, że uchylenie decyzji z tej tylko przyczyny byłoby niezgodne a art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. Niepowołanie w treści decyzji podstawy prawnej (jeśli ona realnie istnieje – a tak jest w rozpatrywanej sprawie) nie jest elementem przesądzającym o bycie decyzji administracyjnej. Nie jest to bowiem przypadek wydania decyzji "bez podstawy prawnej" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi natomiast wadliwość formy decyzji naprawianą w trybie rektyfikacji. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. .