VI SA/Wa 1013/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. sp. j. z siedzibą w L. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny postanowieniem znak [...] z dnia [...] października 2009 r., na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 115 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.), odmówił M. S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego znak [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nakazującej A. sp. j. D. i R. G. z siedzibą w L. prowadzącej aptekę o nazwie "E." w L. przy ul. O. zaprzestania prowadzenia sprzedaży produktów leczniczych, wyrobów medycznych do innych aptek ogólnodostępnych oraz zakupu produktów leczniczych, wyrobów medycznych w innych aptekach ogólnodostępnych. Postanowienie wydano w następujących ustaleniach; Decyzją znak [...] wydaną w dniu [...] lipca 2009 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego nakazano spółce E. zaprzestać wyżej opisanej działalności w prowadzonej przez spółkę aptece o nazwie "E." w L. przy ul. O.. Decyzję doręczono na adres D. i R. wspólnicy spółki E. L. ul. O. w dniu [...] sierpnia 2009 r. Od decyzji tej w dniu [...] sierpnia 2009 r. M. S. stwierdzając, że działa jako wspólnik reprezentujący spółkę E., złożyła odwołanie z dnia [...] sierpnia 2009 r., wnosząc jednocześnie o ewentualne przywrócenie terminu do jego wniesienia, motywując ten wniosek faktem pozbawienia składającej odwołanie przez wspólnika R. G. prawa wglądu do dokumentacji spółki. Odwołująca podała, że odpis decyzji otrzymała [...] sierpnia 2009 r. W dniu [...] sierpnia 2009 r. M. S. złożyła również odwołanie z dnia [...] sierpnia 2009 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego znak [...] z dnia [...] lipca 2009 r. zaznaczając, że odwołanie składa w imieniu A. E. G. i Wspólnicy sp. j. z siedzibą w Ł., a w dniu [...] sierpnia 2009 r. złożyła odwołanie z dnia [...] sierpnia 2009 r. działając w imieniu własnym jako wspólnik spółki C. w Ł. domagając się dopuszczenia do udziału w postępowaniu zakończonym decyzja znak [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. W tym stanie faktycznym zostało wydane wymienione na wstępie postanowienie. W jego uzasadnieniu Główny Inspektor Farmaceutyczny podkreślał, że decyzja została doręczona na adres i imiona wspólników ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Okoliczności podane przez M. S. na uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania dowodzą jedynie pozostawania przez nią w konflikcie z drugim wspólnikiem, co nie może stanowić podstawy do uwzględnia wniosku o przywrócenie terminu, tym bardziej, że skarżąca nie przedłożyła żadnych innych dowodów wskazujących na otrzymanie decyzji dopiero [...] sierpnia 2009 r. Nadto skarżąca w piśmie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie zajęła stanowiska co do kwestionowanego rozstrzygnięcia podjętego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Od postanowienia Głównego Inspektora Farmaceutycznego znak [...] z dnia [...] października 2009 r. M. S. w dniu [...] października 2009 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] zaznaczając, że wniosek ten składa w imieniu własnym i w imieniu spółki E., prosząc o rozpoznanie wniosków z dnia [...] sierpnia 2009 r. i z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wskazując na naruszenie przepisów postępowania (art. art. 7, 8, 58, 77 § 1, 128 i 144 k.p.a.) M. S. wnosiła o przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność doręczenia skarżącej decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...]. Podkreślając, że wniosek składa w imieniu własnym i spółki E. stwierdzała, że wystarczającym było powołanie się w odwołaniu na fakt nie zgadzania się przez odwołującą z decyzją. Nie było zatem konieczne określanie zarzutów kierowanych w stosunku do zaskarżonej decyzji i ich uzasadnianie. Główny Inspektor Farmaceutyczny postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. znak [...], na podstawie art. 120 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo farmaceutyczne oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 i art. 58 § 1 k.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie i przywrócił M. S. termin do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...]. W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego należało dać wiarę M. S., że na skutek pozbawienia jej przez drugiego wspólnika dostępu do dokumentów spółki decyzję Inspektora Wojewódzkiego otrzymała dopiero [...] sierpnia 2009 r. W związku z tym, że skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania, na zasadzie art. 58 § 1 k.p.a. należało przywrócić termin do jego wniesienia. Na postanowienie to, A. sp. j. z siedzibą w L. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę z wnioskiem o stwierdzenie nieważności lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podkreślała, że M. S. wniosła odwołanie i wniosek o przywrócenie terminu nie w swoim imieniu lecz w imieniu spółki E. do czego nie była uprawniona, gdyż jedynie spółka jest stroną postępowania. Natomiast spółka E. prawidłowo otrzymała decyzję z [...] lipca 2009 r. znak [...] i zgadzając się z nią oraz wykonując obowiązki w niej wskazane odwołania nie złożyła. W tej sytuacji to jedynie spółka E. mogła wystąpić z ewentualnym wnioskiem o przywrócenie terminu, a nie jej wspólnik. Przywracając więc termin M. S., jako wspólnikowi spółki E., do wniesienia odwołania organ administracji rażąco naruszył przepis art. 58 § 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 1 i art. 129 § 2 k.p.a. Skarżąca podkreślała, że M. S. wniosła odwołanie wskazując, że działa w imieniu spółki E. nigdy nie wnosząc odwołania w imieniu własnym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że wniosek M. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mógł odnosić się do jej odwołania z dnia [...] sierpnia 2009 r. (data wpływu [...] sierpnia 2009 r.) ponieważ odwołanie to dotyczyło innej sprawy. Odnosiło się do spółki A. E. G. i Wspólnicy sp. j. z siedzibą w Ł., a nie do spółki A. D. i R. G. sp.j. z siedzibą w L., w której to sprawie zostało wydane zaskarżone postanowienie. Zatem wniosek M.S. o ponowne rozpatrzenie sprawy odnosić się mógł wyłącznie do A. E. D. i R. G. sp.j. z siedzibą w L. i słusznie w takim też zakresie został rozpatrzony przez organ administracji. Odnosząc się zatem do odwołania M. S. z dnia [...] sierpnia 2009 r. (data doręczenia organowi [...] sierpnia 2009 r.) należy zauważyć, że w odwołaniu tym odwołująca wskazywała, iż działa w imieniu spółki A. D. i R. G. sp.j. z siedzibą w L. Zgodnie z Krajowym Rejestrem Sądowym tej spółki z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], Dział 2 Rubryka 1, prawo do reprezentacji spółki posiadali jednoosobowo D. G. i R. G.. Należy zatem stwierdzić wbrew zarzutom skarżącej, że M. S. była umocowana na dzień składania odwołania do jego złożenia w imieniu spółki. W tych warunkach Główny Inspektor Farmaceutyczny, przywracając termin do wniesienia odwołania M. S., jako działającej w imieniu spółki E., zgodnie z zasadą reprezentacji ujawnioną w aktualnym Krajowym Rejestrze Sądowym na dzień złożenia odwołania, miał podstawy do dokonania takiego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził, by ustalenia organu administracji co do przyczyny uwzględnienia wniosku M. S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania były dowolne. Jak wynika bowiem z oświadczenia składającej odwołanie, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy (m.in. uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2009 r.) składająca odwołanie została pozbawiona możliwości wglądu w dokumenty spółki nie mogąc łącznie z drugim wspólnikiem zapoznać się z decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...]w dacie doręczenia jej na adres spółki. W tym zakresie brak jest odmiennych ustaleń. Zatem ocena organu administracji o tym, że M. S. nie otrzymała w dniu [...] sierpnia 2009 r. decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. doręczonej spółce, znajduje uzasadnienie. Stosownie do art. 59 § 1 k.p.a. jedynie od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie, a więc od przywrócenia terminu środek zaskarżenia nie przysługuje. Organ administracji przywracając termin M. S. do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...]nie naruszył przepisu art. 58 § 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 1 i art. 129 § 2 k.p.a. Odwołanie zostało wniesione prawidłowo, od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] do Głównego Inspektora Farmaceutycznego i w odwołaniu został zawarty również wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zatem składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania M. S. dopełniła jednocześnie obowiązku dokonania czynności, dla której określony był termin. W związku z tym organ administracji nie naruszył przepisu art. 58 k.p.a. w szczególności nie doszło do jego rażącego naruszenia w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.