VI SA/Wa 1014/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Asesor WSA Agnieszka Łąpieś Rosińska Protokolant Aleksandra Borowiec - Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2005 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej uchyla zaskarżoną decyzję Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji o odmowie wydania K. M. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Podaniem z dnia [...] czerwca 2004 r. K. M. zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej krótkiej do ochrony osobistej. W uzasadnieniu wskazał, że wychowywał się w Szwajcarii gdzie ukończył Międzynarodowe Liceum Dyplomowane o profilu wojskowym a następnie po odbyciu specjalistycznych szkoleń zdobył uprawnienia zawodowego "bodyguarda" /ochroniarza do ochrony osobistej/. Miał w Szwajcarii pozwolenie na broń krótką do ochrony osobistej oraz posiadał pistolet [...] kal. 9 mm. W swojej karierze zawodowej w różnych państwach ochraniał wiele znanych osobistości z życia politycznego, artystycznego i finansowego oraz zrealizował kilka spektakularnych spraw. W 1995 r. uczestniczył w rozbiciu największego gangu zajmującego się kradzieżą luksusowych samochodów. W odwecie za to porwano jedną z jego córek a jemu samemu i członkom jego rodziny grożono śmiercią. Współpracował z policją włoską i francuską. Potem rozwiódł się, rozstał z rodziną i powrócił do Polski. Pistolet sprzedał. Ma podwójne obywatelstwo : polskie i szwajcarskie. W Polsce pracuje w firmie "Orlen Ochrona" oraz w ochronie osobistej bardzo znanych osób. Posiada licencję nr [...] pracownika ochrony fizycznej II stopnia oraz pozwolenie na broń obiektową wydane przez Komendę Stołeczną Policji. Jest niekarany i ma bardzo dobrą opinię w pracy. Zna ustawę o broni i amunicji z 1999 r. i zawarte w niej zasady używania broni jej przenoszenia, przechowywania i konserwacji oraz okoliczności działania w warunkach obrony koniecznej i stanu wyższej konieczności. Wskazał też, że od dwóch lat otrzymuje telefony z pogróżkami wygłaszanymi po polsku z obcym akcentem. Ustalił i podał numery telefonów z których otrzymywał pogróżki. W związku z tymi pogróżkami czuje się zagrożony. Do podania dołączył wymagane ustawą dokumenty w tym informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności, orzeczenie lekarskie i psychologiczne a także bardzo dobrą opinię z pracy – firmy "Orlen Ochrona", szwajcarski dyplom "bodyguarda" i kopię zawiadomienia o pogróżkach skierowanego do Prokuratury i Policji w maju 2004 r. W toku postępowania dowodowego Komendant Stołeczny Policji ustalił, że Komisariat Policji w miejscu zamieszkania wnioskodawcy nie prowadził przeciwko niemu żadnych postępowań wyjaśniających w sprawach o przestępstwa i wykroczenia, nie odnotował żadnych interwencji ani skarg, wnioskodawca nie był widywany w stanie upojenia alkoholowego ani nie przebywał w Izbie Wytrzeźwień, nie nadużywa alkoholu, narkotyków i środków odurzających i ma warunki do przechowywania broni. Ustalono też, że wnioskodawca "przechodził w materiałach procesowych" w 1985 r. i 1989 r. w związku ze sprawą z art. 186 § 1 i § 2 k. k. /alimenty/ oraz w 1966 r. z art. 208 k. k /kradzież z włamaniem lub zuchwała/. Komendant ustalił również, że sprawa gróźb karalnych toczy się w Prokuraturze. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Komendant Stołeczny Policji powołując się na art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /Dz. U. nr 52 z 2004 r. poz. 525/ odmówił K. M. wydania pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. W uzasadnieniu wskazał, że przedstawione we wniosku argumenty nie zasługują na uwzględnienie, a organ nie ustalił faktów i przesłanek szczególnego zagrożenia bezpieczeństwa osobistego. Od tej decyzji odwołał się K. M. W odwołaniu podniósł okoliczności jak we wniosku i dołączył do odwołania zawiadomienie z Prokuratury o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo z art. 190 § 1 k. k. /groźby karalne/. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2004 r. uchylił decyzję Komendanta Stołecznego Policji z uwagi na niewyczerpujące zbadanie sprawy i nieustalenie czy okoliczności zagrożenia osoby wnioskodawcy rzeczywiście mają miejsce. Rozpoznając sprawę ponownie Komendant Stołeczny Policji zwrócił się do Dyrektora Biura Międzynarodowej Współpracy Policji Komendy Głównej Policji o pomoc w ustaleniu i udzieleniu informacji o zagrożeniu życia lub zdrowia wnioskodawcy na terytorium Szwajcarii. Skierował też K. M. na egzamin teoretyczny i praktyczny w sprawie wydania pozwolenia na broń. Obie części egzaminu wnioskodawca zdał bardzo dobrze. Biuro Międzynarodowej Współpracy Policji potwierdziło pobyt K. M. w Szwajcarii wraz z rodziną, posiadanie przez niego obywatelstwa szwajcarskiego, zmianę nazwiska z "F." na "M.", wskazało, że jest znany policji z powodu gróźb karalnych w 2000 r. oraz jako ofiara przemocy z użyciem broni białej w 1997 r. Z tekstu dokumentu nie jest jasne czy groźby karalne kierowano przeciwko K. M., czy też on je kierował. Biuro potwierdziło, że wnioskodawca pracował w Szwajcarii jako agent pomocniczy ochrony w latach 1995 -2000 i posiadał zezwolenie na broń oraz miał 5 pistoletów. W 2000 r. wyjechał ze Szwajcarii i tamtejsza policja nie wie gdzie przebywa ani co stało się bronią, którą posiadał. Biuro wskazało też, że od 2003 r. wnioskodawca jest poszukiwany przez organy ścigania kantonu T. z powodu dokonywania przestępstw finansowych. Po takich ustaleniach Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia 10 lutego 2005 r. powołując się na art. 10 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o broni i amunicji odmówił K. M. wydania pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. W uzasadnieniu wskazał, że uprawnienie do posiadania broni przyznaje się w przypadku realnego stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia wnioskodawcy. Organ uznał po dokonaniu stosownych ustaleń, że przedstawione we wniosku argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Od tej decyzji odwołał się K. M. W odwołaniu podniósł argumenty jak we wniosku oraz wskazał, że organ niepotrzebnie skierował go na kosztowny egzamin. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] powołując się na art. 138 § 1 p. 1 KPA utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że to Policja czy powołane przez stronę okoliczności uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, a czyni to wtedy gdy zainteresowany dowiedzie, że podlega wyraźnie ponadprzeciętnemu i realnemu zagrożeniu, uzasadniającemu posiadanie broni palnej bojowej. Wskazane przez wnioskodawcę okoliczności nie potwierdzają takiego zagrożenia. Skierowanie na egzamin było uzasadnione, gdyż jego zdanie jest koniecznym warunkiem uzyskania pozwolenia na broń. Tę decyzję skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i podniósł, że zebrane materiały wskazują wyraźnie na ponadprzeciętne zagrożenie jego osoby. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie wskazując, że zasadność odmowy musi ocenić Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1270/ dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenie prawa, skarga jest więc uzasadniona. Skarżący dla uzasadnienia swego wniosku wskazał niezwykłe /nawet w ocenie Komendanta Głównego Policji/ okoliczności. Przeprowadzone postępowanie dowodowe znaczną część tych okoliczności potwierdziło, a żadnym nie zaprzeczyło, co pozwala wysnuć wniosek, że zasadniczo wnioskodawca nie mija się z prawdą. Jednak niektóre bardzo istotne okoliczności, wobec braku precyzji sformułowań, pozostają niejasne jak np. informacja o groźbach karalnych jakie miały miejsce w Tessin w Szwajcarii w 2000 r. /nie jest pewne czy to wnioskodawca był obiektem tych gróźb, czy też groził/. Zupełnie nie została wyjaśniona bardzo istotna okoliczność kierowania do wnioskodawcy gróźb w Polsce. Z akt wynika, że w Prokuraturze toczy się postępowanie w tej sprawie, ale nie wiadomo co w nim ustalono, czy się zakończyło, a jeżeli tak, to jak się zakończyło. Nie wiadomo też czy w Szwajcarii toczy się przeciwko wnioskodawcy postępowanie karne o przestępstwa przeciwko mieniu. W tej sytuacji w ocenie Sądu należy uznać, że naruszona została zasada z art. 7 KPA zobowiązująca organy do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz niewypełnione zostały obowiązki z art. 77 § 1 KPA nakazujące organowi wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustali czy i jak zakończyło się postępowanie w Prokuraturze w sprawie gróźb karalnych oraz doprecyzuje informacje dotyczące zagrożeń życia i zdrowia wnioskodawcy w trakcie pobytu w Szwajcarii, a także ustali czy w Szwajcarii nie toczy się przeciwko wnioskodawcy postępowanie o jakim mowa w art. 15 ust. 1 p. 6 ustawy o broni i amunicji. Przy podejmowaniu decyzji organ rozważy czy wnioskodawca wykazał, że w Polsce, w chwili obecnej występuje stałe, rzeczywiste i ponadprzeciętne zagrożenie jego życia i zdrowia, które mogłoby uzasadniać wydanie mu pozwolenia na broń. Ze wskazanych wyżej względów Sąd uznał, że postępowanie dowodowe z naruszeniem wskazanych przepisów KPA nie wyjaśniło całokształtu okoliczności, a braki te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Postępowanie dowodowe musi zostać uzupełnione, zatem stosownie do art. 145 § 1 p. 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 210 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzygnął o kosztach postępowania z uwagi na brak wniosku w tej kwestii. Sąd nie orzekł o niewykonywaniu uchylonej decyzji, bowiem decyzja o nieprzyznaniu uprawnień ze swej istoty nie nadaje się do wykonania.