VI SA/Wa 1016/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi W. sp. j. z siedzibą w C. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o wezwaniu do usunięcia nieprawidłowości w deklaracji właściwości użytkowych wyrobu budowlanego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania 1. uchyla zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2018 r. ; 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej, W. sp. j. z siedzibą w C., kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej organem/GINB) postanowieniem z [...] marca 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez W. Sp. j. z siedzibą w C. (zwanej dalej stroną/skarżącą/producentem), na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej organem I instancji/[...] WINB) z [...] stycznia 2018 r., nr [...], w przedmiocie wezwania producenta do usunięcia nieprawidłowości w deklaracji właściwości użytkowych nr [...] z [...] listopada 2017 r., dotyczącej wyrobu budowlanego - cementu powszechnego użytku MAX 32,5 R (zwanego dalej wyrobem budowlanym) w zakresie wykazu zasadniczych charakterystyk określonych w zharmonizowanej specyfikacji technicznej deklarowanego zamierzonego zastosowania lub zastosowań wyrobu w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W dniach [...] lutego - [...] marca 2017 r. [...] WINB przeprowadził kontrolę u B. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą B. z siedzibą w m. P. (zwanego dalej sprzedawcą). Kontroli podlegał m.in. ww. wyrób budowlany (niepowtarzalny kod identyfikacyjny: [...], wyprodukowany przez producenta. Ustalenia kontroli zawarte zostały w protokole kontroli podpisanym w dniu [...] marca 2018 r., nr akt kontroli: [...]. W protokole kontroli wskazano, że na wyrobie umieszczono oznakowanie CE wraz z informacjami towarzyszącymi. W trakcie kontroli sprzedawca przedstawił deklarację właściwości użytkowych Nr [...] z [...] października 2016 r. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, [...] WINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wyrobu budowlanego, o czym zawiadomił producenta oraz sprzedawcę i poinformował o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Producent poinformował o zmianie deklaracji właściwości użytkowych oraz informacji towarzyszących oznakowaniu CE. W związku z przesłanymi wyjaśnieniami i dokumentami, organ wojewódzki pismem z [...] października 2017 r., wskazał na nieprawidłowości w przesłanej kopii deklaracji właściwości użytkowych oraz konieczność przedstawienia oznakowania CE wraz z informacjami towarzyszącymi. W związku z przesłanymi dokumentami, [...] WINB pismem z [...] grudnia 2017 r., wskazał na nieprawidłowości w przesłanej deklaracji właściwości użytkowych oraz poinformował, że informacje towarzyszące oznakowaniu CE spełniają wymagania. Ponadto, celem umożliwienia stronom zapoznanie się ze stanowiskiem oraz ostatecznego złożenia wyjaśnień lub dokumentów bądź ich kopii wskazujących na podjęcie działań zmierzających do usunięcia niezgodności formalnych we wprowadzaniu wyrobu budowlanego do obrotu, [...] WINB zawiadomił, że sprawa nie może zostać załatwiona w ustawowym terminie i wskazał stronom nowy termin załatwienia sprawy - 31 stycznia 2017 r. Postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2016 r., 1570 zwaną dalej ustawą o wyrobach budowlanych), organ I instancji wezwał producenta do usunięcia nieprawidłowości w deklaracji właściwości użytkowych, dotyczącej wyrobu budowlanego w zakresie wykazu zasadniczych charakterystyk określonych w zharmonizowanej specyfikacji technicznej deklarowanego zamierzonego zastosowania lub zastosowań wyrobu w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. Producent wniósł zażalenie na ww. postanowienie i wskazał, że do stworzenia Deklaracji Właściwości Użytkowych (zwanej dalej DWU) przyjął wytyczne GINB zawarte w postanowieniu wydanym w dniu [...] września 2017 r oraz późniejszej kontroli [...] WINB zakończonego w dniu [...] stycznia 2018 r. - sygn. akt [...] - obejmującej ocenę DWU i oznakowania CE, co do których organ nie miał zastrzeżeń. GINB zaskarżonym postanowieniem uchylił w całości postanowienie [...] WINB z [...] stycznia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazał, że przyczyną, dla której uchyla i przekazuje do ponownego rozpatrzenia sprawę, jest okoliczność, iż organ I instancji uchybił dyspozycji przepisu art. 30 ust 1. ustawy o wyrobach budowlanych, wydając postanowienie, które nie zawiera obu obligatoryjnych elementów tj. zakazu dalszego udostępniania wyrobu budowlanego przez sprzedawcę oraz wyznaczenie terminu na usunięcie określonych nieprawidłowości. Okoliczność ta, zdaniem organu, uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I Instancji do ponownego rozpatrzenia celem wydania poprawnego rozstrzygnięcia (zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy), dotyczącym prawidłowego sformułowania sentencji postanowienia. Skargę na powyższą uchwałę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie producent, zarzucając naruszenie: 1. art. 124 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnie i uznanie, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania, pomimo, że postanowienie organu pierwszej instancji zawiera rozstrzygnięcie w postaci nałożenia obowiązku na skarżącego, którego spełnienie nie było możliwe w chwili jego wydania i niewykonalność ta ma charakter trwały, albowiem postanowienie nie wskazuje, które konkretnie dane z zakresu wykazu zasadniczych charakterystyk określonych w zharmonizowanej specyfikacji technicznej deklarowanego zamierzonego zastosowania lub zastosowań wyboru powinno być przez skarżonego poprawione, co stanowiło podstawę do stwierdzenia, iż zachodzi przesłanka nieważności postanowienia organu pierwszej instancji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. 2. naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnie i uznanie, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania, pomimo, że postanowienie organu pierwszej instancji nie zawierało prawidłowego oznaczenia strony postępowania, albowiem w sentencji postanowienia organ wezwał do usunięcia nieprawidłowości w deklaracji właściwości użytkowych nr [...] z [...] listopada 2017 r., dotyczącej wyrobu budowlanego - cementu do powszechnego użytku MAX 32,5 R w zakresie wykazu zasadniczych charakterystyk określonych w zharmonizowanej specyfikacji technicznej deklarowanego zamierzonego zastosowania lub zastosowań wyboru producenta bez wskazania jego siedziby, co sprawia, że wykonanie wezwania, nie było możliwe w chwili jego wydania i niewykonalność ta ma charakter trwały, co stanowiło podstawę do stwierdzenia, iż zachodzi przesłanka nieważności postanowienia organu pierwszej instancji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.; 3. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144. k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, dawał podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania z uwagi na okoliczność, iż wyrób budowlany wprowadzony do obrotu, którego dotyczyła kontrola w dniach [...] lutego - [...] marca 2017 r., już w dniu kontroli był po terminie przydatności, jak również DWU sporządzona dla partii kontrolowanej, jest inna, niż ta którą postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., organ pierwszej instancji zobowiązał skarżącemu zmienić; 4. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144. k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy zaskarżone postanowienie o ile naruszało przepisy postępowania i wymagało jego uchylenia, to nie wystąpił żaden konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który miałby istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, co uzasadniać mogło uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 5. art. 8 § 1, 2 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania odwoławczego w sposób lapidarny, nieodnoszący się w żadnym zakresie do zarzutów sformułowanych przez skarżącego do postanowienia organu I instancji, szczegółowo opisanych w zażaleniu z [...] lutego 2018 r. Wskazując na powyższe wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz umorzenia postępowania administracyjnego w całości, oraz uchylenie w całości postanowienia poprzedzającego oraz umorzenia postępowania administracyjnego przed organem pierwszej instancji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do jej rozpoznania wskazać należy, że stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. –dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie GINB z [...] marca 2018 r. uchylające postanowienie [...] WINB z [...] stycznia 2018 r. i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Złożona skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z powyższego przepisu wynika, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" - będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Aby naprawić błąd organu pierwszej instancji organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie bowiem z art. 136 k.p.a. w brzemieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Oznacza to jednak, że przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, taka sytuacja zatem wyłącza dopuszczalność kasacji decyzji organu I instancji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016, str. 622). Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest bowiem dopuszczony tylko wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyroki NSA z 30 czerwca 2016 r., II OSK 2653/14; z 24 kwietnia 2014 r., II OSK 2846/12 oraz z 24 sierpnia 2016 r., II OSK 2958/14; http://cbois.nsa.gov.pl). Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że na tle omawianego przepisu organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11 stycznia 2007 r., II SA/Gl 439/06, LEX nr 930299). W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, "gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a." (wyrok WSA w Krakowie z 10 października 2013 r., II SA/Kr 997/13, LEX nr 1384918; zob. też wyrok NSA z 22 września 1981 r., II SA 400/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 88). Należy podkreślić, że organ odwoławczy co do zasady, jak wynika z treści art. 138 § 1 k.p.a., jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. W szczególności może, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego uzupełniającego, również uchylić zaskarżone postanowienie w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy – v. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Z wyrażonej w art. 15 k.p.a., zasady dwuinstancyjności postępowania wynika, że organ odwoławczy zobowiązany jest do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy, wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji organu I instancji. Decyzja organu jest więc takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 lutego 2012 r., I SA/Wa 873/11, LEX nr 1137370). Odstępstwem od opisanej powyżej zasady merytorycznego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy jest wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienie tego organu do wydania decyzji kasacyjnej. Przy czym samo naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia jego decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, wymagającego przy tym przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie (por. wyrok WSA w Gdańsku z 18 października 2017 r. II SA/Gd 619/17) Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że postanowienie GINB uchylające w całości postanowienie [...] WINB z [...] stycznia 2018 r. i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji narusza art. 138 § 2 k.p.a. i z tego względu wymaga uchylenia. Organ wskazał, że przyczyną, dla której uchyla i przekazuje do ponownego rozpatrzenia sprawę, jest okoliczność, iż organ I instancji uchybił dyspozycji przepisu art. 30 ust 1 ustawy o wyrobach budowlanych, wydając postanowienie, które nie zawiera obu obligatoryjnych elementów tj. zakazu dalszego udostępniania wyrobu budowlanego przez sprzedawcę oraz wyznaczenie terminu na usunięcie określonych nieprawidłowości. Okoliczność ta, zdaniem organu, uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I Instancji do ponownego rozpatrzenia celem wydania poprawnego rozstrzygnięcia (zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy), dotyczącym prawidłowego sformułowania sentencji postanowienia. GINB nie wskazał na jakiekolwiek naruszenie przepisów postępowania, nie określił koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy i wreszcie nie wskazał, jakie okoliczności [...] WINB winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W istocie uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się do ponownego rozpatrzenia celem wydania poprawnego rozstrzygnięcia (zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy), dotyczącym prawidłowego sformułowania sentencji postanowienia. Jeśli GINB, uznaje że [...] WINB ustalił stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawy to winien był wydać postanowienie merytoryczne a nie kasacyjne, bo w takim wypadku przekazywanie sprawy do ponownego rozpatrzenia jest tylko nieuzasadnionym jej przedłużaniem. Należy również wskazać, że jeżeli GINB miał jakiekolwiek wątpliwości co do istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych – choć z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia żadne takie wątpliwości nie wynikają – miał możliwość uzupełnienia materiału dowodowego w trybie przewidzianym przez art. 136 k.p.a. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji brak jest w ogóle odniesienia się do konieczności przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w trybie przywołanego przepisu. Lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia w żaden sposób, dlaczego GINB uznał, że wydanie rozstrzygnięcia (zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy) wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Stwierdzenie zawarte w końcowej części decyzji nie zostało poparte żadną argumentacją. W żadnym miejscu postanowienia GINB nie wskazał na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego i jego ewentualnego zakresu. Nie zakwestionował też przeprowadzonych w sprawie dowodów, nie nakazał ich powtórnego przeprowadzenia, w istocie więc nie powołał żadnych braków postępowania wyjaśniającego, które w kontekście art. 138 § 2 k.p.a. należy utożsamić z postępowaniem dowodowym. Organ winien uwzględnić, że strona ma prawo oczekiwać rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie zwłaszcza w sytuacji wyrobu, którego data przydatności nie jest długa i ewentualne wydanie postanowienia zobowiązującego może jedynie powodować koszty stron. Należy zauważyć, że w toku postępowania zebrano materiał dowodowy, a jego ewentualne uzupełnienie winno w niniejszej sprawie może nastąpić w postępowaniu odwoławczym. Z okoliczności sprawy nie wynika, by było konieczne uzupełnianie brakującego materiału dowodowego. Organ nie wykazał w zaskarżonej decyzji, by w sprawie zaistniały przesłanki wydania decyzji kasacyjnej. Za uzasadniony uznać zatem należało podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. m.in. art. 138 § 2 k.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu GINB winien rozpoznać sprawę na nowo w pełni, ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze a w szczególności tych dotyczących zasadności uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania. W razie potrzeby organ może przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe na podstawie art. 136 k.p.a., jednakże postępowanie odwoławcze winno zakończyć się merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu sądowego od skargi (100 zł) oraz koszty zastępstwa prawnego, ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm. powiększone o kwotę opłaty skarbowej od pełnomocnictwa