VI SA/Wa 102/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Maciej Borychowski Protokolant spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2023 r. nr BP.570.58.2023.1284.BTM.482996 w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 września 2023 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej J. Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. Sp. z o. o. z siedzibą w B. (dalej też jako "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też w skrócie jako "Organ" lub "GITD") z dnia 16 listopada 2023 r., nr BP.570.58.2023.1284.BTM.482996, którą to decyzją GITD, po rozpoznaniu wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swą uprzednią decyzję z dnia 1 września 2023 r., stwierdzającą utratę dobrej reputacji przez Skarżącą. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej także jako "k.p.a."), art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 roku (Dz.U. z 2023 r. poz. 1123), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit. b) oraz ust. 4, art. 7d ust. 4 pkt 1, art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r. poz. 728 ze zm., dalej też w skrócie jako "u.t.d."), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a), załącznik nr IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm.) grupy 5 nr 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, dalej jako "rozporządzenie 2016/403"). W ocenie Organu o utracie dobrej reputacji przez Spółkę świadczyło wydanie przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. dnia 31 października 2022 r. decyzji o numerze [...], nakładającej na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 4 000 złotych, na podstawie Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., za dwa naruszenia polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, które stanowi z kolei najpoważniejsze naruszenie opisane w grupie 5 pod numerem 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Zdaniem GITD odebranie stronie dobrej reputacji będzie przy tym proporcjonalną reakcją na stwierdzone dwa najpoważniejsze naruszenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2023 r., Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 7d ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 1 Rozporządzenia (WE) 1071/2009, przez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż wystąpiły przesłanki potwierdzające utratę przez spółkę dobrej reputacji w sytuacji, gdy jest wprost zupełnie przeciwnie; - art. art. 7d ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 94b u.t.d., przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy organ, rozpoznając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy pominął fakt, iż w chwili rozpoznawania wniosku upłynął rok od nałożenia kary, a więc karę winno uważać się za niebyłą; - art. 77 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzez nieuprawnioną nadinterpretację materiału dowodowego, celem dążenia do wykazania utraty dobrej reputacji; - art. 7 k.p.a. przez całkowity brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; - art. 8 k.p.a. przez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa; - art. 10 i art. 11 ustawy - Prawo przedsiębiorców, przez dokonanie wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść Skarżącej, jako przedsiębiorcy, celem nałożenia możliwie wysokiej kary. Mając na uwadze powyższe zarzuty Strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 1 września 2023 roku i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 września 2023 r. i umorzenie postępowania a także zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej zwana "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się bowiem, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Otóż w niniejszej sprawie GITD stwierdził utratę dobrej reputacji przez Skarżącą, ze względu na uprzednie nałożenie na nią, przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w T., decyzją z dnia 31 października 2022 r. nr [...], kary pieniężnej za 2 najpoważniejsze naruszenia, w rozumieniu grupy 5 nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Z kolei zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d., organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie. Organem, o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.t.d., jest organ który udzielił przedsiębiorcy zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W niniejszej sprawie to Główny Inspektor Transportu Drogowego udzielił Skarżącej w dniu 18 marca 2019 roku zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...] (k. nr 8 akt administracyjnych). W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzją Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. z dnia 31 października 2022 r. nr [...], nałożono na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 4000 zł, za popełnienie najpoważniejszych naruszeń określonych w Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. "wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego" - za każdy pojazd, stanowiącego najpoważniejsze naruszenie opisane w grupie 5 pod numerem 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 tj. "Kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE". Jednocześnie nałożona na Spółkę powyższą decyzją Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. z dnia 31 października 2022 r. kara pieniężna została uiszczona w dniu 28 listopada 2022 r. (k. nr 19 - pismo informacyjne z Placówki Straży Granicznej w T. z dnia 31 maja 2023 r). Oznacza to, że, wbrew zarzutom skargi, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, czyli 16 listopada 2023 roku (data doręczenia 20 listopada 2023 roku), kary nałożonej decyzją Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. z dnia 31 października 2022 r., nie można bynajmniej uznać za niebyłą na gruncie art. 94b u.t.d. Zgodnie bowiem z art. 94b u.t.d., nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. W świetle powyższych okoliczności oraz treści art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d., GITD był zobligowany do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie oceny dobrej reputacji Skarżącej w związku ze stwierdzonymi dwoma najpoważniejszymi naruszeniami. Jak wynika z kolei z art. 7d ust. 3 u.t.d., po wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego. Istotnym jest przy tym, że w toku przedmiotowego postępowania GITD był zobligowany do przeanalizowania okoliczności, o których mowa w art. 7d ust. 4 u.t.d. Wspomniany przepis art. 7d ust. 4 u.t.d., stanowi bowiem, że przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. I, w ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy, GITD, dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę okoliczności, które strona skarżąca powoływała w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a które, w jej przekonaniu świadczyły o tym, że spełnione zostały wymogi ustawowe w zakresie poprawy sytuacji w jej przedsiębiorstwie czyli wykazujące, że jako przedsiębiorca podjęła działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub procedury zapobiegającej w przyszłości powstawaniu naruszeń obowiązków w zakresie przewozu drogowego. Skarżąca zarówno we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i w piśmie z dnia 29 sierpnia 2023 roku (wpływ do Organu w dniu 5 września 2023 roku) opisała działania naprawcze, które wdrożyła w swym przedsiębiorstwie, polegające między innymi na zainicjowaniu współpracy z zewnętrznym przedsiębiorstwem w zakresie ewidencji czasu pracy kierowców, a także kontroli z zakresu przestrzegania przepisów unijnych i krajowych (w tym u.t.d.), wprowadzeniu nowej procedury prowadzonych przez kierowców czynności związanych z codzienną obsługą pojazdów; przeszkoleniu kierowców z zakresu codziennej obsługi pojazdu (załączając przy tym odpowiednie dokumenty na poparcie swoich twierdzeń). Podkreślenia wymaga, że kwestia właściwej oceny przywołanych przez Stronę w tym zakresie okoliczności, ma kluczowe znaczenie w świetle dyspozycji art. 7d ust. 5 u.t.d., w myśl którego to przepisu, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2: 1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo 2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. Nie ulega zatem wątpliwości, że skoro, w myśl art. t. 7d ust. 5 u.t.d., dokonana przez GITD ocena wystąpienia możliwości poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym ocena charakteru podjętych przez Stronę działań, mających na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożenie procedury zapobiegającej powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; rzutuje na możliwość wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji przez Skarżącą, to koniecznym jest, po pierwsze należyte zbadanie opisanych przez Skarżącą działań naprawczych a następnie dokonanie ich prawidłowej i pełnej oceny poprzez pryzmat dyspozycji art. 7d ust. 4 pkt 2) u.t.d. Tymczasem, analizując treść zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2023 r., zauważyć należy, że organ ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, którego w ogóle nie uzasadnił. GITD stwierdził bowiem, że (cytując wprost): "... wziął pod uwagę argumenty strony oraz przedstawione dowody i uznał, że skarżący nie wykazał, że podjął wystarczające środki celem uniknięcia naruszeń w przyszłości, zapewnił prawidłową dyscyplinę pracy, stosując środki skuteczne, proporcjonalne i odstraszające od popełniania naruszeń. Organ zważył zatem, że brak jest podstaw do uznania, że istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie....." a także (cytat): "Należy zwrócić uwagę, że skarżący popełnił naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. To na stronie ciążył obowiązek zapewnienia właściwej organizacji prowadzonej działalności gospodarczej. Należy wskazać, że strona przedstawiła kopię umowy z firmą T.C., oświadczenia o przeprowadzonym szkoleniu, procedury z zakresu obsługi codziennej pojazdu, a także kopie dowodów rejestracyjnych, natomiast nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących wprowadzenie środków dyscyplinujących zatrudnionych pracowników". Zdaniem Sądu, powyższa argumentacja Organu świadczy o ewidentnym braku dokonania należytej oceny podjętych przez Skarżącą działań poprzez pryzmat przeciwdziałania w przyszłości możliwości powstania naruszeń przepisów u.t.d. W zaskarżonej decyzji GITD co prawda przywołuje zarówno argumentację Strony, jak i wylicza przedłożone przez nią dokumenty, ale zamiast poddać je pełnej analizie, zakończonej wyczerpującą i precyzyjną oceną, konstatuje jedynie o ich niewystarczającym charakterze w kontekście wymagań statuowanych w art. 7d ust. 4 pkt 2) u.t.d., nie dając jednak odpowiedzi na pytanie o motywy takiego stanowiska. W żadnej mierze nie spełnia tego kryterium poczyniona przez GITD uwaga, iż Strona "nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących wprowadzenie środków dyscyplinujących zatrudnionych pracowników". Otóż wspomniany przepis art. 7d ust. 4 pkt 2) u.t.d., wyraźnie wskazuje, że organ zobligowany jest zbadać, czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Użycie przez ustawodawcę spójnika "lub" w cytowanym przepisie jasno wskazuje, że celem poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, przedsiębiorca może: a) podjąć działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy, b) wdrożyć procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, c) spełnić obydwa powyższe wymagania. Sam zatem fakt, że Strona nie przedstawiła dowodów na "wprowadzenie środków dyscyplinujących zatrudnionych pracowników", nie zwalniał Organu od konieczności oceny, czy jej działania, w postaci wprowadzenia "Procedury dotyczącej obsługi codziennie pojazdu" (k. 66), czy zawarcia umowy z Kancelarią Transportową T.c. Sp. z o. o. (k. 63), wypełniły znamiona "wdrożenia procedury zapobiegającej powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego". Oczywistym jest przy tym, w świetle wymagań statuowanych w art. 107 § 3 k.p.a., że w ramach tej oceny Organ winien poddać analizie konkretne zapisy powyższych dokumentów poprzez pryzmat wypełnienia celów stawianych działaniom naprawczym, wnikających z brzmienia art. 74 ust. 4 pkt 2 u.t.d. Tymczasem Organ od wymaganej w tym zakresie analizy zupełnie się uchylił, skutkiem czego, w ocenie Sądu, nie dokonano prawidłowej oceny spełnienia przesłanki z art. 74 ust. 4 pkt 2 u.t.d., tj. w istocie nie wyjaśniono czy faktycznie istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie przewozowym Skarżącej poprzez wdrożenie procedury zapobiegającej powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Ponadto, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie, Organ naruszył przepis art. 7 i 8 k.p.a. w związku z art. 7d ust. 4 pkt 4) u.t.d., poprzez pominięcie, przy ocenie spełnienia wymogu dobrej reputacji przez Stronę, zasięgnięcia obligatoryjnej opinii polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych. Organ stwierdził, że (cytat): "Dodatkowo, strona oświadczyła, że jest członkiem polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, jednak nie przedstawiła ani nazwy tej organizacji ani dowodów na tę okoliczność". Tymczasem na 3 stronie pisma Skarżącej z dnia 29 sierpnia 2023 roku (k. nr 68), Spółka jasno wskazuje, że (cytat): "Od dnia 23.03.2020 roku firma J. sp. z o. o. należy do Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przewoźników mieszczącego się pod adresem: [...] B., ul. J. [...], zarejestrowanego pod numerem NIP: [...]." W tym świetle nieprawidłowym jest stanowisko Organu odnośnie braku przedstawienia przez Skarżącą danych identyfikujących organizację, o której mowa w art. 7d ust. 4 pkt 4) u.t.d., co skutkowało pominięciem w ramach zaskarżonej decyzji wymogu statuowanego w art. 7d ust. 4 pkt 4) u.t.d. W tych okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, Organ naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 7d ust. 4 pkt 2) i 4) u.t.d., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Organ zobowiązany będzie zatem uwzględnić ocenę prawną dokonaną przez Sąd w niniejszym wyroku, a nadto rozważyć zasadność uwzględnienia dyspozycji art. 94b u.t.d. w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił skarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 1 września 2023 roku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).