VI SA/Wa 1034/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2008 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Minister Infrastruktury po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o., zwana dalej skarżącą od decyzji Dyrektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. poświadczającej zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów w Z. przy [...], w zakresie podmiotu, dla którego została wydana utrzymał ww. decyzję w mocy. Decyzja została wydana w poniższym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] sierpnia 2006 r. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, zwany dalej "Dyrektorem TDT" wydał dla P. z siedzibą w Z. przy [...] decyzję poświadczającą zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów zgodnie z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A,B,T,E o rozszerzonym zakresie badania c,d,e,f. W dniu [...] września 2007 r. Wojewoda [...] za zgodą Ministra Skarbu Państwa wydał zarządzenie Nr [...] w sprawie prywatyzacji bezpośredniej P. W dniu 7 listopada 2007 r. pomiędzy Skarbem Państwa, w którego imieniu i na rzecz działał pełnomocnik Wojewody [...] do spraw prywatyzacji P. a D. Sp. z o.o. została zawarta umowa sprzedaży przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w tym prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności budynków i budowli posadowionych na tym gruncie (akt notarialny Repertorium [...] Numer [...], w aktach sprawy). Umowa sprzedaży przedsiębiorstwa została zawarta stosownie do treści art. 48 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm.). W dniu 9 listopada 2007 r. pomiędzy D. Sp. z o.o. a P. Sp. z o.o. została zawarta umowa przeniesienia aportu (akt notarialny Repertorium [...] Numer [...], w aktach sprawy). Uchwałą nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników P. Sp. z o.o. podwyższono kapitał zakładowy spółki o kwotę [...] zł a następnie wyrażono zgodę by wszystkie udziały w podwyższonym kapitale zakładowym spółki objął dotychczasowy jedyny wspólnik – D. Sp. z o.o., a na pokrycie udziałów wniósł aport w postaci przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, pod nazwą P.. W dniu 10 grudnia 2007 r. P. Sp. z o.o. wystąpiła do Dyrektora TDT z wnioskiem o zmianę nazwy firmy w decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...], tj. o zastąpienie nazwy P. nazwą P. Sp. z o.o. Jako uzasadnienie wniosku wskazano fakt prywatyzacji bezpośredniej ww. przedsiębiorstwa państwowego, które w dniu 7 listopada 2007 r. sprzedane zostało inwestorowi wyłonionemu zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Dyrektor TDT umorzył postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że podmiot dla którego została wydana przedmiotowa decyzja tj. P. [...] Z. zostało w trybie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych sprzedane w dniu 7 listopada 2007 r. inwestorowi wyłonionemu zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy tj. "D." Sp. z o.o. Tym samym, zdaniem organu, nastąpiła zmiana stanu faktycznego, dla jakiego decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. została wydana. Potwierdza to również wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku, iż w opisanej sytuacji słuszny jest interes strony, by dostosować stan faktyczny do stanu prawnego ww. decyzji. Stan prawny nie uległ zmianie. Nadal obowiązują te same przepisy, na podstawie których Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydał przedmiotową decyzję tj. art. 83 ww. ustawy, który stanowił podstawę prawną wydania decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. Natomiast zmienił się stan faktyczny, bo podmiot, dla którego decyzja została wydana został przejęty w drodze kupna przez "D. Sp. z o.o., który następnie przeniósł go na rzecz nowo utworzonej przez siebie spółki P. Sp. z o.o. W świetle dotychczasowego orzecznictwa administracyjnego organ administracji publicznej w trybie art. 154 i 155 k.p.a. może zmienić lub uchylić decyzję ostateczną tylko przy nie zmienionym stanie faktycznym i prawnym, istniejącym w dniu wydania takiej decyzji z udziałem tych samych stron. Nie może zatem, zdaniem organu, być przedmiotem takiej decyzji wyłącznie zmiana wnioskodawcy rozstrzygnięcia. Inny wnioskodawca zmieniłby tożsamość sprawy. Nadto organ podniósł, że sukcesja decyzji administracyjnej jako wejście w prawa i obowiązki może nastąpić tylko z mocy wyraźnego przepisu prawa, a w żadnym razie z woli stron. Ograniczenie przejścia uprawnień administracyjnych może wynikać z ustawy albo gdy decyzja o przyznaniu tak stanowi. Decyzja administracyjna rozstrzygająca o żądaniu wnioskodawcy musi zatem znaleźć oparcie w materialnych przepisach prawa administracyjnego. Prawo o ruchu drogowym wyraźnie w treści art. 83 ust. 4 wskazuje, że poświadczenie wydane dla określonego przedsiębiorcy, zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego, dla którego zostało wydane, nie dłużej niż przez pięć lat od daty jego wydania. Wskazane przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym – stanowią zatem o współistnieniu poświadczenia z danym przedsiębiorcą określonym w wydanym poświadczeniu. W tym stanie rzeczy w celu uzyskania poświadczenia zgodności warunków lokalowych i wyposażenia zgodnie z art. 83 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nowy podmiot powinien wystąpić z wnioskiem o jego wydanie po uprzednim sprawdzeniu stacji kontroli pojazdów. W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i wydanie decyzji zgodnie z jej wnioskiem. Zdaniem strony nabyła ona przedsiębiorstwo P. zgodnie z art. 551 k.c. a tym samym nabyła również koncesje, licencje i zezwolenia, a także poświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 5 art. 83 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Sprzedaż przedsiębiorstwa nie spowodowała zatem zmiany stanu faktycznego, który istniał w momencie wydania poświadczenia. Nie uległy też zmianie wyposażenie i warunki lokalowe, a tylko te elementy są przedmiotem sprawdzenia stacji kontroli pojazdów przy wydawaniu decyzji poświadczającej, o której mowa w art. 83 ust. 4 powołanej ustawy. Strona podniosła przy tym, iż Konstytucja RP jako nadrzędny akt prawny gwarantuje zachowanie ciągłości wobec prawa, o ile jest ono przestrzegane przez podmioty, których ono dotyczy. Na gruncie hierarchii źródeł prawa wszystkie akty normatywne niższego rzędu, nawet w randze ustaw, muszą być zgodne z naczelnymi źródłami prawa. W związku z tym nieuwzględnienie wniosku zrodzi, zdaniem strony, określone skutki prawne, a te z kolei – roszczenia materialne i skutków nieuwzględnienia wniosku spółka, co również podniosła w odwołaniu, dochodzić będzie na drodze sądowej. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] Minister Infrastruktury działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu ww. decyzji organ podniósł, że stosownie do art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji, prywatyzacja bezpośrednia polega na rozporządzeniu wszystkimi składnikami materialnymi i niematerialnymi majątku przedsiębiorstwa państwowego przez sprzedaż przedsiębiorstwa. Zgodnie natomiast z art. 48 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy sprzedaż przedsiębiorstwa następuje w trybie rokowań podjętych na podstawie publicznego zaproszenia. Prywatyzacja bezpośrednia wiąże się z sukcesją uniwersalną praw i obowiązków prywatyzowanego przedsiębiorstwa państwowego. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 1 ww. ustawy kupujący lub przejmujący przedsiębiorstwo państwowe wstępuje we wszelkie prawa i obowiązki przedsiębiorstwa państwowego, bez względu na charakter stosunku prawnego, z którego te prawa i obowiązki wynikają. Oznacza to, że na podmiot przejmujący przechodzą także prawa i obowiązki o charakterze administracyjnym. W polskim systemie prawa obowiązuje generalna zasada, że prawa i obowiązki o charakterze administracyjnym są związane z osobą, dla której zostały ustanowione i zasadniczo są nieprzenoszalne. Dla zmiany tej generalnej zasady niezbędna jest wyraźna norma prawna, która przewiduje taką możliwość. Normą taką jest art. 40 ust. 1 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji. Nabywcą P. były jednak D. Sp. z o.o. i to ta spółka zgodnie z powołanym przepisem wstąpiła w prawa i obowiązki przedsiębiorstwa państwowego. Twierdzenie strony, że P. Sp. z o.o. nabyła ww. przedsiębiorstwo państwowe co skutkowało sukcesją uniwersalną praw i obowiązków przedsiębiorstwa państwowego, nie znajduje zatem, zdaniem organu uzasadnienia. Z załączonego do akt sprawy odpisu KRS spółki P. Sp. z o.o. wynika bowiem, że została ona zarejestrowana w dniu [...] października 2007 r. Następnie w dniu 9 listopada 2007 r. spółka "D." wniosła aportem do P. Sp. z o.o. nabyte przez siebie w wyniku prywatyzacji bezpośredniej P.(umowa przeniesienia aportu z dnia 9 listopada 2007 r.). Organ nadto podniósł, że zgodnie z doktryną, wkładem niepieniężnym czyli aportem może być prawo, które ma określoną wartość majątkową, jest realne, może być wydzielone z majątku wspólnika i może być przeniesione na spółkę. Jednym z kryteriów zdolności aportowej jest zatem zbywalność prawa. Zezwolenie na przeprowadzanie badań technicznych pojazdów i decyzja Dyrektora TDT z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...], którą posiadało P. i które następnie na podstawie regulacji szczególnej jaką jest art. 40 ust. 1 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, przeszło na spółkę "D.", nie spełnia jednak tego kryterium. Zezwolenie jest to bowiem prawo o charakterze administracyjnym dotyczące przedsiębiorcy. Z chwilą wniesienia przedsiębiorstwa aportem do spółki nie staje się ona automatycznie podmiotem praw i obowiązków wynikających z zezwolenia, decyzji, a zatem tą drogą nie może dojść do przeniesienia praw o charakterze publicznym. Zarówno koncesje, licencje jak i zezwolenia czyli prawa o charakterze administracyjnym, są to indywidualne akty administracyjne wydane dla konkretnych podmiotów, dotyczące przedsiębiorcy lecz nie należące do przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym. Zbycie przedsiębiorstwa jest przypadkiem jedynie sukcesji cywilnoprawnej, a więc obejmuje jedynie te składniki przedsiębiorstwa, które są regulowane prawem cywilnym. Nie jest natomiast przypadkiem sukcesji w zakresie stosunków administracyjnoprawnych lub np. stosunków z zakresu prawa pracy. Oznacza to, że zbycie przedsiębiorstwa, w skład którego wchodzą koncesje, licencje, zezwolenia może obejmować tylko niektóre jego składniki, tj. z wyłączeniem koncesji, licencji i zezwoleń. Wskazanie przez ustawodawcę to, że coś wchodzi w skład przedsiębiorstwa nie przesądza o zbywalności takiego składnika. Natomiast art. 552 k.c., który stanowi, że czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystkie jego składniki, należy rozumieć w ten sposób, że chodzi o wszystkie jego składniki, które są przenoszalne w drodze czynności cywilnoprawnej. Prawa o charakterze administracyjnym jak wskazano powyżej nie należą do tej kategorii. Ustawodawca chcąc by prawa i obowiązki o charakterze administracyjnym przechodziły na nabywcę, musi zatem wyraźnie przewidzieć taką możliwość. Tak jak to ma miejsce np. w przypadku łączenia i podziału spółek prawa handlowego, zarówno bowiem art. 494 § 2 jak i art. 531 § 2 kodeksu spółek handlowych wyraźnie przewidują sukcesję administracyjnoprawną. Sukcesja administracyjnoprawna w przypadku łączenia i podziału spółek została zatem w kodeksie spółek handlowych przewidziana obok sukcesji cywilnoprawnej (odpowiednio art. 494 § 1 jak i art. 531 § 1 kodeksu spółek handlowych). Takie wyraźne wskazanie sukcesji administracyjnoprawnej oznacza, że na gruncie prawa spółek sukcesja cywilnoprawna nie obejmuje przejścia praw wynikających z decyzji administracyjnych. Odnosząc się do twierdzenia strony, iż to na żądanie sprzedającego czyli Wojewody [...], rzeczywiście kupujący czyli spółka "D." przeniosła kupione aktywa na rzecz spółki P. Sp. z o.o. organ podniósł, że twierdzenie to nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentach załączonych do akt sprawy. Umowa sprzedaży P. w § 10 stanowi bowiem jedynie, że w przypadku wniesienia przedsiębiorstwa do spółki lub jego sprzedaży w okresie krótszym niż określony dla zobowiązań pracowniczych i inwestycyjnych - nowy nabywca ma obowiązek realizacji zobowiązań pracowniczych i inwestycyjnych. Umowa określa zatem pewne obowiązki dla nowego nabywcy przedsiębiorstwa w przypadku dalszej sprzedaży przedsiębiorstwa lub wniesienia go do spółki. P. Sp. z o.o. nie jest w świetle powyższego, tym samym podmiotem co P. P. Sp. z o.o. jest nowym nabywcą przedsiębiorstwa, które nabył w wyniku wniesienia go aportem przez spółkę "D.". Strona nie nabyła zatem, zdaniem organu, uprawnień do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań ponieważ w wyniku wniesienia przedsiębiorstwa aportem do spółki nabyła ona jedynie budynek wraz z wyposażeniem mieszczący się w Z. przy [...]. Nie nabyła ona natomiast uprawnień, które przysługiwały spółce "D." czyli wnoszącemu aport. Nie może zatem wystąpić z wnioskiem o zmianę nazwy firmy w decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] sierpnia 2006 r. wydanej dla P. i poświadczającej zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów, bowiem nie jest ona podmiotem, na który przeszły uprawnienia wynikające z ww. decyzji administracyjnej. Tym samym nie może być stroną w postępowaniu o zmianę ww. decyzji ostatecznej. Brak jest zatem podstawy prawnej do uwzględnienia wniosku strony, co czyni postępowanie w tym zakresie bezprzedmiotowym. Postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. Decyzję Dyrektora TDT z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. poświadczającej zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów, w zakresie zmiany podmiotu dla którego decyzja została wydana, jest zatem, zdaniem organu, decyzją prawidłową. W skardze na tę decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzucając naruszenie art. 551 k.c. w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 i art. 40 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji oraz art. 83 ust. 3 i 83 b ustawy prawo o ruchu drogowym. Skarżąca nie podzieliła stanowiska organu, iż nie nabyła P. w drodze prywatyzacji bezpośredniej. Zdaniem strony P. zostało sprzedane w drodze prywatyzacji bezpośredniej i zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji spółka nabywająca przedsiębiorstwo jest ogólnym, pełnym następcą prawnym - dotyczy to wszystkich praw materialnych i niematerialnych - przedsiębiorstwa zbywanego. Spółka "D." nabywając przedsiębiorstwo przyjęła zobowiązania inwestycyjne i pracownicze, które następnie przeniosła na Spółkę "P." w formie aportu, zaś P. Sp. z o.o. powstała w celu kontynuacji działalności prowadzonej przez P. oraz realizacji zadań wynikających z Umowy prywatyzacyjnej. Takie rozwiązanie, jak stwierdziła w skardze skarżąca, zostało narzucone, jako zobowiązanie warunkujące podpisanie umowy prywatyzacyjnej, przez Wojewodę [...] w toku rokowań prywatyzacyjnych, o czym świadczy ciąg zdarzeń [...].10.2007 r. - zarejestrowanie Spółki P., 7.11.2007 r. - umowa sprzedaży P. 9.11.2007 r. - umowa przeniesienia aportu. Odmowa wydania stosownego poświadczenia skutkować będzie, zdaniem skarżącej, zgodnie z art. 83 b pkt 4 Prawo o ruchu drogowym wykreśleniem przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów na okres 3 lat, co uniemożliwi wywiązanie się Spółki z przyjętych zobowiązań wynikających z pakietów socjalnych i inwestycyjnych, i tym samym spowoduje roszczenie Spółki wobec Skarbu Państwa. Proces prywatyzacji nie spowodował, zdaniem strony, zmiany stanu faktycznego, który istniał w momencie wydania poświadczenia. Strona podniosła przy tym, że w toku prowadzonych kontroli starosta nie zakwestionował uprawnień skarżącego do prowadzenia działalności. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zw. p.p.s.a.). Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzją Nr [...] wydaną w dniu [...] sierpnia 2006 r. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego poświadczył, że Stacja Kontroli Pojazdów w Z. [...] firmy P. z siedzibą w Z. posiada wyposażenie i warunki lokalowe stacji kontroli pojazdów zgodne z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A, B, T, E o rozszerzonym zakresie badania c, d, e, f. W dniu 17 grudnia 2007 r. skarżąca spółka złożyła wniosek "o dokonanie zmiany nazwy firmy w ww. decyzji uznając, iż jest następcą prawnym kontynuującym działalność operacyjną P. w Z. Postępowanie administracyjne zakończone decyzją Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego (DTDT) z dnia [...] stycznia 2008 r. obejmowało swym przedmiotem żądanie zgłoszone przez skarżącą w ww. piśmie tj. żądanie dot. w istocie zmiany ww. decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Tą decyzją rozstrzygnięto zatem wyłącznie w sprawie ww. wniosku i tego też przedmiotu dotyczy, wydana w postępowaniu odwoławczym zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. Oba organy uznały bowiem, że skarżąca nie jest podmiotem, na który przeszły uprawnienia wynikające z decyzji DTDT z dnia [...] sierpnia 2006 r., a zatem nie może być stroną w postępowaniu o jej zmianę. W tym stanie rzeczy chybionym jest zarzut naruszenia art. 83 ust. 3 i 4 i art. 83 b powołanej ustawy. Podnieść przy tym należy, iż kwestia, czy w świetle przepisów tej ustawy skarżąca jest uprawniona do prowadzenia stacji pojazdów jest również odrębnym zagadnieniem i jako taka nie mogła być i nie była przedmiotem i rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego wszczętego w zw. z ww. wnioskiem spółki i zakończonym ww. decyzjami. Twierdzenie spółki, iż starosta nie zakwestionował jej uprawnień do prowadzenia działalności tego rodzaju nie ma zatem istotnego znaczenia dla oceny wydanych w sprawie decyzji i nie może skutkować uwzględnieniem skargi zaś przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważania w powyższym zakresie są zbędne. Niemniej jednak stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z niewadliwych i niekwestionowanych przez stronę ustaleń wynika bowiem, że nabywcą P., w wyniku prywatyzacji bezpośredniej, były [...] "D." Sp. z o.o. i ta spółka zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji wstąpiła we wszelkie prawa i obowiązki P., bez względu na charakter stosunku prawnego, z którego te prawa i obowiązki wynikają. Z chwilą nabycia P. w wyniku prywatyzacji bezpośredniej przez "D." Sp. z o.o. elementy wchodzące w skład Przedsiębiorstwa stały się składnikami majątkowymi spółki i wniesienie ich aportem do skarżącej nie stanowi podstawy do przyjęcia, iż doszło do sukcesji uniwersalnej praw i obowiązków tego Przedsiębiorstwa na rzecz skarżącej. Art. 40 powołanej ustawy w takim stanie rzeczy nie znajduje zastosowania. Zarzut naruszenia powołanego przepisu jest zatem zarzutem chybionym. Takim też – jest zarzut naruszenia art. 39 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Nie doszło również do naruszenia przez organ art. 551 k.c. i art. 552 k.c. Organ w sposób prawidłowy odczytał ich treść trafnie uznając, iż w przedstawionym stanie rzeczy nie mogą one stanowić podstawy do przyjęcia, iż skarżąca wstąpiła w prawa i obowiązki przedsiębiorstwa państwowego także w zakresie administracyjno-prawnym. Skarżąca nie jest zatem podmiotem, na który przeszły uprawnienia wynikające z ww. decyzji, o której zmianę w przedmiotowym wniosku wystąpiła, a ta okoliczność oznacza, iż po jej stronie brak jest legitymacji procesowej. W tym stanie rzeczy zachodzi w świetle art. 105 k.p.a. podstawa do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Podkreślić przy tym należy, iż Sąd dokonuje oceny zaskarżonych aktów z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i tą oceną nie są objęte skutki, jakie decyzje wywołują lub mogą wywołać w sferze prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej i ciążących na niej zobowiązań. Ten aspekt nie był zatem kontrolą Sądu objęty. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.