VI SA/Wa 1039/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant apl. prok. Magdalena Morys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi P. M. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę aplikantów radcowskich oddala skargę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w W., (dalej jako Prezydium KRRP) w dniu [...] marca 2006 r. podjęło uchwałę nr [...], którą utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], odmawiającą P. M. wpisu na listę aplikantów radcowskich. Do wydania powyższych uchwał doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym; W dniu [...] grudnia 2005 r. na podstawie protokołu z przebiegu egzaminu konkursowego na aplikacje radcowską w 2005 r. Komisja Konkursowa podjęła uchwałę nr [...], w której stwierdziła, iż P. M. uzyskał 165 punktów, co oznacza, że zgodnie z art. 339 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.- dalej jako u.r.pr.) wynik egzaminu jest negatywny. Następnie dnia [...] stycznia 2006 r. ta sama Komisja Konkursowa, w wyniku przeprowadzonej weryfikacji wyników przedmiotowego egzaminu, podjęła uchwałę nr [...], w której orzekła, iż P. M. uzyskał 173 punkty, co również skutkuje uzyskaniem przez niego negatywnej oceny. W dniu [...] stycznia 2006 r. P. M. złożył do Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. wniosek o wpisanie go na listę aplikantów radcowskich. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. po rozpoznaniu w/w wniosku uchwałą z dnia [...] lutego 2006 r. odmówiła dokonania wpisu podnosząc, że wnioskodawca nie spełnił warunków określonych w art. 24 ust 1 pkt 1 i 3-5 u.r.pr., tj. nie uzyskał pozytywnej oceny z egzaminu. Stosownie bowiem do art. 33 ust 2 u.r.pr. aplikantem radcowskim może być tylko taka osoba, która uzyska pozytywną ocenę z egzaminu, tj. na podstawie art. 339 ust 3 u.r.pr. otrzyma co najmniej 190 punktów. P. M. zaś w wyniku postępowania konkursowego otrzymał 173 punkty, a zatem nie osiągnął minimalnej liczby 190 punktów, wymaganych dla pozytywnego zdania egzaminu na aplikację radcowską. W odwołaniu od powyższej uchwały P. M. podniósł, iż wedle jego opinii w wyniku egzaminu testowego, który odbył się w dniu [...] grudnia 2005 r. uzyskał znacznie większą ilość punktów niż 173, w jego ocenie liczba ta przekroczyła wymaganą liczbę 190. Strona w uzasadnieniu podniosła również kwestię licznych nieprawidłowości stwierdzonych w treści pytań testowych, powołując się przy tym na opinię Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w O. – B. D., który w "Rzeczpospolitej" nr 003 z dnia 4 stycznia 2006 r., stwierdził, iż "według szacunków są 32 pytania obarczone różnymi wadami" oraz na słowa prof. M. N. opublikowane w "Rzeczpospolitej" nr 46 (7340) z dnia 23 lutego 2006 r.. W oparciu o w/w stanowiska strona wywiodła, iż owe błędy, niezależne od niej niewątpliwie i bezsprzecznie nie pozostają bez wpływu na wynik zdawanego przez stronę egzaminu. Ponadto uzasadniając swoje odwołanie P. M. zwrócił uwagę, iż zgodnie z apelem Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2006 r. skierowanym do Przewodniczących Komisji Konkursowych do Przeprowadzenia Egzaminu Konkursowego dla Kandydatów na Aplikantów Radcowskich w 2005 r. wątpliwości w interpretacji pytań, czy też odpowiedzi zawartych w teście powinny być rozstrzygnięte na jego korzyść. Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w W. po rozpoznaniu odwołania w dniu [...] marca 2006 r. podjęło uchwałę, którą utrzymało w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. z dnia [...] lutego 2006r. nr [...]. Swoje rozstrzygnięcie organ II instancji uzasadnił brakiem podniesienia zarzutów w odwołaniu, co do prawidłowości postępowania kwalifikacyjnego, mogących mieć wpływ na ocenę kandydata, skutkującą wpisanie na listę aplikantów radcowskich, wobec czego w opinii Prezydium nie znaleziono podstaw do zmiany zaskarżonej uchwały. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podtrzymał argumenty podniesione w odwołaniu i wniósł o uchylenie zaskarżonych uchwał w całości, względnie o stwierdzenie wydania zaskarżonych uchwał z naruszeniem prawa oraz o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lub ewentualne dopuszczenie dowodu z zeznań świadka – B. D.. Skarżący uzasadniając przedmiotową skargę zarzucił organom obu instancji rażące naruszenie przepisów proceduralnych i podniósł, że uchwały stoją w sprzeczności z przepisami prawa materialnego. Nadto zarzucił Prezydium i Radzie złamanie konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności, wskazując, iż fakt podjęcia dwóch rozstrzygnięć w sprawie przez dwa organy różnych stopni nie realizuje jej w pełni, w sytuacji gdy przedmiotowe uchwały, w ocenie strony skarżącej nie zostały poprzedzone prawidłowo przeprowadzonymi postępowaniami wyjaśniającymi stan faktyczny w sprawie. Ponadto skarżący wskazał, iż oba rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie naruszają zasady ogólne zawarte w art. 6 – 16 k.p.a., m.in. uchybiają zasadzie prawdy obiektywnej i zasadzie praworządności. W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Radców Prawnych w W. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zebrany zaś w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na postawienie organowi zarzutu naruszenia powołanych w skardze przepisów. Należy wskazać, że w myśl przepisu art. 33 ust. 1. ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej uchwały nabór na aplikację radcowską przeprowadza się w drodze egzaminu konkursowego na aplikację radcowską, zwanego dalej "egzaminem konkursowym". Stosownie do ust. 2 cytowanego przepisu aplikantem radcowskim może być osoba, która spełnia warunki określone w art. 24 ust. 1 pkt 1 i 3-5 i uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego. Jednocześnie wpis na listę aplikantów radcowskich następuje po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego na podstawie uchwały okręgowej izby radców prawnych właściwej ze względu na miejsce złożenia zgłoszenia, o którym mowa w art. 333 ust. 2. Uzyskanie przez kandydata pozytywnej oceny z egzaminu konkursowego uprawnia go do złożenia wniosku o wpis na listę aplikantów radcowskich w ciągu 2 lat od dnia ogłoszenia wyników egzaminu konkursowego (art. 33 ust. 3 u.r.pr.). Natomiast jak stanowi art. 33 ust. 4 nie można odmówić wpisu osobie spełniającej warunki, o których mowa w ust. 2 i 3. W rozpoznawanej sprawie bezsporna była okoliczność, iż skarżący uzyskał negatywną ocenę z egzaminu konkursowego bowiem po stosownej korekcie otrzymał 173 punkty czyli poza limitem 190 punktów. Jednocześnie wymaga podkreślenia okoliczność, iż podnoszone w skardze zarzuty dotyczące merytorycznych kwestii związanych z treścią pytań konkursowych nie mogą podlegać weryfikacji przez Sąd w niniejszym postępowaniu gdyż skarżący ograniczył się jedynie do ogólnego sformułowania kwestionującego uzyskany wynik wskazując, że powinien otrzymać 190 punktów a nie tylko 173 punkty. Oddalając wnioski dowodowe skarżącego Sąd oparł się na treści art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dlatego też wniosek dowodowy skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub przesłuchanie świadka B. D. nie mógł być uwzględniony. W tej sytuacji przedmiotowe uchwały organów obu instancji nie naruszają – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych. Według Sądu brak jest również jakichkolwiek istotnych dla ostatecznego wyniku sprawy uchybień formalnoprawnych (proceduralnych), które uzasadniałyby uchylenie obu zaskarżonych uchwał. W tym stanie sprawy skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).