VI SA/Wa 104/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2004 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2003 r., sygn. akt II SA 3717/02, w przedmiocie zmiany postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3717/02 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Na mocy będącego przedmiotem niniejszej skargi postanowienia z dnia 2 grudnia 2003 r., sygn. akt II SA 3717/02, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek p. J. K. o zmianę postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3717/02, o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2002 r., sygn. akt II SA 708/98, w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 24 marca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2002 r., podnosząc w uzasadnieniu, iż uzasadnienie przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania sądowego wskazuje, iż we wniosku brak jest ustawowych przesłanek wznowieniowych. Skarżący wniósł następnie wniosek o zmianę tego orzeczenia Sądu, zarzucając mu oczywistą obrazę przepisu art. 374 k.p.c. w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995 r. nr 74, poz. 368 ze zm.). W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku NSA wydał w dniu 2 grudnia 2003 r. postanowienie, na podstawie którego odrzucił, jako niedopuszczalny, w/w wniosek skarżącego. W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż postanowienie NSA z dnia 24 marca 2003 r. jest prawomocne i kończące postępowanie w sprawie, a więc zgodnie z treścią przepisów art. 57 ust. 2 i art. 58 ustawy o NSA może być wzruszone jedynie w trybie rewizji nadzwyczajnej lub wznowienia postępowania. Skarżący złożył w dniu [...] stycznia 2004 r. skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2003 r., sygn. akt II SA 3717/02, podnosząc w uzasadnieniu, iż stwierdzenie Sądu, że w/w orzeczenie NSA z dnia 24 marca 2003 r. jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, stanowi obrazę przepisów art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Ponadto skarżący - powołując się na przepis art. 374 k.p.c. w zw. z art. 59 ustawy o NSA - stwierdził, iż w sprawie o stwierdzenie nieważności postępowania sądowego NSA może dokonać rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, gdy zachodzi taka nieważność. Mając to na uwadze skarżący uznał, iż wbrew art. 45 ust. 1 Konstytucji RP celowo i świadomie pozbawiono go obrony swych praw podczas rozprawy zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o NSA, a więc jest to wystarczająca podstawa do wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej, również p.s.a.). Skarżący złożył skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2003 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W świetle obecnie obowiązujących przepisów prawa postępowanie sądowoadministracyjne, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, może być wznowione z przyczyn wskazanych w art. 271, art. 272, oraz art. 273 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu należy stanowczo podkreślić, iż samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 p.s.a. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.s.a. (vide: J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 355 i cyt. tam postanowienie NSA z 25 września 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 970/01; tak również /w:/ postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999 r., sygn. akt II UKN 174/99, OSNAP 2001/4/133). Skarżący powołał wprawdzie jako podstawę swej skargi bezpodstawne pozbawienie go możliwości obrony jego praw w toku rozprawy sądowej, niemniej -zdaniem Sądu - z uzasadnienia w/w skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem NSA z dnia 2 grudnia 2003 r. nie wynika, aby w przypadku niniejszej sprawy zachodziły jakiekolwiek ustawowe przesłanki do wznowienia przedmiotowego postępowania. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na brak ustawowej podstawy wznowienia.