VI SA/Wa 1044/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w związku z art. 21, art. 40a ust. 1 pkt 4, art. 3 pkt 5 i pkt 10, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2017 r., poz, 2212), art. 20 ust. 1 lit. a, pkt 6.4 załącznika VIII rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego (Dz.U. L 157 z 17.6.2008, s.46, ze zm.), art. 8 ust. 1, art. 17 ust. 1 rozporządzenia rady (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwie Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, ze zm., Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: P. , W., [...] W., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...].11.2017 r. wymierzającą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł w związku z wprowadzeniem do obrotu artykułu rolno - spożywczego zafałszowanego o nazwie Filet z piersi kurcząt świeży, kl. A, filet pojedynczy z polędwicą z kurcząt kl. A, wielkość partii wyprodukowanej: 240 kg, data produkcji: 31.08.2017 r., należy spożyć do 05.09.2017, numer partii: [...], kraj pochodzenia: Polska. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniach 31.08, 07.09 oraz 14.09.2017 r., działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wydanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, inspektorzy WUHARS przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej mięsa i wyrobów mięsnych u G.W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: P., W. , [...] W. (Protokół kontroli z dnia 14.09.2017 r., znak[...]). W trakcie działań kontrolnych, w celu oceny znakowania oraz wykonania badań laboratoryjnych, pobrano próbki reprezentujące partię artykułu rolno-spożywczego o nazwie: Filet z piersi kurcząt świeży, kl. A, filet pojedynczy z polędwicą z kurcząt kl. A, wielkość partii wyprodukowanej: 240 kg, data produkcji: 31.08.2017 r., należy spożyć do 05.09.2017, numer partii: [...], kraj pochodzenia: Polska. Przeprowadzone badania laboratoryjne wykazały, iż ww. produkt nie spełnia wymagań rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego, pod względem zawartości wody wchłoniętej - oznaczenie współczynnika masy wody do białka RP(A) - załącznik VIII (Określenie całkowitej zawartości wody w kawałkach drobiu, pkt 6.3.). Zgodnie z ww. załącznikiem VIII, pkt 6.3. najwyższy fizjologiczny współczynnik W/RP dla produktu filet z piersi kurczaka może wynosić 3,40 (średni współczynnik W/PR to 3,19±0,12), natomiast zgodnie ze Sprawozdaniem z badań Centralnego Laboratorium GIJHARS w P. nr [...] z dnia 08.09.2017 r., współczynnik masy wody W do masy białka RP wyniósł 3,58. GIJHARS przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialonoprawną podstawę decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznał je za bezzasadne. Stwierdził, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 543/2008 wskazuje najwyższy fizjologiczny współczynnik W/RP dla produktu filet z piersi kurczaka na poziomic 3,40. niezależnie od zastosowanej metody schładzania, natomiast zgodnie ze Sprawozdaniem z badań Centralnego Laboratorium GIJHARS w P. nr [...] z dnia 08.09.2017 r., współczynnik masy wody W do masy białka RP wyniósł 3,58. Podkreślił, że przedmiotowa kontrola była kontrolą planową i w jej toku dokonano weryfikacji jakości handlowej mięsa drobiowego schłodzonego. Strona miała możliwość skorzystania z możliwości przebadania wtórnika próbki przed dniem 05.09.2017 r. Będąc świadomą, daty, w której upływa termin przydatności do spożycia, powinna zabezpieczyć swoje interesy poprzez odpowiednio wczesne wystąpienie o przebadanie wtórnika. Strona nie skorzystała z tej możliwości. Wskazał, że przedstawione przez stronę wyniki badań własnych wykonanych na urządzeniu FOSS oraz wyniki badań przeprowadzonych w laboratorium I. Sp. z o.o. zostały dopuszczone jako dowód w postępowaniu administracyjnym Badane próbki nie zostały pobrane przez urzędowego rzeczoznawcę, brak jest również potwierdzenia, że pochodzą one z zakwestionowanej partii - fileta z piersi kurcząt o numerze [...] (w sprawozdaniu z badan nr [...] jako oznaczenie partii wskazano: Próbka-FiIet-4-partia [...]) a badań tych nie przeprowadzono w laboratoriach wskazanych w art. 32 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych Powyższe wątpliwości nie pozwoliły na uznanie przedłożonych dokumentów jako wiarygodnych dla przedmiotowej partii. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wymierzając karę w wysokości 15 000 zł, , w sposób prawidłowy określił stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. Taki sposób wymierzenia kary był zgodny z wytycznymi wskazanymi w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. W.wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., wyrażające się w naruszeniu: 1) art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na wynikach badań laboratorium GIJHARS przeprowadzonych w sposób nieprawidłowy, 2) art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy, tj. niezwrócenie się do Centralnego Laboratorium GIJHARS w P. o podanie szczegółowych badań dla wszystkich pobranych prób (sprawozdania z każdej pobranej próby), o wyjaśnienie różnicy w datach rozpoczęcia badania poszczególnych parametrów, o przedstawienie wydruku z monitoringu temperatur, o wyjaśnienie, dlaczego do badań przystąpiono po upływie 4 dni od momentu dostarczenia jej do laboratorium, a także niezwrócenie się do laboratorium I.sp. z o.o. o podanie sposobu przeprowadzenia badania, wyjaśnienia oznaczeń użytych w sprawozdaniach z badań, 3) art, 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się organu do wszystkich zarzutów strony, oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., wyrażające się w naruszeniu: 1) art. 17 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 4 rozporządzenia Komisji nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 roku wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego poprzez podanie do wiadomości wyników kontroli próbek z uchybieniem przewidzianego w tym przepisie terminu, tj. powyżej dwóch dni roboczych od dnia pobrania próbek, 2) art. 17 ust. 3 w zw. z art. 20 ust. 4 rozporządzenia Komisji nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 roku wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego poprzez uniemożliwienie kontrolowanemu żądania przeprowadzenia powtórnej analizy kontrolnej w laboratorium referencyjnym z uwagi na podanie do wiadomości wyników badań z przekroczeniem terminu wskazanego powyżej oraz po upływie daty przydatności do spożycia badanej partii, 3} pkt 5.5, i 5.6. załącznika VII rozporządzenia Komisji nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 roku wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego w zw. z normami ISO 1442 i ISO 937 poprzez oparcie się na wynikach badań laboratoryjnych prowadzonych w sprzeczności z normami, 4) art. 40a ust. 1 pkt 4 w zw. z art 3 pkt 10 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez zakwalifikowanie wprowadzonego do obrotu mięsa jako artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 15.000,00 zł, podczas gdy wprowadzone do obrotu artykuły nie są zafałszowane, 5) art. 40a ust. 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych poprzez błędne uwzględnienie stopnia szkodliwości czynu, zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności podmiotu na rynku oraz wartości kontrolowanych artykułów rolno- spożywczych. W uzasadnieniu skargi rozwinął i szczegółowo uzasadnił wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zgodnie z powołanym przepisem kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie niższej jednak niż 1000 zł. Obrotem w rozumieniu ustawy są stosownie do art. 3 pkt 4 czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 2 tego przepisu, a zatem rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WEL 31 z 1 lutego 2002 r.). Czynnością w rozumieniu art. 3 pkt 8 powołanego rozporządzenia jest "wprowadzenie na rynek", które zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania. Pojęcie wprowadzenia do obrotu dotyczy zatem każdego etapu obrotu i nie może być rozumiane tylko jako pierwsze wprowadzenie towaru na rynek. Taki też kierunek wykładni prezentowany jest w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz. U. C 331 z 30 grudnia 2006 r.) wydanym w trybie prejudycjalnym, w którym wskazano, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy jako zwykły dystrybutor wprowadza do obrotu produkt w postaci dostarczonej do producenta. W rozumieniu powołanego przepisu skarżący, "posiadał w celu sprzedaży" wskazane w decyzji produkty a zatem wprowadził je do obrotu. Podnieść przy tym należy, iż odpowiedzialność ma charakter obiektywny i przesłanką jej przyjęcia jest tylko fakt wprowadzenia do obrotu. Zatem samo stwierdzenie - udowodnienie faktu wprowadzania zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego do obrotu jest przesłanką wystarczającą do nałożenia stosownej kary. Nie ma przy tym znaczenia czy zafałszowanie nastąpiło z winy (umyślnej lub nieumyślnej) danego podmiotu, czy też nie. Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych nie przewiduje możliwości badania przez organy Inspekcji Jakości Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego wykryto zafałszowany artykuł. Zatem dowiedzenie, że jakiś podmiot – w tym przypadku skarżący, wprowadza do obrotu zafałszowane artykuły rolno-spożywcze powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. W rozpatrywanej sprawie ustalenia co do tego, iż kontrolowany artykuł był zafałszowany zostały poczynione przez organ na podstawie protokołu kontroli z dnia 14.09.2017 r., znak: [...] oraz Sprawozdania z badań Centralnego Laboratorium GIJHARS w P. nr [...]z dnia 08.09.2017 r. z których to dokumentów wynika, iż ich ocena została dokonana z uwzględnieniem zasady określonej w art. 80 kpa i wyprowadzone wnioski prowadzące do stwierdzenia zafałszowania artykułu znajdują w tym materiale dowodowym potwierdzenie. Produkt skarżącego nie spełnia wymagań rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego, pod względem zawartości wody wchłoniętej - oznaczenie współczynnika masy wody do białka RP(A) - załącznik VIII, który w pkt 6.3. stanowi, że najwyższy fizjologiczny współczynnik W/RP dla produktu filet z piersi kurczaka może wynosić 3,40 podczas gdy w niniejszej sprawie współczynnik ten wyniósł 3,58, co stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych w myśl którego wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Jak wskazuje art. 3 pkt 10 ustawy, artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodnie z prawda dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Jakość handlowa oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi (art. 3 pkt 5) . W świetle przytoczonych wyżej przepisów wprowadzający do obrotu jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie: a) oszukańczym lub podstępnym praktykom; b) fałszowaniu żywności, oraz c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Praktykę rynkową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął (art. 5 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz, U. z 2017 r.. poz. 1070). Stosownie do art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002. bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz. z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd. W myśl art. 17 ust. 1 w/w rozporządzenia podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Stosownie do art. 17 ust. 2 w/w rozporządzenia, Państwa Członkowskie ustanawiają również zasady dotyczące środków i kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego i paszowego. Art, 20 ust. 1 lit a Rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego (Dz.U. L 157 z 17.6.2008, s. 46), stanowi, że wymienione poniżej świeże, mrożone i głęboko mrożone kawałki tusz drobiu mogą być wprowadzanie do obrotu we Wspólnocie w ramach działalności gospodarczej lub handlu tylko wówczas, gdy zawartość wody nie przekracza nieuniknionych z technologicznego punktu widzenia wartości ustalonych metodą analizy opisaną w załączniku VIII (metoda chemiczna): filet z piersi kurczaka, z obojczykiem lub bez, bez skóry. W przypadku piersi z kurczaka bez skóry niezależnie od metody schładzania najwyższy dopuszczalny współczynnik W/RP (...) wynosi 3,4 (pkt 6.4 w/w załącznika) . Zgodnie z art. 35 ust. 1 omawianej ustawy pobieranie próbek, ustalanie klas jakości handlowej lub sposobu produkcji określonych artykułów rolno-spożywczych na zlecenie zainteresowanych przedsiębiorców mogą. poza pracownikami Inspekcji, przeprowadzać tylko osoby wpisane do rejestru rzeczoznawców. Jak stanowi art. 32 ust. 1 ustawy badania laboratoryjne związane z kontrolą jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych o której mowa w art. 17, są przeprowadzane w laboratoriach: 1) Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno -Spożywczych, w tym w krajowych laboratoriach referencyjnych, o których mowa w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE, L 165 z 30,04.2004. str. 1. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3. t. 45. str. 200). Art. 32 ustawy ustanawia bezwzględnie obowiązującą zasadę, iż na potrzeby kontroli wszystkie badania laboratoryjne przeprowadzane są wyłącznie w dwóch typach wymienionych w nim laboratoriów, i że obowiązuje on także podmioty kontrolowane, gdyż ustanawia ogólne reguły prowadzenia kontroli do przestrzegania których są obowiązane zarówno organy kontrolne, jak i kontrolowani (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 310/14). Warunki, jakim musi odpowiadać laboratorium wykonujące analizę próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowych zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. L 191 z 28 maja 2004 r., str. 1, Dz. U. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3 tom 45). Zgodnie z art. 12 rozporządzenia właściwy organ wyznacza laboratoria, które mogą przeprowadzać analizę próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowych. Laboratoria te muszą funkcjonować, podlegać ocenie i być akredytowane zgodnie z normami europejskimi dotyczącymi akredytacji laboratoriów badawczych, przy czym akredytacja i ocena laboratoriów badawczych może odnosić się do pojedynczych badań i zestawów badań (art. 12 ust. 3 rozporządzenia). Normą europejską bezwzględnie obowiązującą zgodnie z w/w przepisem, przy wyznaczaniu laboratoriów badawczych jest PN-EN ISO/IEC 17025 Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących. Centralne Laboratorium GIJHARS w P. spełnia wymagania zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004, posiada potwierdzone kompetencje poprzez akredytację zgodnie z normą PN-EN ISO/IEC 17025 nr AB 370 jak również zostało wskazane w wykazie krajowych laboratoriów referencyjnych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych Słusznym jest zatem twierdzenie organu, że wyznaczenie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Centralnemu Laboratorium GIJHARS w P. roli krajowego laboratorium referencyjnego w zakresie badania zawartości wody w tuszkach drobiowych, elementach tuszek drobiowych mrożonych i schłodzonych oznacza, ze laboratorium pełni rolę wiodącą i odwoławczą w tym zakresie w stosunku do wszystkich laboratoriów urzędowej kontroli w Polsce. Stwierdzona w badanych próbkach mięsa nieprawidłowość polegająca na przekroczeniu współczynnika masy wody W do masy białka RP, kwalifikuje wyrób do artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Skoro zatem artykuły wprowadzone przez skarżącego do obrotu były zafałszowane to tym samym spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary pieniężnej. Nie jest także zasadnym zarzut naruszenia art. 17 ust. 2 i 3 w związku z an. 20 ust. 4 rozporządzenia 543/2008 albowiem, wbrew przekonaniu skarżącego nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż odnoszą się do niedyskryminacyjnych kontroli wyrywkowych, które mogą być podejmowane przez państwo członkowskie przeznaczenia, w przypadku zaistnienia poważnych podstaw do podejrzewania nieprawidłowości. Stosownie do art. 17 ust. 2 ww. rozporządzenia wyżej wymienione kontrole wyrywkowe przeprowadza się w miejscu przeznaczenia towarów lub w innym stosownym miejscu, pod warunkiem że drugie z wymienionych miejsc nie znajduje się na granicy i nie jest zbytnio oddalone od wyznaczonej trasy przewozu towarów oraz że po pobraniu próbek do kontroli możliwy jest dalszy przewóz towarów do miejsca przeznaczenia. Kontrole takie przeprowadza się jak najszybciej, aby nadmiernie nie opóźniać wprowadzania produktów do obrotu lub nie powodować zwłoki mogącej prowadzić do obniżenia ich jakości. Natomiast przedmiotowa kontrola udokumentowana Protokołem kontroli z dnia 14.09.2017 r., znak: [...] była przeprowadzana w ramach urzędowych kontroli w zakładzie produkcyjnym i była to kontrola planowa. Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczego w art. 40a ust. 5 wprowadza pewne kryteria, którymi muszą kierować się organy wymierzając karę przewidzianą w art. 40a ust. 1 pkt 4 . Zatem dopiero na tym etapie – czyli na etapie określania wysokości kary pieniężnej, a nie na etapie stwierdzania czy w ogóle winna być wymierzona kara, ustawa przewiduje swoistego rodzaju miarkowanie i uzależnia już samą wysokość kary od uwzględnienia takich przesłanek jak: stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu a także wartość kontrolowanego produktu. W ocenie Sądu GIJHARS prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora, który wymierzył skarżącemu karę pieniężną. Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego wynika, że skarżący wprowadził do obrotu zafałszowany artykuł rolno-spożywczy. Wobec tego należało nałożyć na niego karę administracyjną - karę pieniężną w wysokości wskazanej w tym artykule. Organy wymierzając karę prawidłowo uwzględniły wskazane w ust. 5 art. 40a przesłanki. Stopień szkodliwości czynu uznały za najwyższy. Zdaniem Sądu naruszenie praw i interesów konsumentów oraz wprowadzenie konsumenta w błąd nie mogło być oznaczone na innym poziomie, bowiem ochrona interesów konsumenta jest nadrzędnym celem. Odniosły się także do pozostałych kryteriów; tj. zakresu naruszenia, dotychczasowej działalność skarżącego na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkości jego obrotu – podając, że wymierzona kara pieniężna jest adekwatna i stanowi 0,004% deklarowanego przez skarżącego przychodu. Sąd uznał, że sposób wymierzenia i wyliczenia nałożonej kary był zgodny z art. 40a ust. 5 powołanej ustawy i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W tym zatem zakresie zaskarżona decyzja również znamion wadliwości nie nosi. W toku postępowania nie doszło także do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Organ przeprowadził właściwe postępowanie dowodowe, czemu dał wyraz w zaskarżonej decyzji uzasadniając ją w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a. podał także co wziął pod rozwagę przy wymierzaniu kary pieniężnej i co wpłynęło na jej wysokość. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.