VI SA/Wa 1046/04

Sygn. akt VI SA/Wa 1046/04       W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2005r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2004r. odmawiającą przyznania uprawnienia rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych E. S. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż E. S. pismem z dnia [...] listopada 2001r. zwrócił się poprzez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. do Głównego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o nadanie uprawnienia rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa przemysłowego, załączając stosowne dokumenty. Wnioskował także o zwolnienie z obowiązku zdawania egzaminu sprawdzającego. W związku z utratą mocy zarządzenia Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 1998r. w sprawie pobierania opłat związanych z nadaniem uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych (Dziennik Urzędowy Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej Nr 4 z dnia 10 kwietnia 1998r. poz. 9) oraz zmianami wprowadzonymi w art. 34 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 128 z 2001r., poz. 1407) Komisja Kwalifikacyjna zawiesiła swoją działalność. Dlatego też ww. wniosek nie mógł być rozpatrzony w oparciu o rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 17 grudnia 1992r. w sprawie nadawania uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych oraz opiniowania dokumentacji projektowej (Dz.U. z 1993r. Nr 3. poz. 12) Został on rozpatrzony dopiero po ukazaniu się rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz.U. Nr 210. poz. 1792), które określa kwalifikacje rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych, warunki, zakres i tryb przyznawania uprawnienia, a także wysokość opłat ponoszonych w związku z przyznawaniem uprawnienia. E. S. w [...]r. ukończył [...] w W. uzyskując tytuł magistra inżyniera [...]. Zatem z przedłożonych dokumentów wynikało, że nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu z dnia 29 listopada 2002r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 1792) w zakresie wykształcenia, w związku z czym nie mógł być dopuszczony do egzaminu, ponieważ zgodnie z zapisem § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia uprawnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych może być nadane osobie, która ma ukończone studia wyższe na kierunku architektura i urbanistyka lub inżynieria środowiska o specjalności inżynieria sanitarna, albo w przypadku, gdy praktyka zawodowa obejmuje praktykę w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, także na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana. W związku z powyższym Główny Inspektor Sanitarny wydał decyzję z dnia [...] marca 2003r., znak: [...] odmawiającą dopuszczenia Pana E. S. do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych. Pismem z dnia [...] kwietnia 2003r. E. S. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc w uzasadnieniu, że ukończenie przez niego [...] w [...] w W. jest równoznaczne z ukończeniem Wydziału Inżynierii Kształtowania Środowiska i Geodezji Akademii Rolniczej w W., przedkładając jako dowód zaświadczenie Akademii, które podaje, że "kierunek studiów [...], które ukończył Pan E. S. (nr dyplomu [...]z dnia [...] maja 1961r.) jest adekwatny do kierunku studiów Inżynieria Środowiska realizowanego na Wydziale Inżynierii i Kształtowania Środowiska i Geodezji Akademii Rolniczej w W., a zatem w myśl rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. (Dz.U. z 1995r. Nr 8, poz. 38) jest kierunkiem odpowiednim dla uprawnień budowlanych w zakresie instalacje i sieci sanitarne...". Na podstawie nowych dokumentów Główny Inspektor Sanitarny uznał, że Pan E. S. spełnia wymagania określone w aktualnie obowiązującym akcie prawnym w zakresie wykształcenia. Dlatego też decyzją z dnia [...] czerwca 2003r., znak: [...] uchylił decyzję z dnia [...] marca 2003r., znak: [...] w całości i postanowił dopuścić E. S. do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych. W dniu [...] grudnia 2003r. Pan E. S. przystąpił do egzaminu pisemnego, który objął opracowanie przez kandydata opinii pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dokumentacji na temat: "M." (część architektoniczną, technologiczną i sanitarną). Praca pisemna E. S. została wstępnie przeanalizowana przez członka Komisji Kwalifikacyjnej ds. oceny kandydata na rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych. Następnie na posiedzeniu Komisja zapoznała się z dokumentacją projektową, którą kandydat otrzymał na egzaminie pisemnym, opinią kandydata o tej dokumentacji oraz wyżej wymienioną wstępną analizą pracy kandydata. Komisja oceniła pracę pisemną E. S. negatywnie oraz wnioskowała o niedopuszczenie kandydata do egzaminu ustnego w zakresie budownictwa przemysłowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. Główny Inspektor Sanitarny odmówił przyznania E. S. uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych, wskazując iż kandydat w swojej opinii nie ustosunkował się do podstawowych obiektów występujących na terenie bazy, np. budynku produkcyjno-pomocniczego, stacji kontroli pojazdów, stacji paliw. Opinie swoją wydał wyłącznie dla budynku hali obsługowo-naprawczej i magazynu głównego z wiatą oraz częściowo do części sanitarnej budynku administracyjnego. Zgłoszone uwagi mają charakter ogólny, są niejednoznaczne i nie są adekwatne do konkretnych rozwiązań projektowych. Dodatkowo kandydat pominął w swojej opinii zasadnicze uwagi natury sanitarnohigienicznej odnoszące się do projektu instalacji sanitarnych. Także uwagi zgłoszone do projektu wentylacji świadczą o błędnym czytaniu projektu. Uzyskanie z egzaminu pisemnego wyniku negatywnego spowodowało, iż E. S. nie mógł przystąpić do części ustnej egzaminu i w konsekwencji odmowę przyznania uprawnień, o które wnioskował. Pismem z dnia [...] lutego 2004r. E. S. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy przyznania mu uprawnienia rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych. We wniosku wskazał, iż zakres jego opiniowania ograniczył się do "budynku hali obsługowo-naprawczej, magazynu głównego z wiatą oraz budynku administracyjnego", albowiem na zaopiniowanie pozostałych obiektów zabrakło mu czasu. Podkreślił, że członkowie komisji uznali, że ustawowy czas na egzamin jest za krótki na tak duży obiekt. Zwrócił także uwagę na okoliczność, że opiniowana dokumentacja opracowana była w latach 70 tych, przy całkowicie innych przepisach i określeniach. Było to [...] sprzed 30 lat, które należało traktować jako projekt techniczny z 2003r. W ocenie E. S. materiał przedłożony przez komisję do egzaminu był niedopuszczalny. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Główny Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska. Dlatego też decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r., znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2004r., znak: [...] w mocy, podtrzymując dotychczasową argumentację. Na powyższą decyzję E. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podnosząc w niej, iż organ nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez niego w odwołaniu. Zarzucił, że nie wyjaśniono czy materiał, który opiniował z uwagi na jego opracowanie w latach 60/70 mógł być opiniowany na państwowym egzaminie. Wskazał, iż wbrew twierdzeniom organu w 2001r. były nadawane uprawnienia, o które on się ubiegał, a nadto wnosił o ponowne sprawdzenie materiałów egzaminacyjnych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasową argumentację. Wskazał, iż zgodnie z § 1 ust. 1, pkt 1 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 1992r., uprawnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych mogło być wydane osobie, która ma ukończone studia w zakresie inżynierii sanitarnej lub środowiska, a w uzasadnionych przypadkach – również w zakresie innych specjalności technicznych związanych z budownictwem. Jeśli chodzi o opracowanie, które otrzymał kandydat na egzaminie pisemnym w celu sporządzenia opinii dotyczącej wymagań higienicznych i zdrowotnych, należy stwierdzić, że nie ma przepisów regulujących kwestię, jak ma wyglądać takie opracowanie. Fakt, że były to założenia techniczno ekonomiczne ([...]) nie ma znaczenia. Na egzaminie kandydat został poinformowany, że opracowanie, które otrzymał powinien potraktować jak projekt techniczny i opiniować w świetle nowych przepisów, to znaczy wykazać nieprawidłowości w dokumentacji opracowanej w oparciu o stare przepisy. Ustosunkowując się do czasu jaki kandydat otrzymał w celu opracowania opinii organ stwierdził, że E. S. został także pouczony (co jednak nie zostało odnotowane w protokole), iż w przypadku, gdy nie zdąży rozpatrzyć całości dokumentacji w części pisemnej egzaminu, winien poinformować o powyższym na końcu swojego opracowania. Uwagę w sprawie braku czasu kandydat odniósł jedynie do budynku produkcyjno-pomocniczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi więc kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, przynajmniej zasadniczo, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Analizowana w świetle powyższych kryteriów skarg zasługuje na uwzględnienie. § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002r. (Dz.U. Nr 210, poz. 1792) w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych określa warunki, od spełnienia których zależy przyznanie uprawnienia rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych. Jednym z nich jest złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu kwalifikacyjnego. E. S. z egzaminu, do którego przystąpił uzyskał wynik negatywny i dlatego też Główny Inspektor Sanitarny odmówił przyznania mu uprawnień rzeczoznawcy ds. sanitarnohigienicznych. Skarżący zarówno we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i w skardze podważa prawidłowość przeprowadzonego egzaminu, z uwagi na materiał jaki został mu przedstawiony do analizy. W jego ocenie materiał egzaminacyjny obejmujący dokumentację sprzed 30 lat nie powinien być dopuszczony do opiniowania na egzaminie państwowym, zaś czas trwania egzaminu nie był adekwatny do wymaganego zakresu opinii. Główny Inspektor Sanitarny rozpoznając sprawę ponownie w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie ustosunkował się do tych kwestii. Uczynił to dopiero, choć dość lakonicznie, w odpowiedzi na skargę. Tymczasem odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia decyzji. Cel tego pisma jest zupełnie inny – ma ono w zasadzie zawierać ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Podniesione dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, jest wadą postępowania administracyjnego, pozbawiającą stronę możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności w toku postępowania. W sprawie niniejszej potrzeba ustosunkowania się organu rozpoznającego ponownie sprawę dotyczyła kwestii zasadniczej, czy egzamin, w którym uczestniczył skarżący był przeprowadzony w sposób prawidłowy – zarówno jeżeli chodzi o jego organizację, jak i materiały egzaminacyjne i w związku z tym, czy jego wyniki są miarodajne do oceny kwalifikacji kandydata na rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych, gdyż taki jest cel egzaminu. Rozpoznając sprawę ponownie Główny Inspektor Sanitarny winien tę kwestię szczegółowo rozważyć i przedstawić w decyzji w sposób umożliwiający dokonanie kontroli przez sąd. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, to wskazać należy, iż sąd administracyjny nie jest umocowany do merytorycznej kontroli materiałów egzaminacyjnych, jak tego domaga się skarżący. Jest to domena organu, którego decyzje podlegają kontroli sądu. Także zastosowanie przepisów prawnych przez organ rozpoznający sprawę nastąpiło w sposób prawidłowy. Zasadą jest bowiem, że organ administracji stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji. Skarżący przystąpił do egzaminu w wyniku decyzji wydanej w oparciu o przepisy nowego rozporządzenia Ministra Zdrowia z 2002r. Decyzji tej nie kwestionował, pomimo, iż Główny Inspektor Sanitarny nie zwolnił go z obowiązku zdawania egzaminu. Konsekwentnie więc jego wniosek musi być rozpoznany w oparciu o przepisy obowiązującego aktu prawnego. Jednocześnie wskazać należy, że Główny Inspektor Sanitarny powinien w sposób formalny rozpoznać wniosek skarżącego o wyłączenie pracowników zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyłączenie pracownika lub odmowa jego wyłączenia następuje przez wydanie postanowienia, na które to postanowienie nie służy zażalenie, więc nie podlega ono uzasadnieniu. Uchybienie powyższe nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sad uznając, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uchylił ją na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zapadło w trybie art. 152 p.p.s.a.