VI SA/Wa 1049/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD"), decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.1 i 2.10 załącznika nr 3 do u.t.p., po rozpatrzeniu odwołania M. N. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2016 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że [...] lipca 2016 r. w W. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariuszy policji. Pojazdem kierował M. N. Kierujący pojazdem nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu taksówką. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...], który wraz z aktami sprawy został przesłany [...] Inspektorowi Transportu Drogowego pismem z [...] lipca 2016 r. Organ wskazał, że podczas kontroli w pojeździe znajdowało się dwóch pasażerów. Kontrolujący przesłuchali jednego z nich, D. P., w charakterze świadka. Z jego zeznań wynikało, że w dniu kontroli ok. godz. 15 zamówił taksówkę telefonicznie, dzwoniąc pod numer [...]. Świadek zeznał, że jest to numer do C., który znalazł w [...]. Po ok. 10 minutach świadek otrzymał telefoniczną informację, że kierowca oczekuje w zielonym [...]. Z zeznań świadka wynikało, że podszedł do pojazdu, a wówczas jego kierowca zapytał, czy kurs był zamówiony na nazwisko P. Pasażer oświadczył, że pojazd nie był oznakowany jak taksówka, ale to, że kierowca znał nazwisko zamawiającego, utwierdziło pasażera w przekonaniu, że to właściwy pojazd. Świadek zeznał, że wsiadł do pojazdu z kolegą B. S. i pojechali na ulicę P. w W. Opłata za przejazd wyniosła 10 zł i została zapłacona gotówką. Świadek po wręczeniu gotówki poprosił kierowcę o wydanie paragonu fiskalnego, wówczas kierowca odpowiedział, że nie posiada w pojeździe urządzenia do jego wydrukowania, ale jeśli pasażer poda adres mailowy, to w przeciągu trzech dni otrzyma fakturę. Świadek dodał, że po zakończonym kursie otrzymał sms wysłany z telefonu [...] o treści: "Dziękujemy za skorzystanie z naszych usług i zapraszamy ponownie, C.". Organ dodał, że w toku postępowania w I instancji organ uzupełnił materiał dowodowy o informacje uzyskane z Urzędu Miasta [...], zgodnie z którymi stronie nie udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem przeznaczonym do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą ani licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W toku postępowania w II instancji organ pismem z [...] stycznia 2017 r., wezwał Stronę do złożenia wyjaśnień i przesłania potwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów potwierdzających charakter współpracy Strony z przedsiębiorcą "C." w związku z przewozem z [...] lipca 2016 r. Pismo zostało doręczone stronie [...] stycznia 2017 r., do dnia wydania decyzji Strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie. Zdaniem GITD, nie budzi wątpliwości, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był M. N., który w toku postępowania nie złożył żadnych wyjaśnień w sprawie, nie zakwestionował ustaleń kontrolujących dotyczących wykonawcy i charakteru przewozu. Organ uznał argumenty podniesione w odwołaniu, jakoby przewóz był przewozem grzecznościowym, za niewiarygodne. Zdaniem organu przeczą temu okoliczności przewozu udowodnione na podstawie dowodu z przesłuchania pasażera w charakterze świadka. W opinii GITD, z całokształtu materiału dowodowego, a przede wszystkim z okoliczności wykonywanego przewozu, zapłaty 10 zł za usługę i przekonania pasażera przesłuchanego w charakterze świadka, że zamówił usługę przewozu osób taksówką, wynika w sposób bezsprzeczny, że przewóz z dnia kontroli był przewozem zarobkowym podlegającym pod u.t.d. Organ dodał, że argument Strony, o nieprzeprowadzeniu dowodu na okoliczność posłużenia się przez pasażera numerem telefonu, który miał nie przynależeć do C., nie może znaleźć uznania w oczach organu. Zeznanie świadka było logiczne i spójne, nadto znajdowało odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Organ zwrócił uwagę na fragment zeznań, w których świadek wskazał, że kierowca znał jego nazwisko. Nadto fakt otrzymania po zakończeniu przewozu smsa z podziękowaniem od C. bezsprzecznie wskazuje na to, że kierujący pojazdem współpracował z C. w zakresie wykonywania przewozów zarobkowych osób, a nadto pasażer posługując się numerem telefonu [...] skontaktował się z C. celem zamówienia usługi przewozu osób. Nie stanowi uchybienia, zdaniem organu w zakresie gromadzenia materiału dowodowego okoliczność w postaci nieprzesłuchania drugiego z pasażerów. Organ podkreślił, że kierujący pojazdem miał możliwość złożenia zeznań w charakterze strony i przedstawienia własnej wersji wydarzeń już na etapie kontroli drogowej, jednak zrezygnował z tej możliwości i nie kwestionował ustaleń dotyczących kontroli aż do etapu postępowania odwoławczego. GITD stwierdził, że okoliczność w postaci prowadzenia przez pasażerów działalności taksówkowej nie ma wpływu na ocenę wiarygodności zeznań jednego z nich przesłuchanego w charakterze świadka. Organ nie dał wiary argumentowi Strony, zgodnie z którym działania pasażerów będące elementem walki kierowców taksówek z kierowcami oferującymi przewozy osób w ramach spółki U. mogły spowodować niesłuszne ukaranie kierowcy oferującego nieodpłatne podwiezienie w ramach grzecznościowej przysługi. GITD uznał, że doszło do popełnienia przez Stronę naruszeń z lp. 1.1 i 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., gdyż Strona na dzień kontroli nie dysponowała żadnym uprawnieniem licencyjnym umożliwiającym jej wykonywanie zarobkowych przewozów osób. Stwierdził, że Strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób i że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób ponieważ nie był on przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza dowód rejestracyjny pojazdu. Nadto nie zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4b u.t.d. Opłata za przewóz nie została określona ryczałtowo, a nadto nie zawarto z pasażerami umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. GITD wyjaśnił, że zgodnie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) zł. Natomiast, za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8000 zł (lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d.). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (art. 92a ust. 2 u.t.d.). W skardze z [...] kwietnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję GITD z [...] marca 2017 r., Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz decyzji I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a., przez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadka B. S., zaniechanie weryfikacji przedstawionych przez świadka numerów telefonów, jako należących do odwołującego się lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą pod, wskazaną przez świadka firmą, "C.", zaniechanie ustalenia czy M. N. pozostaje zatrudniony bądź, czy też współpracuje z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "C." przez zwrócenie się do tegoż podmiotu celem udzielenia wyjaśnień, mimo iż wskazane wyżej okoliczności mają szczególne znaczenie dla wyjaśnienie sprawy i zasadności wydanej decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu skargi Skarżący dodał, że ustalenie o popełnieniu przez Skarżącego deliktu administracyjnego oparte zostało jedynie na zeznaniach osoby, będących jego pasażerem [...] lipca 2016 r., w treści uzasadnienia decyzji inne dowody nie zostały wskazane. W ocenie Skarżącego przytoczone przez organ podstawy wydanej decyzji pozostają niewystarczające, zaś ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana została wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Skarżący dodał, że świadek, którego zeznania stały się podstawą do wydania decyzji administracyjnej prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób taksówką. Sama ta okoliczność winna prowadzić do oceny składanych przez niego zeznań ze szczególną ostrożnością i ich dokładnej weryfikacji chociażby przez przesłuchanie drugiego z mężczyzn znajdującego się w pojeździe kierowanym przez M. N. Przesłuchanie drugiego ze świadków pozwoliłoby w szczególności na ustalenie, czy rzeczywiście D. P. zamawiał usługę przewozu dzwoniąc pod numer znaleziony w [...], czy uiścił zapłatę za dokonaną usługę i czy otrzymał smsa z podziękowaniem za skorzystanie z usług C. Organ nie podjął w tym zakresie żadnych czynności, co skutkowało niemożnością bezsprzecznego ustalenia przebiegu zdarzenia, zwłaszcza iż w opozycji do zeznań świadka stoją twierdzenia Skarżącego, a i w aktach postępowania brak jest dowodu w postaci wydruku smsa, w którym pasażer otrzymał rzekome podziękowanie za skorzystanie z usług przewoźnika. Nie dokonano też weryfikacji prawdziwości numerów telefonów wskazywanych przez świadka, jako numery z którymi kontaktował się chcąc zamówić przewóz, nie sprawdzono także, czy numery te mogą zostać w jakikolwiek sposób powiązane z działalnością gospodarczą wykonywaną pod firmą "C.", z którą rzekomo świadek się kontaktował. Tymczasem na internetowej stronie firmy widnieje jeden numer telefonu, niebędący numerem przypisanym do jakiejkolwiek sieci telefonii komórkowej. Co więcej na wskazanej stronie internetowej widnieje zdjęcie pojazdu dokonującego transportu drogowego w ramach działalności firmy. Jest on oznaczony w charakterystyczny sposób, posiada naklejki boczne i oznaczenie na dachu, na którym widnieje nazwa firmy. Uznać należy, iż wskazany sposób obklejenie auta stanowi wyróżnik pojazdów realizujących transport drogowy w ramach prowadzonej przez nią działalności. Samochód odwołującego się nie posiadał żadnych oznaczeń pozwalających na uznanie, iż świadczy jakikolwiek odpłatny przewóz osób. Skarżący dodał, że nigdy nie współpracował i nie współpracuje zarówno z C., jak i jakimkolwiek innym podmiotem świadczącym usługi przewozu osób, organ natomiast, mimo wniosku Strony w odwołaniu od decyzji I instancji odnośnie zwrócenia się w tej kwestii do firmy C., nie podjął czynności w tym zakresie. Ponadto w zgromadzonym przez organ materiale brak jest jakichkolwiek dowodów, iż rzeczywiście Skarżący zażądał za transport wynagrodzenia w kwocie 10 złotych i aby takie wynagrodzenie zostało mu wypłacone. Skarżący stwierdził, że brak czynnego udziału odwołującego się w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji nie stanowiło swoistego uznania jego zasadności, a było uwarunkowane stanem zdrowia Strony postępowania, który to stan uniemożliwia podróżowanie na dalsze odległości, jak i stanowi przeszkodę, z uwagi na podejmowane leczenie, do szczególnej aktywności. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie została na Skarżącego nałożona kara pieniężna za dokonanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu oraz bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Sporny w sprawie przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny – art. 4 pkt 7 u.t.d.), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny – art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy – art. 4 pkt 10 u.t.d.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką. Na podstawie art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy. Z okoliczności stany faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący, wynika, że przewóz został wykonany w celach zarobkowych, na telefoniczne zamówienie klienta, samochodem osobowym, który nie był oznakowany jako taksówka. Dlatego też nie ulega wątpliwości, iż w sprawie nie miał miejsca przewóz taksówką, jak również niezarobkowy przewóz grzecznościowy. Nie budzące wątpliwości ustalenia faktyczne wskazują, że Skarżący nie spełnił wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 u.t.d. Samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażerów nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., nie był bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co potwierdzają zapisy dowodu rejestracyjnego pojazdu, z których wynika, że był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Nie zostały również spełnione przesłanki, które umożliwiałyby niespełnienie przez Skarżącego wymogów konstrukcyjnych pojazdu z art. 18 ust. 4a u.t.d. Skarżący bowiem nie zawarł z pasażerami umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, jak również nie ustalił opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu a zapłata za przewóz nie została uregulowana na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej bądź wniesiona gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Nie ulega też wątpliwości, że Skarżący nie posiadał wymaganej na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 u.t.d., licencji na dokonywanie przewozu okazjonalnego osób. Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż Skarżący popełnił dwa naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., za które każde z osobna ustawodawca uregulował karę administracyjną w wysokości 8.000 zł. W sprawie też prawidłowo została nałożona kara w wysokości 10.000 zł ponieważ zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Skarżący twierdzi, że nigdy nie współpracował i nie współpracuje zarówno z C., jak i jakimkolwiek innym podmiotem świadczącym usługi przewozu osób i kwestionuje, iż w niniejszej sprawie miał miejsce przewóz okazjonalny osób, twierdząc, że dokonał grzecznościowego, niezarobkowego przewozu, na co jednak sam nie przedkłada żadnych dowodów, podważa natomiast dowody przeprowadzone przez organy oraz dokonane na ich podstawie ustalenia. Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania za niewiarygodne zeznania świadka, który przedstawił przebieg zdarzenia, a z których wynika że zadzwonił po taksówkę do firmy C., że w wyniku tego wezwania przyjechał Skarżący samochodem osobowym, nieoznakowanym jako taksówka i dokonał odpłatnego przewozu świadka wraz jeszcze jednym pasażerem na ulicę P. pod M. Wiarygodności zeznań świadka nie podważa twierdzenie Skarżącego, że świadek sam jest taksówkarzem, a całe zdarzenie może być elementem walki z konkurencyjną firmą U. Sąd zauważa, że nawet jeżeli świadek jest taksówkarzem i całe zdarzenie zostało zorganizowane przez świadka w ramach wspomnianej walki z konkurencyjną firmą U., to nie zmienia to charakteru dokonanego przez Skarżącego przewozu świadka, w ramach zarobkowego przewozu okazjonalnego. W ocenie Sądu, zeznania świadka w niniejszej sprawie uwiarygadnia zachowanie Skarżącego w dniu dokonania kontroli drogowej. Skarżący twierdzi zarówno w skardze, jak i w odwołaniu od decyzji I instancji, że dokonał tylko grzecznościowego przejazdu na prośbę osób, które zamówiły taksówkę, która jednak nie przyjechała. Skarżący jednak odmówił złożenia wyjaśnień w dniu kontroli drogowej, co wydaje się dziwne wobec grzecznościowego powiezienia przypadkowych osób i wobec faktu, że wyjaśnienie tej kluczowej dla odpowiedzialności Skarżącego za dokonany przejazd, okoliczności, leżało w interesie Skarżącego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy wynika, że Skarżący odmówił złożenia zeznań w dniu kontroli drogowej, powołując się na zły stan zdrowia, co wobec faktu prowadzenia w tym dniu samochodu osobowego, tym bardziej wydaje się niezrozumiałe. Z tych względów, Sąd uznał, że zeznania świadka stanowią wiarygodny i wystarczający dowód potwierdzający charakter dokonanego przez Skarżącego przewozu osób. Sąd zauważa, że organy mają obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Niezbędne czynności to takie, które wystarczą do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Organy nie mają obowiązku poszukiwania dodatkowych dowodów, jeżeli zebrały wyczerpujący materiał dowodowy, pozwalający na załatwienie sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Sąd zauważa, że wystąpienie przez organy do firmy C. w kwestii ustalenia zatrudnienia Skarżącego przez tą firmę, nie dostarczyłoby przesądzającego dowodu w przypadku zakwestionowania tego faktu przez tą firmę. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że przesłuchanie drugiego pasażera podważyłoby zeznania złożone przez świadka. Skarżący nie uprawdopodobnił tej okoliczności, w związku z czym organy nie miały obowiązku powielania dowodów. Niczego też nie dowodzi argument, że na stronie internetowej C., znajduje się zdjęcie pojazdu oznakowanego w charakterystyczny sposób, a samochód Skarżącego nie posiadał żadnych oznaczeń. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, że organy przeprowadzające postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie naruszyły przepisy postępowania w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy, nie dopatrzył się aby w sprawie doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania. Sąd stwierdza również, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji wyroku.