VI SA/Wa 1050/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi U. z siedzibą w K., Litwa na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2016 r., nr BP. [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...] o nałożeniu na U. z siedzibą w K. na Litwie (dalej "skarżący" lub "strona") kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł, za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Powyższe rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 ust. 22 lit. g, art, 87 ust. 1 pkt 3 lit. a) i 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej "u.t.d."), art. 1 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 21 października 2009 r. nr 1072/2009 w sprawie wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72 ze zm.), art. 6 ust. 1 umowy sporządzonej w S. dnia [...] marca 1992 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej o międzynarodowych przewozach drogowych (Dz. U. z 2001 r. nr 46, poz.751) oraz lp. 3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym. W dniu 29 września 2015 r. w S., na autostradzie [...] w Punkcie Poboru Opłat została przeprowadzona kontrola drogowa zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował E. S.. Na podstawie dokumentów okazanych do kontroli ustalono, że kierujący przewoził ładunek mięsa wieprzowego na trasie P. – K.. Kierujący wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu strony. Podczas kontroli stwierdzono, że kierujący wykonywał transport drogowy rzeczy bez wymaganego ważnego zezwolenia na przewóz do państwa trzeciego. Przebieg i ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia 29 września 2015 r. Pismem z dnia 29 września 2015 r. [...] Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie stwierdzonego naruszenia. W toku postępowania w piśmie z dnia 9 października 2015 r. strona złożyła kopię zezwolenia EKMT nr [...] oraz przedstawiła wyjaśnienia podnosząc, że podczas kontroli kierowca nie posiadał zezwolenia, ponieważ zapomniał go zabrać z siedziby strony, co stanowi podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d. Ponadto wskazała, że nie ma podstaw do nałożenia kary za nieokazanie zezwolenia podczas kontroli, gdyż brak jest powszechnie obowiązującego przepisu, który nakładałby na przedsiębiorcę wspólnotowego obowiązek posiadania zezwolenia na wykonywanie przewozów do krajów trzecich. Postępowanie przed organem I instancji zakończyło się wydaniem przez [...] Inspektora Transportu Drogowego decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 10000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Strona złożyła odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania wobec braku podstawy do nałożenia kary pieniężnej na stronę . Wydanej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 28 ust. 1 w zw. z art. 28a ust. 2 i 3 u.t.d. polegające na wadliwym uznaniu, że przepisy te mają zastosowanie do przewoźnika mającego siedzibę na Litwie, która od 1 maja 2004 r. jest członkiem Unii Europejskiej, - art. 5 umowy o międzynarodowych przewozach drogowych zawartej pomiędzy rządem PRL a rządem Republiki Litewskiej, - lp. 3.1 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez jego wadliwe zastosowanie, - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie umowy międzynarodowej w rozumieniu art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 3 Konstytucji RP, która mogłaby być źródłem obowiązku posiadania przez przewoźnika wspólnotowego zezwolenia na przewozy do krajów trzecich, o którym mowa w art. 28 ust. 1a u.t.d. Skarżący podniósł, że organ I instancji błędnie przyjął, że umowa z dnia 18 marca 1992 r. o międzynarodowych przewozach drogowych, zawarta pomiędzy rządem PRL a rządem Republiki Litewskiej, jest umową międzynarodową w rozumieniu art. 28 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym i może być źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Podkreślił, iż w świetle art. 87 ust. 1 Konstytucji RP nieratyfikowane porozumienie międzyrządowe nie jest umową międzynarodową. Innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, która mogłaby być źródłem obowiązku posiadania przez przewoźnika wspólnotowego zezwolenia na przewozy do krajów trzecich, organ I instancji nie wskazał. Tym samym brak jest podstaw prawnych do nakładania na przewoźników wspólnotowych kar za brak zezwolenia na przewozy do krajów trzecich. W ocenie strony jedynym wymogiem wykonywania takich przewozów w świetle art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009 pozostaje licencja wspólnotowa. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ II instancji utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016r. Stwierdził, że kontrolowanym pojazdem był wykonywany międzynarodowy przewóz rzeczy do kraju trzeciego. Okazany do kontroli list przewozowy CMR nr [...] jednoznacznie identyfikuje nadawcę, przewoźnika i odbiorcę towaru przewożonego w dniu kontroli. Obowiązujące przepisy również dokładnie wskazują kogo należy uznawać w tej sytuacji za przewoźnika, a dokumentem, który pozwala ustalić osobę przewoźnika jest list przewozowy. List przewozowy jest również dowodem zawarcia umowy przewozu przez nadawcę towaru i przez przewoźnika – o czym stanowią przepisy art. 4 i 5 konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) i protokół jej podpisania (Dz. U. z 1962 r. nr 49 poz. 238 ze zm.). List przewozowy jest również dowodem realizacji warunków umowy przewozu i rozliczeń z jej wykonania. Organ II instancji wskazał iż w niniejszej sprawie, iż zgodnie z wpisem rubryki nr 1 listu przewozowego. nadawcą przewożonego towaru była spółka J. Sp. z o.o. z siedzibą w G.. Również w siedzibie tej spółki dokonano załadunku przewożonego towaru, co wynika z zapisów w rubryce 4. Natomiast miejscem przeznaczenia ładunku był K.. Odbiorcę i miejsce odbioru przewożonego ładunku potwierdzają także dokument przewozowy ADR, dokument Invoice nr [...] i świadectwo pochodzenia nr [...]. W tej sytuacji, zdaniem organu, do przewozu wykonywanego w dniu kontroli konieczne było zezwolenie na międzynarodowy transport drogowy rzeczy na kraje trzecie bądź zezwolenie EKMT/CEMT, bowiem przewóz towarów odbywał się między Polską i Kazachstanem. Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył, że zgodnie z art. 9 konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) i protokołu jej podpisania, sporządzonych w Genewie 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1964 r., nr 49, poz. 238), w przypadku braku przeciwnego dowodu, list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika. W przedmiotowej sprawie zarówno dokument CMR jak i dokument przewozowy ADR, dokument Invoice nr [...] i świadectwo pochodzenia nr [...] jednoznacznie wskazują, że przewóz realizowany przez stronę w dniu kontroli był przewozem międzynarodowym wykonywanym z P. do K.. Organ odwoławczy nie znalazł więc podstaw prawnych do zmiany zaskarżonej decyzji i uznał, że nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie określone w l.p. 3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym było prawidłowe. W jego ocenie organ I instancji w toku postępowania zbadał także wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał ponadto, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d. Do stwierdzonego naruszenia doszło na skutek działań samej strony, ponieważ znając miejsce przeznaczenia przewożonego ładunku nie uzyskała ona stosownego zezwolenia niezbędnego do wykonania przewozu tego ładunku. Zatem brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego: - art. 28 ust.1a w zw. art. 28a ust.2 i 3 u.t.d., polegające na wadliwej wykładni ww. przepisów polegającej na uznaniu, iż obowiązuje powszechnie przepis nakładający na przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Unii Europejskiej obowiązek posiadana zezwolenia na przewozy drogowe do krajów trzecich; - art. 6 ust.1 umowy o międzynarodowych przewozach drogowych zawartych pomiędzy rządem, PRL a rządem Republiki Litewskiej z 18 marca 1992 r. , poprzez uznanie iż zapisy tej umowy mają moc powszechnie obowiązującą i mogą być źródłem obowiązków dla strony, co jest sprzeczne z art. 87 ust. 1 Konstytucji, ponieważ umowa nie była ratyfikowana i w istocie jest umową o charakterze porozumienia międzyrządowego; - w konsekwencji l.p. 3.1 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez jego wadliwe zastosowanie; oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewskazanie umowy międzynarodowej w rozumieniu art. 87 ust. 1 i 88 ust. 3 Konstytucji RP, która mogłaby być źródłem obowiązku posiadania przez przewoźnika wspólnotowego zezwolenia na przewozy do krajów trzecich, o którym mowa w art. 28 ust. 1a u.t.d. Mając na uwadze wskazane uchybienia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona w uzasadnieniu skargi poparła stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot mający siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, z tym że w przypadku wykonywania przewozu do lub z państwa trzeciego zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wymagane, jeżeli umowy międzynarodowe tak stanowią (ust. 1a). Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający danego roku kalendarzowego (ust. 2). W myśl umowy o międzynarodowych przewozach drogowych, zawartej dniu 18 marca 1992 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Litewskiej (M. P. z 2001 r. Nr 46, poz. 752), wykonywanie przewozów: a) osób lub ładunków przez przewoźników jednej umawiającej się strony z terytorium drugiej umawiającej się strony na terytorium kraju trzeciego lub odwrotnie; b) pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi na terytorium jednej umawiającej się strony, które przekraczają z ładunkiem lub bez ładunku najwyższe wymiary lub ciężary dopuszczone na terytorium drugiej umawiającej się strony; c) materiałów niebezpiecznych, wymaga specjalnych zezwoleń, wydawanych przez właściwy organ drugiej umawiającej się strony. Zgodnie z art. 6 ust.1 ww. umowy, zezwolenie na przewóz ładunków do kraju trzeciego wydaje właściwy organ państwa rejestracji pojazdu samochodowego i takim właśnie zezwoleniem powinien się legitymować, w przypadku kontroli, kierowca pojazdu wykonującego transport międzynarodowy do kraju, którego nie obejmują przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, zgodnie z dyspozycją art. 87 ust. 1 pkt 3a u.t.d. W rozpoznawanej sprawie podczas kontroli drogowej w dniu 29 września 2015r. ustalono, że kontrolowanym zespołem pojazdów, pozostającym w dyspozycji U. z siedzibą w K. na Litwie, wykonywano międzynarodowy transport drogowy rzeczy z P. do K.. Osoba kierująca pojazdem nie okazała wymaganego w trakcie przewozu przez terytorium RP zezwolenia na kraje trzecie. Z art. 28a ust. 3 ww. ustawy o transporcie drogowym wynika, że kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany posiadać w pojeździe i okazywać na żądanie uprawnionych osób blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1. W przypadku nieokazania podczas kontroli tego dokumentu, międzynarodowy przewóz drogowy uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Stosownie do art. 92a ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Natomiast w świetle lp. 3.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy o transporcie drogowym, naruszenie polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10.000 zł. W analizowanym przypadku podczas kontroli osoba kierująca pojazdem nie okazała zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1a ww. ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 10 lit. "a" ww. umowy, toteż decyzję o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł należy uznać za prawidłową. Przedstawionej oceny Sądu nie może zmieniać argumentacja strony skarżącej, która twierdzi, że nieznajomość języka polskiego spowodowała, iż kontrolowany kierowca nie okazał podczas kontroli wymaganego zezwolenia na przewóz rzeczy przez terytorium RP. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.), język polski jest językiem urzędowym konstytucyjnych organów państwa, organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne, terenowych organów administracji publicznej, instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych, organów, instytucji i urzędów podległych organom ww. wymienionym, powołanych w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne, organów samorządu innego niż samorząd terytorialny oraz organów organizacji społecznych, zawodowych, spółdzielczych i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. W świetle art. 5 ust. 1 i 2 ww. ustawy o języku polskim, podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom, o których mowa w art. 4. Oznacza to, że wszystkie oświadczenia składane przed organami władzy publicznej muszą być składane w języku polskim. Organ Inspekcji Transportu Drogowego nie jest więc zobowiązany do powoływania tłumacza podczas kontroli drogowej, natomiast przedsiębiorca zagraniczny, zatrudniając osobę, która nie zna języka kraju, przez którego terytorium osoba ta ma realizować przewóz rzeczy, przyjmuje na siebie ryzyko wynikające z tej nieznajomości. Nieznajomość języka polskiego nie może więc być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą naruszenie prawa. Gdyby nawet przyjąć – jak twierdzi strona skarżąca – że zezwolenie znajdowało się w siedzibie strony, to jednak podczas kontroli nie zostało okazane kontrolującym, jak tego wymaga art. 28a ust. 3 ww. ustawy o transporcie drogowym. Natomiast w przypadku nieokazania podczas kontroli tego dokumentu, międzynarodowy przewóz drogowy uznaje się za wykonywany bez zezwolenia, co uprawnia do nałożenia sankcji finansowej. Z drugiej zaś strony, trudno jednak uznać, by osoby realizujące międzynarodowy przewóz drogowy nie wiedziały, że podczas kontroli zobowiązane są do okazania wymaganego zezwolenia, jeśli – jak twierdzi strona skarżąca – dokument ten znajdował się w siedzibie strony. W takiej sytuacji, biorąc za podstawę twierdzenia strony skarżącej pojawia się domniemanie, że blankiet zezwolenia mógł nie zostać wypełniony przed wjazdem na terytorium RP, co w konsekwencji mogło być rzeczywistym powodem nieokazania tego dokumentu w trakcie kontroli. Zgodnie bowiem z art. 28a ust. 1 i 2 ww. ustawy o transporcie drogowym, zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Obie sytuacje wymienione w art. 28a ust. 2 i 3 ww. ustawy o transporcie drogowym są zatem sankcjonowane i traktowane jednakowo jako przewóz drogowy rzeczy bez zezwolenia. Jeśli – jak podaje strona skarżąca – dokument zezwolenia znajdował się podczas kontroli w siedzibie strony, to powstaje pytanie, dlaczego pismo strony w postępowaniu administracyjnym, zawierające wnioski dowodowe, w tym także wniosek o przeprowadzenie dowodu z przedmiotowego zezwolenia, zostało skierowane do organu I instancji dopiero w dniu 9 października 2015 r. w sytuacji, gdy kontrola drogowa miała miejsce w dniu 29 września 2015 r. Skoro strona skarżąca – jak wskazuje – posiadała zezwolenie, to niezrozumiałym jest, dlaczego z okazaniem tego dokumentu zwlekała blisko dwa tygodnie. Uzasadnionym może być więc powyższe domniemanie, iż blankiet zezwolenia mógł być niewypełniony przed wjazdem na terytorium RP. Jednakże dla rozpoznawanej sprawy najistotniejsze znaczenie ma fakt nieokazania wymaganego dokumentu podczas kontroli drogowej, wszak to ta okoliczność determinuje podjęte w niej rozstrzygnięcie o nałożeniu kary pieniężnej. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. W szczególności Sąd nie dopatrzył się w przypadku rozpoznawanej sprawy naruszenia art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem międzynarodowa umowa dwustronna o której mowa, została zatwierdzona przez Radę Ministrów RP zgodnie z obowiązującym w 1992 r. prawem oraz opublikowana w 2001 r. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż postanowienia umowy zawartej między Rzeczpospolitą Polską oraz Republiką Litewską, w przedmiocie realizacji międzynarodowych przewozów drogowych, nie stanowią źródła praw i obowiązków przewoźników tych krajów dokonujących takich przewozów. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.