VI SA/Wa 1051/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. sprawy ze skargi L. G. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego L. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2007 roku nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 268a kpa oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 roku o wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią oraz amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. nr 67, poz. 6679 ze zm.), po rozpoznaniu zażalenia L. G. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2007 roku nr [...] w sprawie negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym dla Firmy Handlowej "L." L. G. z siedzibą w B., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W rozpatrywanej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w K. wydał negatywną opinię o podmiocie ubiegającym się o koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a Komendant Główny Policji stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu I instancji jest zasadne. Organ I instancji, zgodnie z dyspozycją art. 80 kpa dokonał swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a ocenie tej nie można zarzucić sprzeczności z poprawnością logicznego myślenia oraz wiedza i doświadczeniem życiowym. Prowadzone w ramach działań zmierzających do uzyskania koncesji przez L. G. czynności są ściśle związane z osobą M. I. (właściciela podmiotu gospodarczego "E."), który wskutek naruszeń praw utracił koncesję. Firma "L." ma być bowiem prowadzona w pomieszczeniach poprzedniej firmy "E." a we wszystkich pracach adaptacyjnych oraz przy wydawaniu opinii wymaganych instytucji uczestniczył tylko poprzedni właściciel bez obecności podmiotu ubiegającego się o koncesję. Poprzedni właściciel nie wyzbył się, ani nawet nie podjął żadnych kroków zmierzających do wyzbycia się posiadanej broni i amunicji pomimo cofnięcia mu koncesji, a funkcjonariuszom policji oświadczył, iż cały czas czyni starania o wydanie koncesji, chociaż oficjalnie nie podjął żadnych kroków w tym kierunku. Faktem jest, że wnioskodawca posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania oraz udokumentował przygotowanie zawodowe do prowadzenia przedmiotowej działalności gospodarczej, jednakże okoliczności te nie wystarczą do wydania pozytywnej opinii. Zdaniem organu odwoławczego poczynione ustalenia uzasadniają twierdzenie, że de facto Firma Handlowa "L." ma umożliwić M. I. działalność w zakresie obrotu bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na którą to działalność sam koncesje utracił. Negatywne zaopiniowanie wniosku nie narusza konstytucyjnego prawa swobody gospodarczej. Wolą bowiem ustawodawcy, przedmiotowa działalność gospodarcza podlega reglamentacji ustawowej, a organ koncesyjny, tu – Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, został zobowiązany do zasięgnięcia – przed wydaniem koncesji - stosownej opinii właściwego organu policji. Ratio legis instytucji współdziałania, wynikającego z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 roku o wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią oraz amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. nr 67, poz. 6679 ze zm.)uzasadnione jest ścisłym związkiem prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie ustalonym ustawą z bezpieczeństwem państwa i porządku publicznego (wymaga ono zgody organu administracji publicznej wyrażonej decyzją administracyjną). Opinia organu policji stanowi swoista rekomendację, iż działalność podmiotu któremu koncesja ma być udzielona, nie będzie zagrażać porządkowi publicznemu. Ustawa nie zawiera szczegółowych regulacji, co do zakresu i przedmiotu opinii, organy policji – kierując się względami wykładni funkcjonalnej przepisu art. 7 ust. 2 w związku z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej przyjmują, że postanowienie opiniujące w sprawie wniosku o wydanie koncesji winno odwoływać się do przepisów o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią oraz amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, określających przesłanki odmowy koncesji. Nieznajdując podstaw do zmiany lub uchylenia postanowienia Komendanta Wojewódzkiego policji w K., Komendant Główny policji utrzymał je w mocy. L. G. złożył skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 roku nr [...] wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 7, 77 i 80 kpa polegające na nieprzeprowadzeniu zawnioskowanych przez niego dowodów z pozwolenia na broń i legitymacji PZŁ oraz dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na błędnym i niczym nieuzasadnionym przyjęciu, że działalność gospodarcza skarżącego ma być kontynuacją działalności gospodarczej M. I.. Skarżący jest innym podmiotem gospodarczym i na własny rachunek chce prowadzić działalność gospodarczą wykorzystując jedynie dotychczasowy lokal, już istniejący, co znacznie zmniejszy koszty działalności. Skarżący pracuje zawodowo, często przebywa na długich wyjazdach, stąd nie może całej swojej aktywności życiowej skupić na przyszłej działalności. Ponadto skarżący nie posiada kluczy do lokalu, który ma objąć dopiero z chwilą uzyskana koncesji. Nie ma też do niego wstępu z uwagi na chociażby znajdujące się w nim materiały, a skarżący nie posiada jeszcze koncesji na obrót nimi. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, przywołując argumentację zawarta w postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu faktycznego i prawnego z daty podjęcia tych aktów lub czynności, nie zaś według kryteriów słusznościowych czy celowościowych. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punku widzenia powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego obowiązkiem organu administracji publicznej jest jego rozpatrzenie. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą w kpa zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). Zasada swobodnej oceny dowodów, obowiązująca w postępowaniu administracyjnym (art. 80 k.p.a.), nie oznacza jednakże dowolności oceny mocy i wiarygodności dowodu, lecz jego ocenę wraz z całym materiałem dowodowym sprawy i na jego tle, a więc wiąże się z koniecznością porównania różnych dowodów ze sobą, z ustaleniem przesłanek, które obniżają bądź też pozbawiają dany dowód mocy dowodowej lub wiarygodności (Borkowski J. glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., I SA 1270/93 P OSP 1994/7-8/131 - t.1). Ocena dowodów jest "czynnością myślową" i jak każda czynność tego rodzaju powinna opierać się na zasadach logicznego myślenia (W. Berutowicz, PC, s. 192), nie powinna uchybiać zasadom logiki (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 156). Organ administracji publicznej może zatem wysnuwać z zebranego materiału dowodowego tylko wnioski logicznie uzasadnione. Zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem organ orzekający ocenia wyniki postępowania wyjaśniającego (dowodowego) na podstawie wiedzy i zasad doświadczenia życiowego (J. Wróblewski, Sądowe stosowanie... , s. 197). Proceduralnym warunkiem prawidłowości oceny wyników postępowania dowodowego jest zgromadzenie i przeprowadzenie dowodów zgodnie z przepisami kodeksu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że naruszenie przepisów o postępowaniu dowodowym sprawia, że ocena wyników postępowania dowodowego będzie wadliwa z tego powodu, że jest oparta na materiale dowodowym niekompletnym lub nie w pełni rozpatrzonym W niniejszej sprawie organ uchybił powyższym zasadom. W przedmiotowej sprawie Komendant Główny Policji stwierdził, iż poczynione w sprawie ustalenia nie wystarczają do wydania pozytywnej opinii. Na poparcie stanowiska odwołał się do okoliczności związanych z M. I. – właścicielem podmiotu gospodarczego "E.", który wskutek naruszeń prawa utracił koncesję. Nie sposób zgodzić się z organem, że poczynione ustalenia uzasadniają stanowisko, iż de facto Firma Handlowa "L." ma umożliwić M. I. prowadzenie dotychczasowej działalności mimo cofnięcia koncesji. Wniosek taki nie jest wnioskiem logicznie uzasadnionym, który można wysnuć z zebranego materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom organu, narusza zasadę poprawności logicznego myślenia. Skarżący to przecież zupełnie "inny podmiot gospodarczy", który na własny rachunek chce prowadzić działalność gospodarczą. Zamiar jej prowadzenia w pomieszczeniach poprzedniej firmy jeszcze nie dowodzi kontynuacji poprzedniej koncesji. Skarżący wyjaśnił wszystkie okoliczności związane z lokalem, w którym zamierza prowadzić działalność, jednakże organ nie odniósł się do nich w żaden sposób stwierdzając jedynie kategorycznie, iż wniosek skarżącego jest parawanem dla dotychczasowej działalności. Tymczasem skarżący nie dysponuje przedmiotowym lokalem, nie posiada do niego kluczy. Do chwili uzyskania koncesji, lokalem dysponuje poprzedni użytkownik. Organ obciążył także skarżącego, w sposób nieuprawniony, naruszeniami prawa dokonanymi przez M. I. nie wskazując tego powodów. Organ nie dokonał oceny i znaczenia wartości zebranych dowodów dla toczącej się sprawy, a jedynie ograniczył się do założenia z góry złej wiary skarżącego, co jest niczym nieuzasadnione. Nie wskazał też dlaczego dobra opinia skarżącego, jego przygotowanie zawodowe do prowadzenia tego rodzaju działalności, ich wiarygodność, zostały zniweczone przez uwarunkowania lokalowe oraz okoliczności związane z osobą M. I.. Oznacza to, iż organ nie rozważył w sposób wszechstronny zebranego materiału dowodowego. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni powyższe rozważania. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) c) ustawy p.p.s.a. sąd orzekł jak w wyroku stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O wykonalności uchylonych postanowień sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.