VI SA/Wa 1052/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2015 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na transport drogowy oddala skargę w całości Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. (zwane dalej organem) decyzją z [...] lutego 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. J. (zwanego dalej stroną/skarżącym) od decyzji Prezydenta m. W. (zwanego dalej organem I instancji) z [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ I instancji orzekł o cofnięciu licencje nr [...] (zmienionej na nr [...]) na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką, wydanej stronie. Wskazał, iż przyczyną cofnięcia licencji jest utrata przymiotu dobrej reputacji w związku ze skazaniem strony za czyn z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk. Ustalił, że wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z [...] maja 2013 r. sygn. akt [...], strona za czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 297 § 1 kk, została skazana na karę 1 rok pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz grzywnę 100 stawek dziennych po 20 zł. Wskazał, że art. 286 kk penalizuje zachowanie polegające na podstępnym doprowadzeniu do rozporządzenia cudzym mieniem natomiast art. 297 kk penalizuje zachowanie polegające na podstępnym wyłudzeniu kredytu bankowego. Uznał, że przepisy te zostały zamieszczone w rozdziałach przestępstwa przeciwko mieniu (odpowiednio rozdział XXXV kk i XXXVI kk). Podniósł, że licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej utd), udziela się przedsiębiorcy, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu (art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a utd). Wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a utd licencję cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Podkreślił, iż ustawodawca w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a utd w sposób jednoznaczny wskazał kategorie przestępstw wykluczających możliwość udzielenia licencji, wśród których wymieniono przestępstwa przeciwko mieniu oraz obrotowi gospodarczemu. Zdaniem organu I instancji okolicznością wykluczającą dalsze posiadanie licencji, jest skazanie przedsiębiorcy za przestępstwo przeciwko mieniu oraz przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu (potwierdzone wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z [...] maja 2013 r. sygn. akt [...] - prawomocnym od 11 października 2013 r.). Wskazał, że przywołany przepis jest przepisem o charakterze związanym, nie uznaniowym. Oznacza to, że w przypadku wypełnienia dyspozycji tego przepisu, organ licencyjny ma obowiązek cofnąć udzieloną licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż skarżący jest osobą skazaną za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu i obrotowi gospodarczemu, mające związek z wykonywaniem zawodu, oraz że nie spełnia wymagań uzyskania licencji oraz naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a utd poprzez ich zastosowanie w sprawie. Jego zdaniem nie można uznać, że przestępstwa te miały związek z wykonywaniem zawodu. Rozpoznając odwołanie, organ podtrzymał stanowisko organu I instancji. Podkreślił, że działalność gospodarcza koncesjonowana (w tym przypadku zezwolenie na wykonywanie transportu osób) charakteryzuje się tym, że nie jest dostępna dla wszystkich chętnych, lecz jedynie tych przedsiębiorców, którzy spełnią dość znaczne wymagania. Uzyskanie licencji powoduje, że odbiorca świadczonych usług licencjonowanych ma świadomość, że taki przedsiębiorca spełnia wiele wymagań, podlega kontroli organu koncesyjnego, a więc winien świadczyć usługi na wysokim poziomie. Renoma wynikająca z faktu uzyskania licencji jest korzyścią przedsiębiorcy. Fakt posiadania licencji nakłada na przedsiębiorcę szereg ważnych obowiązków, których niewykonanie powoduje poważne sankcje. Odwołując się do wyroku Sądu Rejonowego dla W. z [...] maja 2013 r. sygn. akt [...] podkreślił, iż przestępstwa za które została skazana strona są przestępstwami wymienionymi w art. 5c ust. 1 pkt 1a utd, które wykluczają posiadanie licencji na wykonywanie transportu drogowego. Wskazał również, iż zaprezentowana przez pełnomocnika strony w odwołaniu wykładnia ww. przepisu jest błędna, bowiem zgodnie z zasadami logiki prawniczej, spójnik "albo" oznacza alternatywę rozłączną. Zdaniem organu, określenie "mające związek z wykonywaniem zawodu" dotyczy przestępstw innych niż wyartykułowane we wcześniejszej części cytowanego przepisu. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a utd - poprzez ich zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. W ocenie strony subsumcja dokonana przez organ I instancji jest wynikiem błędnej interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym, w szczególności art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a utd. Zdaniem strony, organ błędnie uznał, iż dla oceny spełnienia przesłanki cofnięcia licencji irrelewantne było, czy popełnienie owych przestępstw miało związek z wykonywaniem zawodu. W ocenie strony rozumowanie organu ignoruje zasady logiki formalnej, która przewiduje nie tylko alternatywę rozłączną lecz również zwykłą, tak jak w tym przypadku. Wskazał, że alternatywa zwykła (nierozłączna) o n-argumentach jest prawdziwa wtedy i tylko wtedy, gdy przynajmniej jeden z jej argumentów jest prawdziwy. Alternatywa zwykła (nierozłączna) o n-argumentach jest fałszywa wtedy i tylko wtedy, gdy wszystkie jej argumenty są fałszywe. Zdaniem strony, wbrew twierdzeniu organu powołany przepis wymienia trzy kategorie przestępstw i wszystkie te kategorie muszą mieć związek z wykonywaniem zawodu. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] lutego 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką. Zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 1 lit. a utd licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. W myśli art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. a utd licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 utd, cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z [...] maja 2013 r. sygn. akt [...], skarżący został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz grzywnę 100 stawek dziwnych po 20 złotych za czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 297 § 1 kk, Przestępstwa, za które został skazany przedsiębiorca - są przestępstwami wymienionymi w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a utd, a zatem wykluczają posiadanie licencji na wykonywania transportu drogowego. Art. 286 kk penalizuje zachowanie polegające na podstępnym doprowadzeniu do rozporządzenia cudzym mieniem. Art. 297 kk penalizuje zachowanie polegające na podstępnym wyłudzeniu kredytu bankowego. Przepisy te zostały zamieszczone w rozdziałach kodeksu karnego, które opisują przestępstwa przeciwko mieniu. Przepis art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a utd wskazuje, że okolicznością wykluczającą dalsze posiadanie licencji, jest skazanie przedsiębiorcy za jeden z trzech rodzajów przestępstw. Są to: - przestępstwa karne skarbowe, - przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy, - inne mające związek z wykonywaniem zawodu. Skarżący został skazany za popełnienie przestępstw umyślnych przeciwko mieniu. Ze wskazanych uregulowań wynika, że jeżeli w okresie posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką nastąpi zdarzenie, skutkujące niespełnieniem wymagań ustawowych uprawniających do wykonywania tego rodzaju działalności, to ziściły się ustawowe przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a utd - do obligatoryjnego cofnięcia licencji. Należy zauważyć, że organy prawidłowo uznały, że przywołany przepis jest przepisem o charakterze związanym, nie uznaniowym. Oznacza to, że w przypadku wypełnienia dyspozycji tego przepisu, organ licencyjny ma obowiązek cofnąć udzieloną licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W tym stanie rzeczy rozważania co do zasad logiki formalnej nie są adekwatne. Zdaniem Sądu dla oceny spełnienia się przesłanki cofnięcia licencji obojętne jest, czy popełnienie owych przestępstw miało związek z wykonywaniem zawodu. Skarżący został skazany za popełnienie przestępstw umyślnych. Zgodnie z przepisem art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a utd okolicznością wykluczającą dalsze posiadanie licencji, jest skazanie przedsiębiorcy za jeden z trzech rodzajów przestępstw - m.in. przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Skarżący został skazany za popełnienie przestępstw umyślnych przeciwko mieniu. Wobec tego organ miał obowiązek cofnąć licencje. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.