VI SA/Wa 1063/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] nakładającą na P. S.A. z siedzibą w L. karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] grudnia 2009 r. na drodze krajowej nr [..] w miejscowości [...] inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem, kierowanym przez T. O., P. S.A. z siedzibą w L. wykonywało krajowy transport drogowy rzeczy w postaci tłucznia sortowanego. Pojazd członowy został skierowany na punkt kontroli w miejscowości [...] celem dokonania ważenia w miejscu legalizowanym przy użyciu homologowanych wag typu LP 600. W aktach administracyjnych znajduje się protokół z pomiary pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, oraz świadectwa legalizacji ponownej z dnia [...] czerwca 2007 r. wag nieautomatycznych, elektronicznych znak fabryczny LP 600, nr fabryczny [...] oraz [...] ważne do dnia 30 czerwca 2009 r. W wyniku przeprowadzonego ważenia i pomiaru kontrolowanego pojazdu, stwierdzono: - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o 1,81 t (nacisk osi pojazdu wyniósł 11,81 t), Kierowca nie okazał zezwolenia za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Protokół kontroli podpisał bez uwag. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił P. S.A. z siedzibą w L. dalej zwane skarżącą, o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą, pouczając stronę o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz wzywając do przedstawienia wskazanych w piśmie dokumentów. Skarżąca przy piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. przesłała wymagane dokumenty. Ponadto wskazała, że przy załadunku czy też przed wyjazdem na drogę nie ma możliwości sprawdzenia nacisku na każdą z osi pojazdu. Kamień w czasie w czasie jazdy i gwałtownego hamowania może się przemieścić na skrzyni ładunkowej. Kierowca pojazdu nie ma żadnej technicznej możliwości takiego unieruchomienia ładunku, aby zapobiec ewentualnym przemieszczeniom w czasie jazdy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1.920 zł. Powyższą karę nałożono za: - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi powyżej 11,0 do 11,5 t - kara pieniężna w kwocie 1140 zł, - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 11,5 t dodatkowo - kara pieniężna w kwocie 780 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, 2 oraz 3, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) oraz lp. 7 pkt 7 lit. e) i d) załącznika nr 2 do tej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) oraz art. 104 §1 k.p.a. Organ odnosząc się do wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dnia 17 grudnia 2009 r. wskazał, że w momencie kontroli stan faktyczny dotyczący nacisków wywieranych na drogę przez poszczególne osie zespołu pojazdów jednoznacznie wskazywał, iż nacisk osi napędowej zespołu pojazdów wynosił 1,81 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnego na danej drodze maksymalnego nacisku osi o 1,81 t. Jednocześnie organ podkreślił, że do naruszenia doszło w momencie realizowania przez stronę skarżącą przewozu drogowego zespołem pojazdów będącym w prawnej dyspozycji strony, przewóz realizował pracownik strony. Skarżąca była także odbiorcą przewożonego ładunku. W związku z powyższym wyjaśnienia skarżącej dotyczące braku wpływu na powstanie naruszenia nie mogą mieć wpływu na treść decyzji. Do akt administracyjnych dołączono świadectwa legalizacji ponownej z dnia [...] marca 2009 r. wag nieautomatycznych, elektronicznych znak fabryczny LP 600, nr fabryczny [...] oraz [...] ważne do dnia 31 marca 2011 r. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Skarżąca podniosła, stwierdzone przekroczenie dopuszczalnego nacisku na jedną z osi pojazdu nie miał wpływu ani kierowca ani strona postępowania. Przewożonym ładunkiem był kamień wykorzystywany do budowy drogi. Ustalona wartość przekroczenia nacisku, tj. 1,81 t w przeliczeniu na objętość ładunku daje około 0,8 m3 ładunku. Na pojeździe znajdowało się około 25 t kamienia. Ocena wizualnego złego rozmieszczenia na skrzyni ładunkowej 0,8 m3 materiału kamiennego jest niemożliwa technicznie. Skarżąca wskazała, iż przy załadunku i przed wyjazdem w drogę nie ma możliwości sprawdzenia nacisku na każdą z osi pojazdu, natomiast sprawdzenie wizualne nic nie daje w konkretnej sytuacji. Ponadto kamień podczas jazdy i gwałtownego hamowania może się przemieszczać na skrzyni ładunkowej, a kierowca nie ma możliwości unieruchomienia takiego ładunku. W związku z powyższym skarżąca wniosła o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] marca 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz lp. 7 pkt 7 lit. d) i e) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji. Ponadto, odnosząc się do argumentacji skarżącej, iż nie dysponuje ona specjalistyczną wagą, wskazał, że powyższe nie uprawnia strony do załadunku, który powodowałby przekroczenia dopuszczalnych norm. W takiej sytuacji należy dokonać ograniczeń załadunku do takiej ilości materiału, by pozostać w zgodzie z przepisami i obowiązującymi naciskami na osie. Organ podniósł, iż w myśl art. 64 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie przekraczane były normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie przewoźnika. Nie kto inny bowiem, ale właśnie przewoźnik jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. Co więcej, w myśl art. 15 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), licencja na wykonywanie transportu drogowego może nawet być cofnięta, jeżeli jej posiadacz rażąco lub wielokrotnie narusza przepisy w zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiaru pojazdu. Z punktu widzenia uczestników ruchu drogowego, którzy poruszając się po drogach wraz z pojazdami nienormatywnymi narażeni są na niebezpieczeństwo, nie ma wszak znaczenia, czy jadący tą samą drogą przewoźnik przekraczający dopuszczalne normy dopuścił się naruszeń "celowo" czy też "nieświadomie". Zagrożenie kolizją drogową jest wszak w tych przypadkach jednakowe. Odpowiedzialność przewoźnika za popełnione naruszenia w zakresie dopuszczalnych norm jest nie do uniknięcia w obecnym systemie prawnym, a także jest nie do podważenia ze względów czysto racjonalnych. To przewoźnik przecież decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca – P. S.A. z siedzibą w L. – wniosła o uchylenie decyzji organu II i I instancji, zarzucając naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. nr 26, poz. 152 z późn. zm.) Skarżąca powtórzyła swoją argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo, wskazując na naruszenie przepisów ww. rozporządzenia z dnia 31 stycznia 2008 r., podniosła, że zaskarżona decyzja jest niesłuszna, albowiem została wydana w oparciu o błędną analizę zebranego materiału dowodowego mającego wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie. Zawiera ona ustalenia dotyczące ważności świadectw legalizacji nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...], za pomocą których zważony został kontrolowany pojazd w dniu [...] grudnia 2009 r. Jak wynika z uzasadnienia decyzji II instancji przedmiotowe wagi w chwili kontroli nie posiadały ważnych świadectw kontroli, gdyż utraciły je w dniu 30 czerwca 2009 r. w związku z powyższym naruszone zostały przepisy dotyczące użycia wag, które muszą spełniać wymogi określone ww. rozporządzeniu Ministra Gospodarki. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że w aktach sprawy rzeczywiście znajdują się nieaktualne świadectwa legalizacji ponownej wag nieautomatycznych, elektronicznych, znak fabryczny LP 600, nr fabryczny [...] i [...] ważne do dnia 30 czerwca 2009 r. Tymczasem kontrola drogowa miała miejsce w dniu [...] grudnia 2009 r. W związku z powyższym organ odwoławczy wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci świadectw legalizacji ponownej wag nieautomatycznych, elektronicznych, znak fabryczny LP 600, nr fabryczny [...] i [...], ważnych do dnia 11 marca 2011 r. Przedmiotowe świadectwa zostały przesłane do Sądu przy piśmie organu z dnia [...] sierpnia 2009 r. Na rozprawie złożony wniosek o przeprowadzenie dowodu cofnął. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga wniesiona przez P. S.A. z siedzibą w L. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz umieszcza się go w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych stanowi natomiast, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g ustawy o drogach publicznych, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy. Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona. W niniejszej sprawie skarżąca zakwestionowała warunki ważenia podnosząc, iż okazane podczas kontroli świadectwa legalizacji nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...], za pomocą których zważony został kontrolowany pojazd w dniu [...] grudnia 2009 r. straciły swą ważność w dniu 30 czerwca 2009 r., a więc przed dniem kontroli. Jednakże w aktach administracyjnych sprawy znajdują się świadectwa legalizacji ponownej ww. wag z dnia [...] marca 2009 r., ważne do dnia 11 marca 2011 r. Przedmiotowe świadectwa zostały także przesłane do Sądu przy piśmie organu z dnia [...] sierpnia 2009 r. Z powyższego wynika, iż wagi, których użyto podczas przedmiotowej kontroli, posiadały w dniu kontroli ważne świadectwa legalizacyjne. W ocenie Sądu powyższe naruszenie, polegające na nieokazaniu podczas kontroli ważnego świadectwa legalizacji wag nie niweluje zasadności nałożenia na stronę kary pieniężnej za przedmiotowe naruszenie. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik spraw. Do wydania orzeczenia na podstawie tego przepisu nie wystarcza zatem jakiekolwiek naruszenie przepisów postępowania przez organ, lecz istotne jest, aby istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa a treścią rozstrzygnięcia, polegający na tym, że gdyby nie było stwierdzonego przez sąd uchybienia to treść rozstrzygnięcia administracyjnego mogłaby być inna (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 974/08). Na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z taką sytuacją. W ocenie Sądu służby Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że pojazd skarżącej, przewożący w momencie kontroli ładunek tłucznia sortowanego, przekraczał dopuszczalne parametry w zakresie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2009 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia, podpisał się pod protokołem kontroli, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń. A zatem zaakceptował ustalenia faktyczne, dotyczące miejsca zatrzymania pojazdu, wyników pomiarów i sposobu ich wykonania, dokonane przez organ kontrolujący. W wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08 NSA podkreślił, iż protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, z tego między innymi względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie. Oczywiście sam fakt podpisania bez zastrzeżeń protokołu, nie zwalnia organu od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jeżeli wątpliwości co do przeprowadzenia kontroli, są uzasadnione i poparte dowodami strony. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja jednak nie zachodziła, gdyż strona skarżąca nie kwestionowała ustaleń odnośnie kontroli co do przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie pojazdów. Argumenty skarżącej, iż przy załadunku i przed wyjazdem w drogę nie ma możliwości sprawdzenia nacisku na każdą z osi pojazdu oraz podnoszenie, iż na zaistnienie omawianego naruszenia nie miała wpływu ani ona ani kierowca kontrolowanego pojazdu, nie mogły stanowić podstawy do odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej. Skarżąca nie przedstawiła bowiem dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie kontrolowanego zespołu pojazdów. Podmiot wykonujący przejazd zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Należy zwrócić uwagę, iż z treści art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, precyzującego, w jaki sposób należy dokonywać załadunku, wynika jednoznacznie, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogą. Już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie przekraczane były normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie przewoźnika, albowiem to on jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. Podkreślić należy, iż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kar pieniężnych. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, dotyczące zasad załadunku drewna, nie mogły zatem być podstawą do wyłączenia jej odpowiedzialności. Wysokość kar, za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej, pojazdu została określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma też możliwości miarkowania ich wysokości, w zależności od okoliczności danej sprawy, w tym przypadku od rodzaju przewożonego towaru. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 760/08, przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę stanowi delikt administracyjny, zagrożony karą pieniężną przewidzianą w art. 40 c u.d.p. (...) odpowiedzialność sprawcy z tytułu deliktu administracyjnego jest niezależna od kwestii winy. Innymi słowy, przekraczając dopuszczalny nacisk osi na drogę przewoźnik popełnia delikt nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy musi mieć świadomość nieuchronności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W świetle niepodważonego przez skarżącą stanu faktycznego, zgodnie z którym kontrolowany pojazd był nienormatywny, zarówno w odniesieniu do nacisków na osie oraz prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa, w tym prawidłowego łącznego wyliczenia kary za każde przekroczenie, zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem. Jednocześnie oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.