VI SA/Wa 1066/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi S. S.A. z siedzibą w V., S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy ION nr R-110244 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej S. S.A. z siedzibą w V., S. kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, działając na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w związku z art. 315 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r., Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.) - zwanej dalej p.w.p., po rozpoznaniu wniosku S. S.A. z siedzibą w V., S. o stwierdzenie wygaśnięcia w całości prawa ochronnego na znak towarowy ION nr R-110244 - oddalił wniosek oraz orzekł co do zwrotu kosztów postępowania. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 26 czerwca 1996 r. I. S.A. z siedzibą w N. w G., zgłosiła w Urzędzie Patentowym RP znak towarowy słowny ION nr R-110244 i ION WEST nr R-110202 dla towarów w klasach 29 i 30. Urząd Patentowy RP decyzjami z dnia [...] marca 1999 r. i z dnia [...] marca 1999 r. dokonał rejestracji powyżej wskazanych znaków towarowych na rzecz zgłaszającego. W dniu 30 marca 2005 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynęły wnioski S. S.A. z siedzibą w V., S. o stwierdzenie wygaśnięcia w całości praw ochronnych na ww. znaki towarowe ION i ION WEST, udzielone na rzecz I. S.A. z siedzibą w N. w G., z powodu ich nieużywania. Jako podstawę prawną swego żądania wnioskodawca wskazał art. 255 ust 1 pkt 3 w zw. z art. 169 ust 1 pkt 1 p.w.p. W uzasadnieniu wniosków wnioskodawca podniósł, iż sporne znaki towarowe są podobne do dwóch zarejestrowanych na jego rzecz oznaczeń LION R-67559 i LION R-71363, przeznaczonych do oznaczania towarów tego samego rodzaju co przeciwstawione mu znaki, w klasach 29 i 30. Uprawniony z rejestracji, ustosunkowując się w pismach z dnia 12 września 2005 r. do wniosków o stwierdzenie wygaśnięcia praw ochronnych, zarzucił brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy, a nadto podkreślił, że znaki towarowe ION i ION WEST zostały zgłoszone z późniejszym pierwszeństwem niż znaki towarowe LION R-67559 i LION R-71363, a więc nie mogą zakłócać możliwości korzystania ze znaków przeciwstawionych. Uprawniony podkreślił również, że znaki te koegzystują bezkonfliktowo w Polsce od ponad sześciu lat, zatem brak jest konkretnej, obiektywnej, bezpośredniej i realnej potrzeby ochrony praw przysługujących wnioskodawcy, a decyzje stwierdzające wygaśnięcie praw ochronnych na znaki ION i ION WEST nie miałyby jakiegokolwiek wpływu na sferę praw i obowiązków wnioskodawcy. Wnioskodawca w pismach z dnia [...] marca 2006 r. wskazał, iż z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy może skutecznie wystąpić podmiot, który wykaże, że rejestracja znaku towarowego ingeruje w sferę przysługujących mu praw lub uniemożliwia mu tych praw wykonywanie. W ocenie wnioskodawcy posiada on zatem interes prawny w przedmiotowej sprawie, gdyż sporne prawa ochronne ingerują w sferę przysługujących mu uprawnień do znaków towarowych LION, między innymi poprzez "rozwadnianie" ich zdolności odróżniającej. Urząd Patentowy oddalając oba wnioski (decyzje z dnia [...] kwietnia 2006 r. [...] i [...]) o stwierdzenie wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe ION nr R-110244 i ION WEST nr R-110202 wskazał, iż wnioskodawca wystąpił z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia praw ochronnych w dniu 30 marca 2005 r., a więc pod rządami ustawy Prawo własności przemysłowej i przepisy tej ustawy mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Organ uznał, iż wnioskodawca nie wykazał posiadania interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia kwestionowanych praw ochronnych oraz nie wskazał żadnej normy prawa materialnego, która uzasadniałaby jego działanie w niniejszej sprawie. Organ uznał, że podnoszone przez wnioskodawcę okoliczności, że istnienie spornych znaków powoduje "rozwadnianie" zdolności odróżniającej znaków LION i godzi w ich renomę nie mogło przesądzić, zdaniem organu, o istnieniu interesu prawnego wnioskodawcy w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego. Urząd Patentowy nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, że interes prawny w przypadku unieważnienia i wygaśnięcia jest tożsamy, wskazując, iż różne są funkcje i cele stosowania obu instytucji. Organ wskazał, że wnioskodawca występując o stwierdzenie wygaśnięcia spornych praw ochronnych, niejako przyjmuje, że prawa te zostały udzielone prawidłowo, co pozostaje w sprzeczności ze skutkiem, jakie powinny wywołać powoływane w sprawie przesłanki unieważnienia prawa. Zdaniem organu uwzględnienie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, w oparciu o przedstawione przesłanki unieważnienia, prowadziłoby w efekcie do obejścia art. 165 p.w.p. Zdaniem Urzędu Patentowego wnioskodawca nie wykazał, by rejestracja spornych znaków miała konkretny i negatywny wpływ na jego sytuację prawną, podkreślił nadto, że znaki te koegzystowały bezkonfliktowo przez okres sześciu lat, zaś wnioskodawca niczym nie uzasadnił, w jaki sposób utrzymanie ochrony spornych znaków mogłoby zakłócić korzystanie przez niego z zarejestrowanych na jego rzecz znaków, skoro sporne znaki towarowe zostały zgłoszone z późniejszym pierwszeństwem niż przeciwstawione im oznaczenia, a jednocześnie nie uzasadniono, by w oparciu o kwestionowane znaki podejmowane były próby ograniczenia prawa wnioskodawcy od należących do niego znaków. Nieuzasadniony był, w ocenie organu, pogląd wnioskodawcy, iż wystarczającym argumentem dla uznania interesu prawnego strony w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego jest fakt działania na tym samym rynku i pozostawania stron w stosunku konkurencji, bowiem okoliczności te wskazują wyłącznie na interes faktyczny o zabarwieniu handlowym, niespełniający wymogów, o których mowa w art. 169 ust 2 p.w.p. oraz art. 28 k.p.a. Urząd Patentowy wskazał dodatkowo, iż przeciwstawione oznaczenia nie są do siebie podobne w żadnej z analizowanych płaszczyzn - fonetycznej, wizualnej ani znaczeniowej. Różnica między tymi oznaczeniami jest zdaniem organu wyraźna i wyraża się nie tylko w różnej ilości liter i sylab, ale także wyraźnie w odmiennym brzmieniu tych znaków towarowych rozpatrywanych jako całość. Organ zaznaczył także, iż prawo ochronne na przeciwstawiony w niniejszej sprawie znak towarowy LION R-67558 wygasło przed datą wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe ION nr R-110244 i ION WEST nr R-110202, z powodu nieprzedłużenia jego ochrony. W skargach na te decyzje wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S.A. zarzuciła Urzędowi Patentowemu naruszenie art. 165 ust. 1 i 2 p.w.p. oraz naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p.wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez Urząd Patentowy. W uzasadnieniu skarg skarżąca stwierdziła, iż przesłanka interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe, jako niezgodna z przepisami wspólnotowymi nie powinna być w ogóle przez Urząd Patentowy podniesiona. Wskazała na to, że zgodnie z Pierwszą Dyrektywą Rady mającą na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz. U. UE L z dnia 11 lutego 1989 r.), jednym z celów tej regulacji, określonym wyraźnie w jej preambule, jest ograniczenie ogólnej liczby zarejestrowanych i chronionych we Wspólnocie znaków towarowych. Osiągnięciu tego celu służy wynikający z dyrektywy wymóg rzeczywistego używania znaków towarowych oraz zastosowanie określonych w art. 10 i 12 Dyrektywy - konsekwencji nieużywania znaku. W myśl zaś art. 12 Dyrektywy uprawnienie do znaku towarowego wygasa, jeżeli w nieprzerwanym okresie pięciu lat znak ten nie został wprowadzony do rzeczywistego używania w Państwie Członkowskim w powiązaniu z towarami lub usługami, dla których jest zarejestrowany, i nie istnieją żadne uzasadnione powody jego nieużywania. Pozostawiona Państwom Członkowskim swoboda regulacji ogranicza się wyłącznie do kwestii procesowych. Co za tym idzie nie mają one możliwości kreowania żadnych, nieprzewidzianych w Dyrektywie przesłanek o charakterze materialnoprawnym. Na mocy zaś art. 66 ust. 1 i 2 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 27 stycznia 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.), ratyfikowanego przez Rzeczypospolitą Polską, Polska została zobowiązana do dostosowania swoich przepisów w dziedzinie własności intelektualnej, w tym prawo znaków towarowych, do przepisów prawa wspólnotowego (art. 122 w związku z art. 66 ust. 1 Układu Europejskiego) oraz do stałej zmiany swojego prawa stosownie do zmian prawa wspólnotowego w dziedzinie prawa własności intelektualnej (art. 68 i 69 Układu Europejskiego). Powołując się na poglądy doktryny, orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślano, iż zasada zgodnej z prawem wspólnotowym wykładni prawa krajowego stanowi jeden z najistotniejszych instrumentów zapewnienia skuteczności prawu wspólnotowemu w poszczególnych państwach członkowskich. Od momentu polskiej akcesji do Unii Europejskiej obowiązek dokonywania tego rodzaju wykładni spoczywa na wszystkich organach stosujących prawo. Przy rozbieżności przepisów polskiej ustawy z przepisami prawa europejskiego Urząd Patentowy powinien był więc ex officio zastosować w niniejszej sprawie przepisy prawa wspólnotowego, czego jednak nie uczynił. Obowiązek spełnienia dodatkowej materialnoprawnej, nieprzewidzianej w Dyrektywie, przesłanki interesu prawnego pozostaje bowiem w rażącej sprzeczności z prawem wspólnotowym. Niezależnie jednak od tego, w ocenie skarżącej wykazała przysługujący jej interes prawny, gdyż wnioskodawca i uprawniony ze spornych rejestracji pozostają w stosunku konkurencji. Ponadto istnienie spornych rejestracji znaków ION i ION WEST, obok dokonanej na rzecz skarżącej rejestracji znaku LION sprawia, że Urząd Patentowy oraz sądy powszechne traktować będą wspólny dla obu znaków człon ION jako oznaczenie rozpowszechnione między różnymi podmiotami. W konsekwencji Urząd Patentowy według wszelkiego prawdopodobieństwa zarejestruje kolejne określenia zawierające człon ION, np. KION, zaś sądy z większym prawdopodobieństwem odmówią w tym przypadku ochrony. Ochrona przysługująca skarżącej na podstawie powołanych przez nią przepisów art.132 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 296 ust. 2 pkt 3 p.w.p. jest więc słabsza niż miałoby to miejsce w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia praw z rejestracji spornych znaków. Dochodzić też może do mylenia obu oznaczeń. Na poparcie swojego stanowiska powołano się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2004 r., sygn. akt 6 II S.A. 4086/03. Zarzucono ponadto, że Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił, dlaczego przesłanka istniejącego stosunku konkurencji między stronami nie może być podstawą uznania interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie oraz dlaczego organ uważa, że istnieje potrzeba odmiennego definiowania interesu prawnego w przypadku wniosków o unieważnienie niż w przypadku wniosków o wygaszenie prawa z rejestracji. Skarżąca wskazała też na sprzeczność w argumentacji Urzędu Patentowego, który najpierw odmówił uznania wcześniejszych praw skarżącej jako podstawy jej interesu prawnego, a następnie przeszedł do rozważania kwestii ich podobieństwa, tak jakby miała ona jednak znaczenie dla oceny istnienia interesu prawnego. Zarzuciła ponadto, że organ nie ustosunkował się do argumentów podniesionych przez nią, w tym do powołanego przez nią wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2004 r. (sygn. akt 6 II S.A. 3166/03). Nie jest także zrozumiałe, dlaczego Urząd Patentowy nie wziął pod uwagę wskazanego przez skarżącą wyroku WSA z dnia 16 marca 2006 r. i przyjętej tam interpretacji pojęcia interesu prawnego w postępowaniu o wygaśnięcie prawa ze znaku towarowego. Samo powołanie się przez skarżącą na powyższy wyrok stanowiło oczywistą chęć oparcia interesu prawnego także na zasadzie swobody działalności gospodarczej, a jeśli Urząd Patentowy miał w tym zakresie jakieś wątpliwości, powinien zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej okoliczność tę wyjaśnić. Nie zgodziła się też z zawartą w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji tezą, że znaki wnioskodawcy i oznaczenia uprawnionego koegzystowały bezkonfliktowo przez okres około 6 lat wskazując, iż w zgromadzonym materiale dowodowym brak jakichkolwiek dowodów świadczących o używaniu w Polsce spornych znaków ION i ION WEST. Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie wskazując, iż żaden z powołanych w skargach przepisów prawa wspólnotowego (w szczególności art. 10 i 12 Pierwszej Dyrektywy Rady mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich z 1988 r., jej preambuła) nie przesądza, iż badanie interesu prawnego jest niedopuszczalne w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego. Fakt, iż w Dyrektywie nie mówi się o interesie prawnym przy instytucji wygaśnięcia prawa (podobnie jak w odniesieniu do instytucji unieważnienia prawa ochronnego) nie oznacza, iż taki wymóg przewidziany w ustawodawstwie krajowym stoi w sprzeczności z przepisami Dyrektywy. Dyrektywa wiąże bowiem państwo, do którego jest skierowana, w zakresie celów jakie mają być osiągnięte, pozostawiając władzom państwowym swobodę wyboru metod i form ich realizacji. Oznacza to, że do państw członkowskich należy (przy zachowaniu ram wskazanych w dyrektywie) określenie kwestii materialnoprawnych oraz możliwość utrzymania w mocy krajowych przepisów dotyczących kwestii proceduralnych. Podstawowym celem Dyrektywy w świetle jej preambuły jest częściowa harmonizacja przepisów prawa państw członkowskich tak, aby stworzyć warunki sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. W ocenie Urzędu Patentowego przepisy obecnie obowiązującej ustawy Prawo własności przemysłowej spełniają powyższe wymogi, co więcej zostały skonstruowane na bazie przepisów wspólnotowych, przy jednoczesnym uwzględnieniu dorobku krajowego w dziedzinie dotyczącej ochrony znaków towarowych. Obowiązek uwzględniania interesu prawnego w postępowaniu o wygaśnięcie prawa ochronnego wynika wprost z brzmienia art. 169 ust. 2 p.w.p. Zasada prowspólnotowej wykładni prawa krajowego ma natomiast charakter ograniczony. Wykładnia zgodnie z prawem wspólnotowym nie może zmierzać do zmiany sposobu rozumienia jednoznacznego przepisu, nie budzącego żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Na poparcie tego stanowiska organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2006 r. (sygn. akt SA/Wa 602/06) oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2004 r. (sygn. akt I PK 489/03). Urząd Patentowy podkreślił jednocześnie, że stanowisko strony skarżącej jest zaprzeczeniem dotychczasowej linii orzeczniczej oraz poglądów doktryny, które nie kwestionowały stosowania instytucji interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego (lub prawa z rejestracji międzynarodowej). Stanowisko to funkcjonuje w polskim systemie prawnym (jednolicie) od wielu lat i nie uległo zmianie po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Urząd Patentowy podtrzymał też swoje stanowisko, iż argumenty oparte na samym podobieństwie znaków nie mogą samodzielnie przesądzać istnienia interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego. Przyjęcie interesu prawnego opartego wyłącznie na przesłankach unieważnienia, groziłoby bowiem obejściem przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej i wskazanych w niej wymogów (art. 165 ustawy). Uznał też za chybiony argument skarżącej, iż równoczesna ochrona przeciwstawionych znaków, sama w sobie będzie skutkować osłabieniem ochrony znaków wnioskodawcy, wskazując, iż w samej tylko bazie krajowych znaków towarowych zarejestrowanych jest 115 znaków towarowych z członem ION, przeznaczonych do oznaczania towarów w klasie 29 i/lub 30. Za nieuzasadniony uznał też zarzut, że nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, dlaczego stosunek konkurencji nie może być wyłączną podstawą interesu prawnego wskazując, iż odniósł się wprost do tej kwestii stwierdzając, że fakt działania na tym samym rynku i pozostawania stron w stosunku konkurencji świadczy wyłącznie o interesie faktycznym o zabarwieniu handlowym. Interes faktyczny nie jest natomiast tożsamy z interesem prawnym i nie spełnia wymogów określonych w art. 169 ust. 2 p.w.p. Organ nie zgodził się też z zarzutem, że ustalenie bezkonfliktowego koegzystowania przeciwstawionych oznaczeń stanowiło błąd w ustaleniach faktycznych sankcjonujący uchylenie zaskarżonych decyzji wskazując, iż jest kwestią bezsporną, że przeciwstawione oznaczenia funkcjonowały jednocześnie w tym samym rejestrze znaków towarowych, dostępnym dla wszystkich uczestników obrotu, a skarżąca nie wskazywała, by w okresie 6 lat tj. pomiędzy datą zarejestrowania spornych znaków, a datą wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia, w jakikolwiek sposób kwestionował prawo ochronne do tych znaków towarowych. Urząd Patentowy stwierdził, że podziela ogólne założenie wyrażone w orzeczeniu WSA z dnia 4 listopada 2004 r. (sygn. akt 6 II S.A. 4086/03), że za podstawę interesu prawnego można przyjąć zasadę swobody działalności gospodarczej. Podkreślił jednak, że skarżący w żaden sposób nie podnosił tego argumentu w toku postępowania spornego, a ponadto zasada swobody działalności gospodarczej powinna znaleźć oparcie w konkretnych okolicznościach sprawy. Organ zarzucił jednocześnie, że skarżąca podnosząc w skardze uchybienia natury proceduralnej i powołując zbiorczo przepisy art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. nie wskazała w odniesieniu do większości tych przepisów, na czym konkretnie polegało ich naruszenie w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym oraz nie udowodniła, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uniemożliwia wyczerpujące ustosunkowanie się do tych zarzutów. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 28 lutego 2007 r. pełnomocnik strony skarżącej zarzucił, że Urząd Patentowy dokonał rozstrzygnięcia w niniejszych sprawach w niewłaściwej formie, gdyż stwierdzenie braku przesłanki interesu prawnego po stronie wnioskodawcy winno skutkować wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania, a nie oddaleniem wniosków. W złożonym na rozprawie piśmie procesowym pełnomocnik skarżącej Spółki ponowił zarzuty o sprzeczności przesłanki interesu prawnego z prawem wspólnotowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po łącznym rozpoznaniu skarg wyrokiem z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1998/06 oddalił skargi. Oddalając skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone decyzje Urzędu Patentowego RP nie naruszały prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia. W ocenie WSA, podniesiony przez stronę skarżącą zarzut sprzeczności przesłanki interesu prawnego przewidzianego w art. 169 ust 2 p.w.p. z przepisami Pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r., mającej na celu zbliżenie ustawodawstwa państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, nie znajdowała uzasadnienia. W tym zakresie Wojewódzki Sąd zgodził się z Urzędem Patentowym, który wskazał, że Dyrektywa wiąże państwo, do którego jest skierowana, w zakresie celów jakie mają być osiągnięte, pozostawiając władzom państwowym swobodę wyboru metody i form ich realizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że powołana Dyrektywa Rady pozostawiła także państwom członkowskim swobodę ustalania przepisów proceduralnych dotyczących rejestracji, wygaśnięcia i nieważności znaków towarowych nabytych przez rejestrację. WSA podniósł, iż przesłanka interesu prawnego jest natomiast w polskim prawie administracyjnym konstrukcją prawną, na której oparto pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, czyli przesłanką legitymującą do wystąpienia o ochronę swych praw. Interes prawny jako kategoria normatywna z zakresu prawa materialnego uprawnia więc do wszczęcia postępowania administracyjnego. Ustawodawca polski, definiując pojęcie strony postępowania administracyjnego, wskazuje bowiem wyraźnie na powiązanie danego podmiotu z konkretnym interesem prawnym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wprowadzenie w ustawodawstwie krajowym odnoszącym się do znaków towarowych przesłanki interesu prawnego, nieprzewidzianej w Dyrektywie Rady, nie pozostaje więc w sprzeczności z tą Dyrektywą. Urząd Patentowy był, zdaniem WSA, uprawniony i jednocześnie zobowiązany do badania przesłanki interesu prawnego w niniejszym postępowaniu i prawidłowo, w ocenie sądu, ustalił w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, iż strona skarżąca nie wykazała posiadania interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe ION nr R-110244 i ION WEST nr R-110202. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2001 r., I SA 2326/00, wskazał, iż źródłem interesu prawnego jest konkretny przepis prawa materialnego, który przewiduje, iż w określonej sprawie indywidualnej organ administracji publicznej ma zdolność do władczego określenia w odniesieniu do konkretnego podmiotu uprawnień lub obowiązków w drodze decyzji administracyjnej. WSA podkreślił, że chodzi więc nie o interes faktyczny, ile o interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu, a nadto interes ten musi być interesem indywidualnym strony, a więc dotyczyć jej bezpośrednio. O tym, czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony decydować będzie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, norma prawna, z której dla danego podmiotu będą wynikały określone prawa lub obowiązki, przy czym chodzi o normę konkretną, którą można wskazać jako źródło interesu prawnego podmiotu jako strony postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że strona skarżąca nie wskazała żadnej normy prawa materialnego, z której mogłaby wywodzić swój interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia spornych praw ochronnych. WSA podkreślił, iż źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (Konstytucja RP, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej), jednakże normy prawne gwarantujące swobodę prowadzenia działalności gospodarczej mogą być źródłem interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia cudzego prawa ochronnego wtedy, gdy cudzy znak towarowy przeszkadza wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że strona skarżąca w toku postępowania przed Urzędem Patentowym nie wykazała, że sporne znaki towarowe ION i ION WEST ograniczają ją w jakikolwiek sposób w prowadzeniu działalności gospodarczej lub wpływają negatywnie na jej sytuację prawną. W ocenie WSA skarżąca spółka nie wykazała również, w jaki sposób utrzymanie ochrony spornych znaków mogło stanowić przeszkodę w używaniu zarejestrowanych na jej rzecz znaków towarowych LION oraz jaki wpływ na jej sytuację prawną miałyby ewentualne decyzje stwierdzające wygaśnięcie tych praw ochronnych. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Urząd Patentowy RP w oparciu o zebrany materiał dowodowy prawidłowo ustalił, że skarżąca Spółka nie posiadała interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe ION i ION WEST. WSA za niezasadny uznał zarzut nieprawidłowości rozstrzygnięcia organu stwierdzającego brak interesu prawnego wnioskodawcy i niewydania przez ten organ decyzji o umorzeniu postępowania, bowiem interes prawny jest kategorią normatywną z zakresu prawa materialnego, to jego brak uzasadniał, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wydanie decyzji oddalającej wniosek. Za niezasadny uznał również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Urząd Patentowy przy rozpoznawaniu sprawy przepisów postępowania, gdyż WSA nie dopatrzył się okoliczności, które potwierdzałyby ten zarzut. Skargą kasacyjną S. S.A. z siedzibą w V., S. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca Spółka zarzuciła wyrokowi: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 169 ust. 2 p.w.p. w sytuacji niezgodności polskich przepisów z prawem wspólnotowym, a w efekcie niezastosowanie art. 12 ust. 1 w zw. z treścią akapitu 5, 7 i 8 preambuły do Pierwszej Dyrektywy Rady mającej na celu zbliżanie ustawodawstwa państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 169 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 28 k.p.a. 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - poprzez jego błędne zastosowanie oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co polegało na tym, że Sąd błędnie ustalił, iż organ słusznie potraktował przesłankę interesu prawnego jako przesłankę o charakterze materialnoprawnym, która nie jest sprzeczna z art. 12 ust. 1 w zw. z treścią akapitu 5, 7 i 8 preambuły Dyrektywy, 4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co polegało na tym, że Sąd błędnie przyjął, iż organ słusznie ustalił, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego w rozumieniu art. 169 ust. 2 p.w.p., 5) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co polegało na tym, iż Sąd błędnie stwierdził, że zastosowana przez organ forma rozstrzygnięcia w postaci oddalenia wniosków wywołuje tożsame skutki prawne co odrzucenie wniosków i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe. W skardze kasacyjnej oraz w załączniku do protokołu rozprawy został zawarty wniosek o skierowanie do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości pytania prejudycjalnego w kwestii, czy art. 12 ust. 1 Pierwszej Dyrektywy Rady, mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zezwala państwom członkowskim na wprowadzenie do przepisów krajowych dodatkowej materialnoprawnej przesłanki w postaci interesu prawnego, ograniczającej krąg podmiotów mogących domagać się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego do nieużywanego znaku towarowego tylko do tych, które są w stanie wykazać swój interes prawny i pozbawiającej takiej możliwości podmioty gospodarcze, posiadające interes faktyczny, w tym ekonomiczny. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 stycznia 2008 r. sygn. akt II GSK 309/07 odrzucił skargę kasacyjną od zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę na decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] dotyczącą znaku towarowego ION WEST, z powodu nieuiszczenia należnego wpisu stałego od skargi kasacyjnej dotyczącej tej części wyroku. Natomiast po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt II GSK 309/07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok o oddaleniu skargi na decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny wniosek o skierowanie pytania prejudycjalnego do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Za niezasadne uznał również zarzuty skargi kasacyjnej wymienione w pkt 1 co do naruszenia przepisów prawa materialnego i w pkt 3 co do naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił przyjęte w zaskarżonym wyroku w powyższym zakresie stanowisko, że wprowadzenie w art. 169 ust. 2 p.w.p. przesłanki interesu prawnego kwalifikującej do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie pozostaje w sprzeczności z powyższą Dyrektywą. NSA stwierdził, iż przepis art. 169 ust. 2 p.w.p. dotyczy uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy z przyczyn, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, będących przesłankami materialnoprawnymi wygaśnięcia tego prawa. Nie można zatem rozumieć wymogu wykazania interesu prawnego, jako dodatkowej przesłanki materialnoprawnej stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Przesłanka interesu prawnego, jako uprawnienie do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, nie poszerza przesłanek materialnych wygaśnięcia prawa określonych w art. 169 ust. 1 p.w.p., lecz powiązana jest wyłącznie z wszczęciem postępowania, w toku którego dopiero przesłanki wygaśnięcia prawa ochronnego będą badane i ustalane. Wprowadzenie w art. 169 ust. 2 p.w.p. przesłanki interesu prawnego wnioskodawcy, jako przesłanki uprawniającej do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, mieści się w samodzielności proceduralnej państw członkowskich, które, jak to wynika z pkt 5 i pkt 8 preambuły Pierwszej Dyrektywy, mają swobodę ustalania przepisów proceduralnych dotyczących rejestracji, uznania za wygasłe i unieważnienia ochrony znaków towarowych, swobodnie decydują o ustanowieniu stosownych zasad postępowania. Przesłanka interesu prawnego przyjęta w art. 169 ust. 2 p.w.p., jako uprawniająca do żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu przesłanek materialnych określonych w ust. 1 art. 169, należy właśnie do takich zasad postępowania w tych sprawach. Nie ulega przecież wątpliwości, że interes prawny, o jakim mowa w art. 169 ust. 2 p.w.p., to interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., który definiuje pojęcie strony postępowania administracyjnego. Jest to zatem kategoria procesowa, a takiego jej charakteru nie zmienia fakt, że źródłem interesu prawnego są przepisy prawa materialnego. Źródło to jest bowiem zawężone tylko do kwestii uprawnienia do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego (art. 61 § 1 k.p.a.) lub do udziału w toczącym się postępowaniu (art. 61 § 4 k.p.a.) w określonej sprawie. Tak więc, interes prawny wnioskodawcy o jakim mowa w art. 169 ust. 2 p.w.p., nie jest przesłanką materialnoprawną wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Przesłankami tymi są, jak to określa art. 169 ust. 2, przypadki, o których mowa w art. 169 ust. 1 p.w.p., a które są zgodne z postanowieniami Pierwszej Dyrektywy. Z powyższych względów nie ma kolizji między art. 169 ust. 2 p.w.p. a art. 12 ust. 1 Pierwszej Dyrektywy co do zakresu przesłanek materialnoprawnych powodujących wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy lub z powodu których prawo to może być uznane za wygasłe. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż WSA błędnie podzielił stanowisko organu, iż skarżąca nie wykazała interesu prawnego w rozumieniu art. 169 ust. 2 p.w.p. dokonując w ten sposób błędnej wykładni art. 169 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 28 k.p.a. Swoje stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnił następująco: W polskim prawie administracyjnym przesłanka interesu prawnego kreuje pojęcie strony postępowania administracyjnego - art. 28 k.p.a. Ma ono dwie płaszczyzny - procesową, bo uzasadnia wszczęcie postępowania administracyjnego w określonej sprawie oraz materialnoprawną, bo wynika z przepisów prawa materialnego, które dotyczą określonych praw i obowiązków danego podmiotu. Mimo, że źródłem interesu prawnego jest prawo materialne, to interes prawny jako przesłanka uprawniająca do żądania wszczęcia postępowania (art. 61 § 1 k.p.a.) lub do brania udziału w postępowaniu (art. 61 § 4 k.p.a.) jest przede wszystkim kategorią z zakresu postępowania administracyjnego - jedną z zasad tego postępowania co do jego prawidłowego wszczęcia oraz prawidłowego prowadzenia. Istnienie interesu prawnego podmiotu żądającego wszczęcia postępowania musi być ustalane na tle okoliczności faktycznych podnoszonych we wniosku oraz adekwatnych do tych okoliczności przepisów prawa materialnego. Powinno się mieć przy tym na uwadze charakter i rodzaj stosunków administracyjnoprawnych, których wniosek (sprawa) dotyczy. Istotne jest, czy wnioskodawca powołał się na przysługujące mu, skonkretyzowane we wniosku uprawnienia materialnoprawne, ze względu na które żąda on wszczęcia postępowania administracyjnego w określonej sprawie oraz czy pozostają one w związku z tą sprawą. W sprawach z zakresu prawa własności przemysłowej, dotyczących znaków towarowych normę prawną dla ustalenia istnienia interesu prawnego należy oczywiście wyprowadzać z prawnomaterialnej regulacji problematyki znaków towarowych, jednakże z uwzględnieniem roli, jaką prawa ochronne na znaki towarowe spełniają dla funkcjonowania rynku, tj. ich funkcji w obrocie, która polega w szczególności na odróżnieniu towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa - art. 120 ust. 1 p.w.p. oraz z uwzględnieniem celu ustanowienia ochrony, którym jest nabycie prawa wyłącznego używania znaku towarowego - art. 153 ust. 1 p.w.p. Z istoty i celu ustanowienia prawa ochronnego na znak towarowy wynika przede wszystkim to, że znak towarowy powinien w sposób rzeczywisty funkcjonować w obrocie gospodarczym. Wskazuje na to także Pierwsza Dyrektywa w sprawie harmonizacji znaków towarowych, która w pkt 8 preambuły zaznacza, że w celu ograniczenia ogólnej liczby zarejestrowanych i chronionych we Wspólnocie znaków towarowych i w następstwie tego kolizji powstających między nimi, istotnym jest stosowanie wymogu, że zarejestrowane znaki towarowe muszą być rzeczywiście używane lub jeżeli nie są używane powinny podlegać wygaśnięciu. Tak więc celem instytucji wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, o jakiej mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., jest eliminowanie praw ochronnych na te oznaczenia, które nie są używane w sposób rzeczywisty w obrocie gospodarczym przez dłuższy określony w ustawie czas. Z powyższych przyczyn zawarty w art. 169 ust. 2 p.w.p. wymóg wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., nie może być rozumiany w sposób, który w istocie zamykałby drogę do stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego rzeczywiście nieużywanego przez czas określony w ustawie oraz czyniłby iluzorycznym uprawnienie określone w art. 169 ust. 2 do żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na taki znak towarowy. Dla wykazania interesu prawnego, o jakim mowa w art. 169 ust. 2 p.w.p., w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania (art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.) wystarczy zatem wskazanie przez wnioskodawcę na własne prawo ochronne na znak towarowy dla takiej samej grupy towarów co znak towarowy, o stwierdzenie wygaśnięcia którego wnioskodawca występuje oraz wskazanie na takie wspólne elementy w oznaczeniu występujące w obu znakach towarowych, które czynią przekonanie wnioskodawcy o ich kolizyjności obiektywnie usprawiedliwionym, tj. świadczą o tym, że przekonanie to nie jest oczywiście bezzasadne. Nie ma tu żadnej sprzeczności między instytucją stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania a instytucją unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, gdyż nie chodzi o uwzględnienie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa w oparciu o przesłanki unieważnienia prawa, lecz o interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa. Jest przecież oczywiste, że przesłanki wygaśnięcia prawa ochronnego są odrębne, samodzielne i zupełnie inne niż przesłanki unieważnienia prawa ochronnego. Natomiast interes prawny w wystąpieniu o stwierdzenie wygaśnięcia może pokrywać się z interesem prawnym w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego. Na etapie wykazywania interesu prawnego wnioskodawcy w żądaniu wszczęcia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie chodzi o przesłanki identyczności czy podobieństwa znaków w rozumieniu przepisów o unieważnienie prawa ochronnego lecz o działanie w ochronie swojego prawa ochronnego, prawa do wyłączności, o której mowa w art. 153 ust. 1 p.w.p. Nie występuje tu obejście art. 165 p.w.p., ani też nie następuje, jak to niesłusznie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, mylenie norm prawnych stanowiących materialnoprawną podstawę interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego z normami określającymi ustawowe przesłanki rejestracji znaku towarowego, których niespełnienie uzasadnia unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej cyt. p.p.s.a. Ponadto, co wymaga podkreślenia, przedmiotowa sprawa odmowy (oddalenia wniosku) o wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy ION nr R-110244 była już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1998/06) - uchylając i przekazując temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, w swoim wyroku z dnia 25 stycznia 2008 r. (sygn. akt II GSK 309/07) zawarł ocenę prawną. W myśl art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 169 ust. 2 p.w.p. Powodem wydania decyzji o oddaleniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy ION nr R-110244 było stwierdzenie Urzędu Patentowego, iż wnioskodawca nie wykazał posiadania interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego. Stosownie do art. 169 ust. 2 p.w.p., prawo ochronne na znak towarowy może zostać uznane za wygasłe na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Skarżąca swój interes prawny w żądaniu uznania za wygasłe prawa ochronnego na znak towarowy ION nr R-110244 upatrywała w podobieństwie tego znaku do dwóch zarejestrowanych na jego rzecz oznaczeń LION R-67559 i LION R-71363, przeznaczonych do oznaczania towarów tego samego rodzaju co przeciwstawiony znak, w klasach 29 i 30. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2008 r. dla wykazania interesu prawnego, o jakim mowa w art. 169 ust. 2 p.w.p., w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania (art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.) wystarczy wskazanie przez wnioskodawcę na własne prawo ochronne na znak towarowy dla takiej samej grupy towarów co znak towarowy, o stwierdzenie wygaśnięcia którego wnioskodawca występuje oraz wskazanie na takie wspólne elementy w oznaczeniu występujące w obu znakach towarowych, które czynią przekonanie wnioskodawcy o ich kolizyjności obiektywnie usprawiedliwionym, tj. świadczą o tym, że przekonanie to nie jest oczywiście bezzasadne. Należy powtórzyć za stanowiskiem NSA, iż wprowadzenie w art. 169 ust. 2 p.w.p. przesłanki interesu prawnego kwalifikującej do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie pozostaje w sprzeczności z Pierwszą Dyrektywą Rady mającą na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych. Skarżąca, jak wskazano powyżej, interes prawny w postępowaniu wywodziła z dwóch znaków - w jej ocenie - podobnych i przeznaczonych do oznaczania podobnych towarów, co stosownie do oceny wyrażonej przez NSA stanowi wykazanie interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania. W toku ponownego rozpoznania wniosku o uznanie za wygasłe prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy organ ustali, czy i jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie ma okoliczność wygaśnięcia - i to jeszcze przed datą wystąpienia z wnioskiem - prawa ochronnego jednego z powoływanych przez wnioskodawcę znaków towarowych. Wprawdzie w decyzji zawarto, "na marginesie" ocenę przeciwstawionych oznaczeń, uznając, iż są niepodobne ale ocena ta dokonana po rozstrzygnięciu, tj. oddaleniu wniosku z powodu braku wykazania interesu prawnego nie mogła być przedmiotem kontroli sądowej. Mając powyższe na uwadze skargę uznano za zasadną. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2, 3 i 4 p.p.s.a. oraz na podstawie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 z późn. zm.).