VI SA/Wa 1069/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Andrzej Wieczorek WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2004 roku nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b, załącznika do ustawy Lp.5 pkt 5 lit. d tabeli, art. 18a ust. 5 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /tekst jednolity Dz.U. z 2000r nr 71, poz. 838 ze zm./ w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – prawo o ruchu drogowym /tekst jednolity Dz.U. z 2003r nr 58, poz. 515 ze zm./ i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U z 2003r. Nr 32, poz. 262/ oraz art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 104 § 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2003 roku nr [...] w sprawie nałożenia na S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kary pieniężnej w wysokości 7560.00 złotych za przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia, w dniu [...] marca 2003 roku. Decyzje Generalnego Dyrektora Dróg krajowych i Autostrad zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: Z protokołu z zatrzymania i kontroli przedmiotowego pojazdu, dokonanej w dniu [...] marca 2003 roku wynika, że w skontrolowanym pojeździe na drugiej osi, będącej osią składową, stwierdzono nacisk o wartości 111,54 kN, co daje przekroczenie dopuszczalnych parametrów o 31,54 kN. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdu oraz zakresu niezbędnego ich wyposażenia konkretyzuje wielkość poszczególnych parametrów, które w zależności od rodzaju pojazdu nie mogą zostać przekroczone. Są one jednoznaczne i nie pozwalają na żadne odstępstwa. Wobec tego, że zostały one przekroczone, stąd obciążenie karą pieniężną, w świetle obowiązujących w dniu [...] marca 2003 roku przepisów, jest w pełni uzasadnione. Przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę może wystąpić zarówno przy załadowaniu towaru o masie mniejszej niż maksymalna ładowność pojazdu jak i przy symetrycznym rozłożeniu ładunku. Wskazane w decyzji przekroczenie dopuszczalnego nacisku o wartości 31,54 kN. jest poprawne, natomiast za błędne należy uznać przekroczenie wykazane przez kontrolujących. Jest to pomyłka rachunkowa. Wysokość kary wynika m.in. z wielkości stwierdzonego nacisku poszczególnych osi a nie z wartości przekroczeń stwierdzonych na tych osiach. W związku z tym, niezależnie od tego czy przekroczenie wyniesie 11,54 kN czy 31,54 kN wysokość kary będzie taka sama tzn. 7560.00 złotych. Organ wydał rozstrzygnięcie na podstawie protokołu kontroli z dnia [...] marca 2003 roku, z którego nie wynikają żadne uchybienia w sposobie przeprowadzenia kontroli. Uwag do czynności kontrolnych nie wniósł także kierowca. Z tego też względu wyniki ważenia zawarte w protokole organ uznał za prawdziwe i wiążące. Okoliczności podnoszone przez stronę, że osie pojazdu o zawieszeniu pneumatycznym nie wykazały jednocześnie przekroczeń dopuszczalnych nacisków lub braku takich przekroczeń, nie może stanowić przesłanki uznania dokonanych pomiarów za niewiarygodne a tym samym podstawy do odstąpienia od obciążenia karą. Organ rozpoznający wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie może działać w trybie art. 154 lub 156 kpa albowiem związany jest regulacją zawarta w art. 138 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa Skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z dnia [...] marca 2004 roku utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2003 roku o nałożeniu na S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kary pieniężnej w wysokości 7560.00 złotych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła S. Sp.z o.o. z siedzibą w K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i jej zmianę na podstawie art. 154 kpa lub też stwierdzenie nieważności w oparciu o art. 156 kpa. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym oraz naruszenie art. 77 kpa w związku z art. 80 kpa poprzez błędną analizę przeprowadzonych dowodów. Zdaniem skarżącego, w protokole kontroli nie stwierdzono, czy ważenie nastąpiło przy wyłączonym silniku, co automatycznie spowodowało wadliwy pomiar albowiem zawór regulujący automatycznie wyrównanie powietrza wyłączył się. Powyższa okoliczność dyskwalifikuje sposób i rezultaty kontroli. Stwierdzona w protokole kontroli pomyłka jest niedopuszczalna i stanowi rażące naruszenie prawa. Nie jest oczywistą omyłką wadliwe zastosowania przepisu obowiązującego prawa choćby wadliwość była najzupełniej oczywista. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę więc wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższej zasadzie. W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił także obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Ponadto organ odwoławczy, wcześniej jako organ I instancji nie dopuścił się, zdaniem sądu, obrazy zasady swobodnej oceny dowodów /art. 80 kpa/ albowiem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad oparł się na materiale dowodowym prawidłowo zebranym, dokonał jego wszechstronnej oceny. Analiza zebranego materiału dowodowego nie pozwala, zdaniem sądu, na postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Pojazdy poruszające się po drogach publicznych muszą spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego ich wyposażenia /Dz.U. nr 32, poz. 262/. W razie przekroczenia parametrów lub innych warunków określonych przepisami rozporządzenia, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, o czym stanowi art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym W razie stwierdzenia, że przejazd pojazdu nienormatywnego odbywa się bez zezwolenia pobiera się opłatę określoną w art. 13 ust. 2a i 2b ustawy i załączniku Lp 5 pkt 5 lit. tabeli do ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. W rozpoznawanej sprawie organy trafnie przyjęły, że zatrzymany do kontroli samochód nie spełniał warunków technicznych. Stwierdzone przekroczenie jest wynikiem pomiarów zawartych w protokole kontroli. Protokół kontroli wykazuje przekroczenie 11,54 kN, winien natomiast wykazać przekroczenie 31, 54 kN. Analiza pomiaru wszystkich parametrów i odległości między osiami oznacza, że w sprawie ma zastosowanie § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia. Ma to takie znaczenie, że wartość przekroczenia należało naliczać od 80 kN i od tej wartości są naliczane przekroczenia w decyzji organu I instancji. Zgodzić się więc należy z organem, że stwierdzone w protokole przekroczenie, będące wynikiem dokonanych pomiarów stanowi oczywistą omyłkę. Decyzja jest już prawidłowa. Stanowi odzwierciedlenie wyniku ważenia, prawidłowo naliczonego, zawartego w protokole. Wobec tego, że skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, zasadnym było obciążenie go kara pieniężną, której wysokość została wyliczona prawidłowo, na podstawie załącznika do ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz.U. nr 125, poz. 1371/. Skarżący kwestionuje sposób przeprowadzenia kontroli, w szczególności sposób ważenia pojazdu. Zdaniem sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania wyników kontroli jak i sposobu jej przeprowadzenia. Kontrolę prowadziły wyspecjalizowane służby drogowe, w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu. Kierowca nie zgłosił żadnych zastrzeżeń ani do sposobu dokonanych pomiarów, ani ustawienia pojazdu w czasie ich dokonywania a także konfiguracji placu. Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag. Przyrządy pomiarowe użyte w czasie kontroli posiadały legalizację. W świetle powyższych rozważań zarzuty skarżącego sąd uznał za nieuzasadnione. Uwagi zgłaszane poza protokołem nie mogą odnieść spodziewanego skutku. Nie są już bowiem wiarygodne. Odpowiedzialność przewidziana art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ma charakter obiektywny. Obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjna. Obowiązkiem organu administracyjnego nakładającego karę pieniężną jest wykazanie, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika. W niniejszej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, należycie je rozpatrzył, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej /art. 7 i 77 kpa/ i wykazał, że do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu doszło z przyczyn zależnych od przewoźnika. To na przewoźniku spoczywa obowiązek rozłożenia towaru i dokonania załadunku w taki sposób, aby nie doszło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu. Należyta dbałość o właściwe rozłożenie towaru z pewnością by wyeliminowała zaistniałe przekroczenie. Biorąc powyższe rozważania po uwagę i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Z braku uzasadnionych podstaw skargę należało oddalić.