VI SA/Wa 1071/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi T. L. na postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, w postanowieniu z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku Pana T. L., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...],[...],[...] ("skarżący", "strona"), na podstawie art. 59 § 1 k.p.a. w związku z art. 58 § 1 k.p.a. oraz art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1604, z późn. zm.), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], w której wymierzono ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych. Ww. postanowienie zapadło w następujących okolicznościach. W dniach [...] -[...] listopada 2016 r. upoważnieni inspektorzy WIJHARS w [...], przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej przetworów mięsnych w firmie T. L. - [...],[...],[...] (Protokół kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r.). W ramach kontroli sprawdzono oznakowanie i pobrano próbki do badań laboratoryjnych z dwóch partii przetworów mięsnych, tj.: - Kiełbasy krakowskiej suchej, wielkość partii produkcyjnej 20 kg, stan magazynowy 6 kg, data produkcji 31 października 2016 r., termin przydatności do spożycia 19 listopada 2016 r., - Kiełbasy toruńskiej specjalnej, wielkość partii produkcyjnej 20 kg, stan magazynowy 4 kg, data produkcji 31 października 2016 r., termin przydatności do spożycia 12 listopada 2016 r.. Kontrola oznakowania powyższych partii wykazała, że: - nieprawidłowo została podana zawartość procentowa składników charakterystycznych (mięsa), - w wykazie składników obu produktów użyto określenia "naturalny" w odniesieniu do przypraw, sugerując istnienie przypraw sztucznych, - termin przydatności do spożycia dla Kiełbasy krakowskiej suchej został podany niezgodnie z badaniami trwałościowymi, tj. został wydłużony o 5 dni, - stopień rozdrobnienia dla Kiełbasy krakowskiej suchej wskazany w opisie produktu (średnio rozdrobniony) jest inny niż na etykiecie (grubo rozdrobniony), - w wykazie składników Kiełbasy toruńskiej specjalnej nie wymieniono glukozy będącej składnikiem mieszanki przyprawowej użytej do produkcji oraz wskazano składniki nie użyte do produkcji takie jak: aromaty, sacharoza i kapsorubina. Badania przeprowadzone w Centralnym Laboratorium w [...] Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wykazały, że obie badane partie nie spełniały wymagań producenta zawartych w opisie produktu w zakresie oceny organoleptycznej (sprawozdania z badań nr: [...] oraz [...] z dnia [...] listopada 2016 r.). Biorąc pod uwagę powyższe, organ I instancji uznał przedmiotowe produkty za artykuły rolno-spożywcze zafałszowane i pismem z dnia [...] listopada 2016 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. W dniu [...] grudnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wydał decyzję wymierzającą Panu T. L. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych: - Kiełbasy krakowskiej suchej, wielkość partii produkcyjnej 20 kg, stan magazynowy 6 kg, data produkcji 31.10.2016 r., termin przydatności do spożycia 19.11.2016, cena brutto 15,75 zł/kg, wartość partii brutto 315,00 zł, - Kiełbasy toruńskiej specjalnej, wielkość partii produkcyjnej 20 kg, stan magazynowy 4 kg, data produkcji 31.10.2016 r., termin przydatności do spożycia 12.11.2016, cena brutto 10,29 zł/kg, wartość partii brutto 205,80 zł. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki o numerze [...] ww. decyzja została odebrana w dniu [...] grudnia 2016 r., Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. (nadanym w dniu [...] stycznia 2017 r. - data stempla pocztowego), pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wskazując, że: 1) decyzja została doręczona stronie w dniu [...] stycznia 2017 r., 2) została wydana z naruszeniem art. 40a ust. 4 i 5 oraz art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, w związku z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, pismem z dnia [...] lutego 2017 r., zwrócił się o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy datą wynikającą ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (tj. [...] grudnia 2016 r.) a datą doręczenia wskazaną w odwołaniu strony (tj. [...] stycznia 2017 r.). W piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że - zgodnie z dziennikiem korespondencji - odbiór przesyłki nastąpił w dniu 2 stycznia 2017 r., a osobą upoważnioną do odbioru korespondencji w przedsiębiorstwie T. L. jest D. G. O dacie odbioru decyzji w dniu [...] stycznia 2017 r. został poinformowany T. L., a następnie jego pełnomocnik. Jako dowód dołączono poświadczoną na zgodność z oryginałem kopię jednej strony z księgi korespondencyjnej. W ww. piśmie radca prawny M. K. zawarł także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, podnosząc że przekroczenie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, na skutek zaniedbań podległych mu pracowników. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, pismem z dnia [...] lutego 2017 r., zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy nazwiskiem osoby wskazanej w piśmie skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r. (D. G.), a podpisem złożonym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki o numerze [...] oraz pouczył skarżącego, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wymaga uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] marca 2017 r., wskazał, że rozbieżność pomiędzy nazwiskiem, a podpisem wynika z faktu, iż D. G. w dniu [...] sierpnia 2016 r. zawarła związek małżeński przyjmując nazwisko K. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji, postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. Postanowienie Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] marca 2017 zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił mu naruszenie art. 59 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do przyjęcia, iż nie zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał także, że: - w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r., szczegółowo wyjaśnił na czym polegało niezawinione niedotrzymanie terminu do wniesienia odwołania, tj. pracownik odpowiedzialny za odbiór korespondencji pomimo, że pokwitował (na ZPO) odbiór decyzji w dniu [...] grudnia 2016 r., w dzienniku korespondencyjnym odbiór przesyłki zarejestrował w dniu [...] stycznia 2017 r., o tej dacie został poinformowany skarżący, a następnie jego pełnomocnik, - organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12 000 zł i jest to druga kara, jaką organ I instancji nałożył na skarżącego. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z przepisu art. 58 § 1 k.p.a. wynika, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jego § 2 stanowi zaś, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności dla której określony był termin. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest nawet lekkie niedbalstwo (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 630/96, LEX nr 30784). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można zaś mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (zob. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r. sygn. akt III SA 1716/99). Ze znajdującego się w aktach spawy potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka o numerze [...], zawierająca decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], została odebrana przez D. K. w dniu [...] grudnia 2016 r. D. K. jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do T. L. prowadzącego firmę [...], (zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w pismach skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r. i [...] marca 2017 r.). Jak wskazuje pełnomocnik strony skarżącej, pomimo że Pani D. K. odebrała pismo w dniu wskazanym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w dzienniku korespondencyjnym odnotowała je dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r. Ta też data została później wskazana skarżącemu i jego pełnomocnikowi jako data doręczenia decyzji. Zdaniem Sądu ww. okoliczności nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla wniesienia przez stronę odwołania po terminie. O braku winy strony odwołującej się w omawianym zakresie nie może bowiem świadczyć pomyłka pracownika i niewłaściwe odnotowanie przez niego daty odbioru przesyłki, czy też przyjęte w przedsiębiorstwie strony rozwiązania dotyczące obiegu dokumentów. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że zaniedbania osób, którymi posługuje się strona, obciążają tę stronę. Tak więc nie tylko wina samej strony, lecz również innych osób, w tym jej pracownika wyłącza możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99). W judykaturze trudno znaleźć orzeczenia, które odmiennie kształtowałyby zasady odpowiedzialności jednostki organizacyjnej za działalność podległych jej pracowników. W standardzie obowiązku dochowania należytej staranności o własne interesy mieści się bowiem obowiązek właściwego zorganizowania obsługi biurowo-administracyjnej danej jednostki organizacyjnej oraz niezbędny nadzór i dobór zaangażowanego w niej personelu. Biorąc powyższe pod uwagę organ zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W takim stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Sąd orzekł jak w sentencji.