VI SA/Wa 1073/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant ref. staż. Alberta Dybowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 1073/17 Uzasadnienie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a, ust. 4b i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.) oraz Ip. 1.1, 2.9 i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym dalej "utd", utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 roku nr [...] o nałożeniu na D. M. zwanego dalej "stroną", "skarżącym" kary pieniężnej w wysokości 10000 (dziesięć tysięcy) złotych. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [....] grudnia 2015 roku w W. przy ulicy [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariuszy policji. Pojazdem kierował Pan D. M. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...]. Protokół kontroli wraz z aktami sprawy zostały przekazane [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego pismem z dnia [...] grudnia 2015 roku. Decyzją organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 10000 (dziesięć tysięcy) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: • wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5, • wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b oraz • wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Strona złożyła odwołanie od w/w decyzji Po jego rozpatrzeniu Główny Inspektor Transportu Drogowego jako organ II instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2016 roku nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2016 roku nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 24000 złotych, tj. 3 x 8000 złotych, ograniczoną do wysokości 10000 (dziesięć tysięcy) złotych, zgodnie z art. 92a ust. 2 utd. Strona złożyła odwołanie od decyzji, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem strony, zaskarżona decyzja jest powieleniem wcześniejszej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący stwierdził, że podczas przesłuchania wywierano na niego presję. Strona zarzuciła również organowi, że zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W opinii strony decyzja jest dla niej krzywdząca, bowiem nie wykonywała transportu drogowego ani przewozu okazjonalnego. Skarżący podniósł, że ma 19 lat, jest uczniem technikum pozostającym na utrzymaniu rodziców. Nie prowadzi działalności gospodarczej i jeszcze nie pracuje. Skarżący stwierdził, że w dniu kontroli został poproszony przez znajomego o odprowadzenie kontrolowanego pojazdu na parking. Strona dodała, że nikogo nie przewoziła i nie oczekiwała na żadnego klienta. Skarżący podniósł, że podczas kontroli odmówił przyjęcia mandatu karnego, w związku z czym sprawa została skierowana do sądu, którego wyrokiem skarżący został skazany na karę grzywny i zapłatę kosztów postępowania. Zdaniem strony organ ponownie rozpatrując sprawę nie ustalił charakteru wykonywanego przewozu ani nie przeanalizował przesłanek z art. 92c ust. 1 utd. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał na obowiązujące przepisy ustawy o transporcie drogowym, w tym, na brzmienie art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1 utd, art. 5b ust. 1 oraz art. 18 ust. 4a i 4b a także art. 18 ust. 5 utd. Organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie wskazał na ustalony stan faktyczny. Wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2015 roku w W. przy ulicy [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariuszy policji. Pojazdem kierował Pan D. M. Kierujący pojazdem nie okazał do kontroli paragonu fiskalnego. Kierowca nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Kierowca nie podpisał protokołu kontroli nr [...] ani protokołu z przesłuchania go w charakterze strony. Z materiału zdjęciowego sporządzonego podczas kontroli drogowej wynikało, że pojazd był oznakowany jak licencjonowana taksówka, tj. wyposażony był w lampę z napisem "TAXI", a na bokach pojazdu umieszczona była "[...]" (herb [...]) oraz żółto - czerwone pasy wraz z numerem [...] i napisami "[...]". Ponadto Urząd Miasta [...] wskazał, że na pojazd marki [...] nr rej. [...] udzielono licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką przedsiębiorcy W. P. Licencja ta została ww. przedsiębiorcy cofnięta decyzją Prezydenta Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 roku. która stała się ostateczna w dniu [...] sierpnia 2015 roku. Organ wskazał również, że z przesłuchania Pana D. M. w charakterze strony wynikało, że nigdy nie współpracował z W. P. i nie zna W. P. Skarżący zeznał, że nie zna właściciela kontrolowanego pojazdu, a kluczyki i dowód rejestracyjny dostał od "Pana [...]", tj. osoby, która odwozi go z klubów do domu. Skarżący oświadczył, że na prośbę "Pana [...]" miał przestawić uszkodzony pojazd na parking. Strona podkreśliła, że nie wykonywała usług transportowych. Rozpoznając niniejszą sprawę organ uznał za bezsporne, że w dniu kontroli doszło do popełnienia przez stronę naruszeń z lp. 1.1, 2.9 i 2.10 załącznika nr 3 do utd. Skarżący podczas kontroli został przesłuchany w charakterze strony. Ze złożonych przez niego wówczas zeznań wynikało, że nie prowadzi działalności gospodarczej a pojazd prawdopodobnie należy do "[...]". Jak zeznał skarżący "(...) na wezwanie organu dostarczę i okażę licencję" (na kontrolowany pojazd). Na etapie kontroli drogowej strona nie podnosiła okoliczności, zgodnie z którą na prośbę nieznanej osoby przestawiała pojazd na parking. Organ nie uznał za wiarygodne zeznań strony złożonych w dniu [...] listopada 2016 roku, zgodnie z którymi otrzymała ona kluczyki i dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu od osoby znanej wyłącznie z widzenia celem wyłącznie przestawienia uszkodzonego pojazdu. Kierując się logiką i doświadczeniem życiowym organ uznał za mało prawdopodobne, aby będąc poddanym kontroli przez policję skarżący oddając kluczyki i dowód rejestracyjny "Panu [...]" nie ustalił, jak osoba ta ma na nazwisko i nie złożył następnie wniosku o przesłuchanie tejże osoby w charakterze świadka na okoliczność zdarzenia z dnia kontroli lub też przynajmniej nie poprosił "Pana [...]" o złożenie wyjaśnień w jego sprawie. Sama okoliczność powierzenia pojazdu obcej osobie jest niewiarygodna, w szczególności wobec nieprzedstawienia takiej wersji zdarzeń podczas kontroli drogowej. Organ ustalił, że strona na dzień kontroli nie dysponowała żadnym uprawnieniem licencyjnym umożliwiającym jej wykonywanie zarobkowych przewozów osób (licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ani licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem przeznaczonym do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, ani licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką), co wynika z informacji udzielonych przez Urząd Miasta [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2016 roku, w związku z tym organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę z lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd. Organ odwoławczy w pełni podtrzymał ustalenia poczynione przez organ I instancji i uznał, że strona, wykonując przewóz w chwili zatrzymania do kontroli, naruszyła art. 18 ust. 5 pkt 1 i 3 ustawy. Podczas kontroli stwierdzono, że na pojeździe znajdowały się niedopuszczalne oznaczenia sugerujące, że kontrolowany pojazd jest licencjonowaną taksówką. Pojazd wyposażony był w lampę z napisem "TAXI", a na bokach pojazdu umieszczona była "[...]" (herb [...]) oraz żółto - czerwone pasy wraz z numerem [...] i napisami "[...]". Dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 utd było to, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych oraz aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem było zawarcie umowy przewozu. Organ odwoławczy podkreślił, że umieszczanie na pojeździe urządzenia z napisem TAXI i innych charakterystycznych dla taksówek oznaczeń jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej stosownej licencji. Takie oznakowanie pojazdu jest natomiast zakazane dla wszystkich innych przedsiębiorców wykonujących okazjonalny przewóz osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Zdaniem organu odwoławczego, wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (w omawianym znaczeniu) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. ma. więc na celu przeciwdziałanie uprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie posiada standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką." Nie budziło również wątpliwości, iż w świetle przytoczonych wyżej przepisów kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast bezsporne jest, iż kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza dowód rejestracyjny pojazdu i materiał zdjęciowy. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawierał żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Skarżący nie przedłożył w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postepowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. W myśl art. 5 ust. 1 utd i 5b ust.1 utd podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bądź też licencji. Według art. 18 ust. 4a ww. ustawy przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Stosownie do art. 18 ust. 5 ustawy przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: 1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; 2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; 3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Według art. 87 ust. 1 utd podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31-ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z licencji bądź wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W myśl art. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego mogą ją wykonywać, na dotychczasowych zasadach przez okres określony w licencji, nie dłużej jednak niż w okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych sankcjonuje się wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji bądź zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Według lp. 2.10 ww. załącznika wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniających kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 złotych. Zgodnie zaś z lp. 2.9 załącznika za wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8000 zł. Sąd analizując niniejszą sprawę wskazuje, że wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli przewóz nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca o godzinie 00:00 w dniu [...] grudnia 2015 r. na ulicy [...] w W. poddano do kontroli pojazd marki [...]. Podczas kontroli kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Skarżący odmówił odpowiedzi na zadawane w czasie kontroli pytania. Skarżący dopuścił się naruszenia wyżej wskazanych przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 10000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło także naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Usługę kierujący wykonał pojazdem przeznaczonym do przewozu 7 osób łącznie z kierowcą. Do kontroli kierujący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z dnia [...] grudnia 2015 r. Zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał. Skontrolowany pojazd nie spełniał również wymogów określonych w art 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Dlatego organy orzekające w sprawie nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz Lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy. Nie ulega wątpliwości, że ratio legis wprowadzenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. było wyeliminowanie przypadków omijania w ten sposób przepisów rejestracyjnych dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930). Wprowadzenie ścisłego rozróżniania transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 18 u.t.d.) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczonych pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzeniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Powołany przepis, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie stwarza wątpliwości interpretacyjnych a organ prawidłowo go zastosował, uznając, że przesłanki nim określone zostały w sprawie spełnione. Jak wskazano wyżej przewidziana art. 18 ust. 4b u.t.d. możliwość odstąpienia od obowiązku wykonywania przewozów okazjonalnych samochodem przeznaczonym dla 7 osób wraz z kierowcą adresowana jest wyłącznie do przedsiębiorców świadczących usługi przewozowe, a określone wskazanym przepisem przesłanki należy czytać łącznie. Określone art. 18 ust. 4b u.t.d. zwolnienie dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego przez samego przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe lub zatrudnionego przez niego kierowcę, przy czym sam przewóz poprzedzać musi zawarta w lokalu przedsiębiorstwa pisemna umowa oraz określenie opłaty ryczałtowej za przewóz, która uiszczana jest na rzecz przedsiębiorstwa. Nie jest sporne, że kontrolowany pojazd oznaczony był jak licencjonowana taksówka, tj. wyposażony był w lampę z napisem "TAXI", a na bokach pojazdu umieszczona była "[...]" (herb [...]) oraz żółto - czerwone pasy wraz z numerem [...] i napisami "[...]". Jak wynika z treści pisma z Urzędu Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 roku, na pojazd marki [...] nr rej. [...] udzielono licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką przedsiębiorcy W. P. Licencja ta została ww. przedsiębiorcy cofnięta decyzją Prezydenta Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 roku. która stała się ostateczna w dniu [...] sierpnia 2015 roku. Sąd podziela stanowisko organów, że rozstrzygnięcie zostało oparte o dowody z przesłuchania kierowcy przeprowadzone w czasie kontroli drogowej dodatkowe wyjaśniania złożone na piśmie w toku postepowania administracyjnego. Organ słusznie nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego, który w toku postępowania zmienił swoje zeznania. Z jednej strony wskazał on w toku kontroli drogowej, że nie prowadzi on działalności gospodarczej a pojazd prawdopodobnie należy do "[...]", a licencję okaże na wezwanie organu. Natomiast już po wszczęciu postepowania w pisemnych wyjaśnieniach wskazał, że na prośbę znanej tylko z imienia osoby przestawił pojazd na parking. Zdaniem Sądu, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, wewnętrznie sprzeczne zeznania skarżącego oraz doświadczenie życiowe, stwierdzić należy, że wyciągnięte przez organ wnioski są prawidłowe i nałożona kara ma swoje oparcie w przepisach prawa. Sąd uznał za mało prawdopodobne, by kontrolowany skarżący dokonywał grzecznościowego odprowadzenia na parking samochodu osobowego. Z całokształtu okoliczności sprawy, na który składa się dzień kontroli, to jest sobota [...] grudnia 2015 r., późna godzina nocna, miejsce kontroli w postaci ścisłego centrum stolicy, jak również brak wiedzy w zakresie nazwiska właściciela samochodu, wskazują na niewiarygodność stanowiska skarżącego. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowody wskazywał na naruszenie art. 18 usl. 5 pkt 1 i 3 ustawy. Podczas kontroli stwierdzono, że na pojeździe znajdowały się niedopuszczalne oznaczenia sugerujące, że kontrolowany pojazd jest licencjonowaną taksówką. Pojazd wyposażony był w lampę z napisem "TAXI", a na bokach pojazdu umieszczona była "[...]" (herb [...]) oraz żółto - czerwone pasy wraz z numerem [...] i napisami "[...]". (dowód: materiał zdjęciowy). Nie budzi również wątpliwości Sądu, iż kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast bezsprzeczne jest. iż kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza dowód rejestracyjny pojazdu i materiał zdjęciowy. Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zrealizowały obowiązki w zakresie postępowania wyjaśniającego, zapewniając stronie prawo czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący w toku postępowania był informowany o podejmowanych przez organy czynnościach w ramach postępowania wyjaśniającego, a przed wydaniem decyzji był informowany o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do niego. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe zostało przez organy przeprowadzone w sposób prawidłowy, wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, uzasadnienie decyzji jest przekonywujące i nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku