VI SA/Wa 1076/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Q. Sp. j. z siedzibą w T. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] stycznia 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi Q. Sp. j. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – Q. Sp. j. z siedzibą w T., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej Sąd), w prawidłowym trybie i terminie oraz należycie opłaconą, skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej GIF), którą cofnięto jej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w T.przy ul. [...]. W skardze tej wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając, że natychmiastowe jej wykonanie skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia jej płynności finansowej, niezbędnej do bieżącego regulowania należności, w tym również z tytułu wynagrodzeń pracowników. Podniosła, że nie zdążyła się przygotować do wygaszenia działalności ww. apteki i w dalszym ciągu prowadzi w niej działalność apteczną, w tym związaną ze sprzedażą leków refundowanych. Wskazała, że w związku z powyższą sprzedażą refundowaną, natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji, spowoduje odmowę refundacji owej sprzedaży przez NFZ, co naraziłoby ją na stratę 68.296,19 złotych z tytułu owej refundacji. GIF w odpowiedzi na skargę wniósł o nieuwzględnienie przez Sąd ww. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając, że skarżąca dopuszczając się działań niezgodnych z prawem, mogła przewidzieć konsekwencje. Podniósł, że skutek braku refundacji leków refundowanych jest wynikiem działań skarżącej, a nie organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Podkreślenia wymaga więc, że skoro ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z ww. wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia choćby jednej z dwóch wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie w tym wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tych przesłanek, a korelatem tego obowiązku po stronie sądu jest powinność zbadania, czy powołane przez wnioskodawcę okoliczności można zakwalifikować jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto warto podnieść, że w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku wzywać wnioskodawcy do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już podano to na stronie ciąży ów obowiązek. Nadto należy podnieść, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy owe przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą cofnięto skarżącej zezwolenie na prowadzenie ww. apteki. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zaprzestaniu prowadzenia owej działalności. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że uzasadniając wstrzymanie skarżąca podała, że nie przygotowała się jeszcze do wygaszenia działalności przedmiotowej apteki, a zatem w dalszym ciągu prowadzi w niej sprzedaż leków, w tym leków refundowanych i obawa jej sprowadza się do tego, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje, że NFZ odmówi jej refundacji tych leków na kwotę 68.296,19 złotych. Skarżąca wskazała także, że brak wstrzymania spowoduje utratę przez nią płynności finansowej, a tym samym zaburzona zostanie możliwość regulowania bieżących należności, w tym wynagrodzeń dla pracowników. Powyższe okoliczności zdaniem Sądu niewątpliwie mogą zaistnieć, nie mniej jednak skarżąca powołując się na nie, nie załączyła do sprawy żadnych dokumentów, które potwierdzałyby, że istotnie powyższe obawy w tym przypadku zachodzą. Sąd stwierdza również, że także w aktach sprawy nie znajdują się żadne dokumenty mogące wskazywać na zaistnienie w odniesieniu do skarżącej, którejś z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto Sąd pragnie zauważyć, że skarżąca - nie mając pewności odnośnie losów jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niejako na własne życzenie, a tym samym na własne ryzyko - mając zaskarżoną decyzję, w dalszym ciągu prowadzi sprzedaż leków refundowanych w ww. aptece, czym naraża się na sytuację braku ich refundacji przez NFZ. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że nie był w stanie zbadać, czy w sprawie zachodzą okoliczności umożliwiające zastosowanie instytucji wstrzymania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżąca nie uprawdopodobniła zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.