VI SA/Wa 1079/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2006 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. stwierdza, że decyzja, o której mowa w punkcie 1 nie podlega wykonaniu Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] P. Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art.18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525 ) cofnął skarżącemu K. S.l pozwolenie na broń palną myśliwską w ilości 2 (dwóch) egzemplarzy. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że stosownie do powołanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano należy do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. K. S. natomiast skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] VI Wydział Grodzki z dnia [...] czerwca 2005 r. sygn. Akt [...], za przestępstwo określone w art.178 a §1 k.k. A zatem K. S. naruszając świadomie porządek prawny, sprowadzając zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników w ruchu - zdaniem organu nie daje gwarancji należytego wykorzystania broni. W dniu [...] lutego 2006 r. K. S. skierował do Komendanta Głównego Policji pismo zatytułowane "Odwołanie od decyzji P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]" pod którym brak podpisu skarżącego. Odwołujący się podniósł, że nie kwestionuje faktu prawomocnego skazania za popełnienie przestępstwa, ale nie może zgodzić się z tym, iż organ uznał go za osobę która nie daje gwarancji właściwego użytkowania broni palnej myśliwskiej, zwłaszcza iż zarzuty te nie znajdują żadnego oparcia w zebranym materiale dowodowym, a popełnione przez odwołującego się przestępstwo nie mieści się w kategorii przestępstw o których mowa w art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wniosek taki zdaniem K. S. jest zbyt daleko idącym uproszczeniem i nie znajduje oparcia w zasadach doświadczenia życiowego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania K. S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ administracji powołując się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż skutkiem zaistnienia okoliczności w nim powołanych, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń zgodnie z art.18 ust.1 pkt 2. K. S. został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji tj. za czyn z art. 178a § 1 k.k. Zatem organ administracji miał prawo uznać fakt skazania za wystarczającą przesłankę do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń palną myśliwską, zwłaszcza iż powołany art.15 ust.1 pkt 6 nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw i skazanie również za inne niż wymienione przestępstwo może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Pismem z dnia [...] kwietnia 2006r. K. S. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając powyższą decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenia art. 7 k. p. a i art. 77 k. p. a., art. 81 k. p. a, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy w tym pominięcia opinii koła łowieckiego oraz naruszenie art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z. art.15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na utrzymaniu decyzji jedynie w oparciu o sam fakt skazania wyrokiem za popełnienie czynu określonego w art. 178 a § 1 k.k. Jeszcze raz podkreślił, iż mimo prawomocnego skazania go za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie może być automatycznie uznawany za osobę, która nie daje gwarancji właściwego posługiwania się bronią i wykorzystywania jej zgodnie z celem wydania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż zasługuje ona na uwzględnienie, jednakże co wymaga podkreślenia z innych względów niż podnoszone w skardze. W pierwszej kolejności bowiem Sąd przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji i postępowania, które ją poprzedziło z punktu widzenia istnienia wad powodujących nieważność decyzji. W przypadku ustalenia, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego - stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza jej nieważność, nie badając wpływu tej wady na treść zaskarżonej decyzji. Z rażącym naruszeniem prawa mamy, więc do czynienia w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przy czym jako rażące kwalifikowane są nie tylko naruszenia przepisów prawa materialnego, ale także przepisów kompetencyjnych i przepisów procesowych. Zawsze jednak takie naruszenie podważa byt prawny decyzji jako ciężko wadliwego aktu rozstrzygającego władczo i jednostronnie o prawach lub obowiązkach jednostki (za B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W-wa 2004 r. str. 727). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 63 k. p. a. określa wymagania formalne co do formy oraz treści odwołania. I tak odwołanie wniesione pisemnie powinno być m.in. podpisane przez wnoszącego (§ 3 art. 63 k.p.a.). Spełnienie wymagań formalnych wynikających z cytowanego przepisu, tzn. podpisanie pisma przez wnoszącego gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez osobę określoną jako wnosząca odwołanie. Brak podpisu osoby wnoszącej odwołanie, jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia wywołanie skutków prawnych wniesionego pisma, tj. w przypadku odwołania powoduje niemożność jego rozpoznania przez organ administracji. A zatem jednym z warunków skuteczności czynności procesowej jaką jest wniesienia odwołania jest podpisanie odwołania przez odwołującego się. Z uwagi na tak ważne skutki, organ odwoławczy w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać, czy odwołanie spełnia wymogi formalne, a w przypadku stwierdzenia że podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, powinien wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W niniejszej sprawie pismo skarżącego K. S. zatytułowane "odwołanie od decyzji P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...]" nie zostało podpisane przez wnoszącego. Jednocześnie organ odwoławczy – Komendant Główny Policji nie wezwał wnoszącego, pod rygorem z art. 64 § 2 k.p.a. (pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia) do usunięcia braku i "odwołanie" rozpoznał, mimo, że nie wywołało ono skutków prawnych. W tej sytuacji uznanie za odwołanie pisma, które nie zostało podpisane przez osobę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego i tym samym decyzja organu II instancji jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1994.05.18 SA/Gd 2365/93 POP 1997/3/62). Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.