VI SA/Wa 1080/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Q. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 roku, [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], Rejon Drogowy [...] orzekł o wymierzeniu spółce [...] Sp. z o.o., z siedzibą w [...] kary pieniężnej w wysokości 4.980,00 zł, wynikającej z następującego wyliczenia: 2,00m2 x 83 dni x 3,00 zł x 10 = 4.980,00 zł, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wojewódzkiej nr [...] poprzez lokalizację reklamy o treści "[...]", w miejscowości [...] w okresie od 07 marca 2018 roku do 28 maja 2018 roku tj. 83 dni. W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji wskazał, że podczas czynności kontrolnych drogi wojewódzkiej nr [...] dnia [...] marca 2018r. pracownik jednostki terenowej [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich, Kierownik Obwodu w [...] ujawnił zlokalizowanie reklamy dwustronnej w miejscowości [...] bez zezwolenia zarządcy drogi. W dniu [...] marca 2018r. na wniosek Zarządu drogi ze Starostwa Powiatowego w [...] została zakupiona licencjonowana mapa ewidencyjna w formie drukowanej i wektorowej pasa drogowego, zaś dnia [...] marca 2018 r. został sporządzony na zlecenie zarządu drogi operat pomiarowy przez Pracownię Projektowo-Geodezyjną [...], który potwierdził, że przedmiotowa reklama dwustronna o pow. 2,00m2 znajduje się w granicach działki nr [...], stanowiącej pas drogowy drogi wojewódzkiej nr [...]. Organ I instancji, przedstawiając przebieg postępowania administracyjnego w tej sprawie stwierdził, że poza sporem pozostaje fakt, iż reklama była zlokalizowana w pasie drogowym od dnia ujawnienia jej przez Kierownika Obwodu Drogowego w [...] tj. [...] marca 2018 r. do dnia jej usunięcia z pasa drogowego dnia [...] maja 2018r. przez pracowników zarządu drogi, co wynosi 83 dni. Od powyższej decyzji, spółka [...] Sp. z o.oz siedziba w [...] złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów prawa, w tym: - art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności z uwagi na okoliczności przywołane w uzasadnieniu niniejszej decyzji, - art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek stojących za wydaniem decyzji, - art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 45 k.p.a., poprzez brak doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, - naruszenie normy art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 2 pkt 16 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie tablicy znajdującej się w miejscowości [...] za reklamę w rozumieniu tych przepisów, - naruszenie normy art. 108 § 2 k.p.a. poprzez brak wykonania wytycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego, - naruszenie normy art. 35 § 1-3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 k.p.a. poprzez brak załatwienia sprawy w ustawowym terminie oraz brak zawiadomienia strony o przyczynach zwłoki oraz o nowym terminie rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu wniesionego odwołania podano, iż na gruncie niniejszego odwołania aktualne pozostają wszystkie argumenty podniesione w odwołaniach poprzednich. Decyzją z dnia [...] marca 2020r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 roku, poz. 256) w związku z art. 4 pkt 1, pkt 23, art. 40 ust. 12 pkt 1, ust. 6, ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 roku, poz. 2068 ze zm.) oraz § 4 ust. 2 pkt 2 Uchwały Nr 248/19 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 17 grudnia 2019 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg wojewódzkich, dla których zarządcą jest Zarząd Województwa Mazowieckiego (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego, 2019, poz. 15710 z dnia 23 grudnia 2019), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez spółkę [...] Sp. z o.o., od decyzji z dnia [...] grudnia 2019 roku, [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...], Rejon Drogowy [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 4.980,00 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wojewódzkiej nr [...] poprzez lokalizację reklamy o treści "[...]", w miejscowości [...] w okresie od 07 marca 2018 roku do 28 maja 2018 roku tj. 83 dni, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że zgodnie z art. 40 ust 1 ww. ustawy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia, wymierza się karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej m. in. zgodnie z art. 40 ust. 6. W świetle art. 40 ust. 6 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (czyli za zajęcie pasa drogowego m.in. w celu umieszczenia reklamy), ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Zarządca drogi jest zobowiązany wymierzyć karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej przy wydaniu zezwolenia. Wymierzenie tej kary następuje w sposób ustalony w ustawie z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych w drodze decyzji administracyjnej. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że w niniejszej sprawie zaistniał stan faktyczny, o którym mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 (zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi) powodujący obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Do obliczenia wysokości kary pieniężnej, tj. 10 krotności opłaty ustalonej za zajęcia pasa drogowego organ I instancji przyjął: - okres zajęcia pasa drogowego na podstawie kontroli pasa drogowego przeprowadzonego w dniu [...] marca 2018 roku, lokalizacja reklamy na podstawie mapy ewidencyjnej w formie drukowanej i wektorowej działki drogowej o numerze ewid. [...] wraz z operatem pomiarowym sporządzonym przez Pracownię Projektowo-Geodezyjną [...], które potwierdzają fakt umieszczenia przedmiotowej reklamy w miejscowości [...], w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...], udokumentowanymi ww. mapami, notatką służbową z ww. czynności, kopią dziennika pracy brygady roboczej Obwodu Drogowego w [...] wraz ze sporządzoną dokumentacją fotograficzną. Usunięcie reklamy i zdeponowanie w Obwodzie Drogowym w [...], ul. [...] w dniu [...] maja 2018 roku (pismo Kierownika Działu Technicznego, Rejonu Drogowego [...], działającego z upoważnienia Dyrektora Rejonu, Nr [...] z dnia [...] maja 2018 roku), - powierzchnię reklamy ustaloną podczas kontroli przeprowadzonej w ww. dniu, tj. powierzchnię reklamy 2,00m2 (2,00m x 1,00m), udokumentowaną notatką służbową z ww. czynności, kopią dziennika pracy brygady roboczej Obwodu Drogowego w [...] wraz ze sporządzoną dokumentacją fotograficzną, - stawkę opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego wskazaną w uchwale Nr 81/2004 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 5 lipca 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg wojewódzkich, dla których zarządcą jest Zarząd Województwa Mazowieckiego, (Uchwała uchylona; w dniu 07 stycznia 2020 roku weszła w życie Uchwała Nr 248/19 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 17 grudnia 2019 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg wojewódzkich, dla których zarządcą jest Zarząd Województwa Mazowieckiego (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego 2019, poz. 15710 z dnia 23 grudnia 2019- § 4 ust. 2 pkt 2), która za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg wojewódzkich w celu o którym mowa w § 1 pkt 3 tj. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, za umieszczenie reklam w pasie drogowym z wyłączeniem jezdni- określa stawkę opłaty 2,00 zł- z tym, że dla reklam dwustronnych ustala się stawkę opłaty podwyższoną o 50 % (§ 4 pkt 2 lit. b Uchwały) tj. 3,00zł i dokonał jej ustalenia na kwotę 4.980,00 zł, według następującego wyliczenia: działka drogowa nr ewid. [...], (droga wojewódzka nr [...]) w okresie od dnia 07.03.2018 r. (tj. od stwierdzenia przez organ zajęcia pasa drogowego) do dnia 28.05.2018 roku (tj. usunięcie reklamy i zdeponowanie w Obwodzie Drogowym w [...], ul. [...]) tj. przez 83 dni: 2,00m2 x 83 dni x 3,00zł x 10 = 4.980,00zł. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez spółkę [...] Sp. z o.o., co do bezpodstawności wydania zaskarżonej decyzji wobec spółki oraz wysokości nałożonej kary pieniężnej, Kolegium stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem stan faktyczny sprawy tj. umieszczenie reklamy o ww. treści, w miejscowości [...], w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...], bez zezwolenia zarządcy drogi, został ustalony w wyniku kontroli przeprowadzonych przez zarządcę drogi nazwa Osada [...] ze wskazaniem graficznym, adres strony internetowej oraz kontakt telefoniczny widnieje na reklamie, o której mowa wyżej, zaś wysokość kary pieniężnej i przesłanki jej nałożenia wynikają wprost z ww. przepisów prawa. Skład orzekający Kolegium wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika bezspornie, iż spółka [...] Sp. z o.o. w Warszawie, jest właścicielem reklamy a jej umieszczenie ma służyć interesom strony poprzez przyciągniecie jak największej liczby osób chcących skorzystać z atrakcji proponowanych przez gospodarstwo agroturystyczne o nazwie [...], zgodnie z zamieszczoną treścią reklamy. Ponadto [...] w [...] jest na rynku lokalnym, znanym miejscem, rozreklamowanym i przyciągającym wielu chętnych. Ze stron internetowych, m.in. [...] można uzyskać informację, iż [...] to gospodarstwo agroturystyczne niedaleko [...]. Wzięło swoją nazwę od zabytkowego młyna, pochodzącego z drugiej połowy XIX w. Został on wybudowany w miejsce starszego młyna, który spłonął w latach 30 XIX w. Obiekt znajduje się w malowniczej dolinie [...] i z trzech stron otoczony jest rzeką. Dookoła rozpościerają się piękne widoki na pola i lasy. W skład [...], niezmiennie od 200 lat, wchodzą zabudowania gospodarcze oraz dom młynarza. Do dyspozycji gości pozostają 2,3 i 4-osobowe apartamenty ze śniadaniem w cenie. Dodatkowo został wykopany basen, a także dostawiony budynek, w którym mieszczą się apartamenty gościnne, sauna i jacuzzi. Na gości czekają również zarybione stawy, które zainteresują każdego wędkarza. Dodatkowo, na terenie [...] funkcjonuje wypożyczalnia kajaków organizująca spływy kajakowe rzeką [...]. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu organ stwierdził, że istotnie, pisma z dnia [...] kwietnia 2018r. i z dnia [...] maja 2018r. zostały zaadresowane na podmiot o nazwie "[...]"[...], lecz w ocenie składu orzekającego Kolegium fakt ten nie ma istotnego przełożenia na całe postępowanie administracyjne, bowiem jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe pisma zostały skutecznie doręczone, Spółka [...] Sp. z o.o. jest właścicielem ww. reklamy i brała czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Pismem z dnia [...] kwietnia 2020r. spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie przepisów prawa, w tym: 1) art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności z uwagi na okoliczności przywołane w uzasadnieniu niniejszej decyzji; 3) art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek stojących za wydaniem decyzji; 4) art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 45 k.p.a., poprzez brak doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania; 5) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa; 7) naruszenie normy art. 4 pkt 23) ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 2 pkt 16) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie tablicy znajdującej się w miejscowości [...] za reklamę w rozumieniu tych przepisów; 8) naruszenie normy art. 108 § 2 k.p.a. poprzez brak wykonania przez organ I instancji wytycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego; 9) naruszenie normy art. 35 § 1-3 k.p.a. oraz 36 § 1 k.p.a. poprzez brak załatwienia sprawy w ustawowym terminie oraz brak zawiadomienie strony o przyczynach zwłoki oraz nowym terminie rozpoznania sprawy; 10) naruszenie normy art. 15 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozpoznania wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W oparciu o wskazane zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na rzecz strony wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona rozwinęła podniesione zarzuty podkreślając, że [...] sp. z o.o. nigdy nie prowadziła działalności pod firmą "[...]", a wszelkie próby doręczenia korespondencji do "[...]" (w tym zwłaszcza zawiadomienia o wszczęciu postępowania) były bezskuteczne i nie wywołały żadnego skutku prawnego. Zdaniem strony skarżącej z decyzji nie wynika, dlaczego organ uznał wspomnianą tablicę za znajdującą się w pasie drogowym. Brak w tym zakresie uzasadnienia, przywołania i wyjaśnienia odpowiednich dowodów. W ocenie skarżącej spółki przedmiotowa tablica nie jest reklamą w rozumieniu właściwych przepisów, albowiem nie stanowi wizualnej formy informacji promującej osobę, przedsiębiorstwo, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne. Ponadto nie wiadomo jak ustalono rozmiary tablicy, ani jak ustalono podwyższoną stawkę w kwocie 3,00 zł (w tym jaka była stawka podstawowa). Uniemożliwia to ustosunkowanie się do wysokości nałożonej kary. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 4 pkt 1 u.d.p. pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą; W myśl art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zgodnie z treścią art. 40 ust. 2 u.d.p. zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. W myśl art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. W świetle powołanych przepisów zasadą jest, że zajęcie pasa drogowego wymaga zezwolenia i podlega opłacie. Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia albo niezgodnie z określonymi w nim warunkami skutkuje wymierzeniem przez zarządcę drogi administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p.). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu administracji o wymierzeniu skarżącej spółce kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wojewódzkiej nr [...] poprzez lokalizację reklamy o treści "[...] ", w miejscowości [...] w okresie od 07 marca 2018 roku do 28 maja 2018 roku tj. 83 dni. Zdaniem sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, materiał dowodowy został zebrany w sposób należyty i wystarczający dla ustalenia okoliczności istotnych w sprawie, w tym faktu i miejsca zajęcia pasa drogowego, nielegalności zajęcia pasa drogowego, tj. wykazania, że zajęcie wymagało uzyskania zezwolenia, któremu to obowiązkowi strona uchybiła, podmiotu, który dokonał rzeczywistego zajęcia pasa drogowego oraz okresu zajęcia. Wbrew zarzutom skargi ze zgormadzonych w aktach sprawy dokumentów wynika, że strona zajęła pas drogowy poprzez umieszczenie reklamy. Wskazują na te okoliczność mapa ewidencyjna w formie drukowanej i wektorowej działki drogowej o numerze ewid. [...] wraz z operatem pomiarowym sporządzonym przez Pracownię Projektowo-Geodezyjną [...], które potwierdzają fakt umieszczenia przedmiotowej reklamy w miejscowości [...], w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...]. Zdaniem sądu nie budzi również wątpliwości, że umieszczona w pasie drogowym tablica stanowiła reklamę. Reklamą, w rozumieniu art. 4 pkt 23 ww. ustawy, jest umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566 oraz z 2018 r. poz. 1496 i 1544), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614). W konsekwencji prawidłowo organy nałożyły na stronę kare pieniężną i ustaliły jej wysokość. Wątpliwości sądu nie budzi również fakt, że kara prawidłowo nałożona została na skarżącą spółkę będącą właścicielem przedmiotowej tablicy reklamowej, na co wskazują znajdujące się w aktach sprawy pisma skarżącej wzywające zarządcę drogi do wydania przedmiotowej tablicy. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje okoliczność, że [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie nigdy nie prowadziła działalności pod firmą "[...]". W ocenie sądu nie doszło również do naruszenia praw strony do czynnego uczestniczenia w postępowaniu. Pomimo błędnego skierowania pism z dnia [...] kwietnia 2018r. i z dnia [...] maja 2018r. do podmiotu o nazwie "[...],[...], kolejna korespondencja prawidłowo była już kierowana do strony skarżącej, która brała czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Powyższe uchybienie pozostaje zatem bez wpływu na wynik sprawy. Z powyższych względów zarzuty skargi, dotyczące zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, w całości nie zasługiwały na uwzględnienie. Organy rozstrzygające sprawę działały na podstawie i w granicach przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Zdaniem sądu, nie doszło do naruszenia ogólnych zasad wyrażonych m.in. w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 15 kpa. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu, materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia zaskarżonych rozstrzygnięć (art. 77 i art. 80 kpa). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.