VI SA/Wa 1085/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku z 11 października 2011 r. VISA/Wa 1085/11 zapadłego w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu Wyrokiem z 11 października 2011 r. (k. 49 akt) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako Sąd) uchylił zaskarżoną w sprawie decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej jako Prezes NFZ) oraz decyzję organu pierwszej instancji. Wyrok ten wraz z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem o skardze kasacyjnej (k. 65 akt) został doręczony Prezesowi NFZ dnia 28 października 2011 r. (z.p.o. k. 70 akt). Wobec nie wniesienia od rzeczonego wyroku w terminie skargi kasacyjnej stał się on prawomocny z dniem 1 grudnia 2011 r. (verte k. 49 akt). Dnia 16 grudnia 2011 r. pełnomocnik Prezesa NFZ (dalej jako pełnomocnik) wniósł do Sądu o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej (k. 74 akt). Wraz z wnioskiem złożono skargę kasacyjną (k. 82 akt) i uiszczono należny od niej wpis w kwocie 100 złotych (k. 92 akt). W uzasadnieniu wniosku uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy po swojej stronie w uchybieniu terminu pełnomocnik podał, że w dniu 24 listopada 2011 r. uległ poważnej kontuzji [...], co wyłączyło go z życia zarówno prywatnego, jak też zawodowego. Na dowód załączył szpitalną kartę informacyjną oddziału ratunkowego wystawioną 25 listopada 2011 r. Podał przy tym, że do obowiązków zawodowych powrócił 12 grudnia 2011 r. Pełnomocnik podniósł, że w tej sytuacji losowej nie był w stanie, nawet przy dołożeniu maksymalnej staranności, złożyć skargi kasacyjnej w tak skomplikowanej sprawie. Dowodząc braku winy powołał się również na natłok obowiązków związanych z bieżącą obsługą prawną Centrali NFZ tj. na łączenie obowiązków [...] i radcy prawnego oraz na fakt, że jest osobą samotną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym jest dopuszczalne wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy (art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowana dalej jako p.p.s.a.). Nadto okoliczności wskazujące na brak winy strona winna uprawdopodobnić w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu. Z ustaniem okoliczności uniemożliwiających dochowanie terminu ustawodawca wiąże ten skutek, iż od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, liczy się siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Zatem, aby możliwe było ubieganie się o przywrócenie terminu musi zaistnieć obiektywna, realna przeszkoda uniemożliwiająca stronie dokonanie czynności. Przy czym powstanie tej przeszkody nie może być spowodowane działaniem strony i musi być od niej całkowicie niezależne. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu należy dokonać czynności, której nie dokonano w terminie. Sąd rozpoznając niniejszy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać czy jest on dopuszczalny oraz czy został złożony w trybie i terminie wyżej wskazanym. Sąd uznał, że wniosek jest dopuszczalny. Po pierwsze termin do złożenia skargi kasacyjnej jest terminem ustawowym, podlegającym przywróceniu na wniosek strony, na zasadach ogólnych wskazanych powyżej. Po drugie termin ten przez pełnomocnika został niedotrzymany - upłynął z dniem 28 listopada 2011 r. (27 listopada 2011 r. była to niedziela). Sąd uznał także, że wniosek został złożony w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Wniesiono go do prawidłowego Sądu (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) i nastąpiło to w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Pełnomocnik jako datę powrotu do obowiązków zawodowych podał 12 grudnia 2011 r., a wniosek złożył 16 grudnia 2011 r. Sąd zauważa również, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pełnomocnik złożył skargę kasacyjną i uiścił od niej należny wpis, do czego zobowiązywał go art. 87 § 4 p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu Sąd stwierdza, że jest on niezasadny. Pełnomocnik uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu powołał się na swój zły stan zdrowia oraz na natłok obowiązków związanych z bieżącą obsługą prawną Centrali NFZ. Powody te nie dają podstaw do przywrócenie wnioskowanego terminu. Jak wskazano na wstępie przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której nie można usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Pełnomocnik wskazał, że 24 listopada 2011 r. uległ kontuzji [...], co wyłączyło go z życia zawodowego i uniemożliwiło mu złożeni skargi kasacyjnej w tak skomplikowanej sprawie, przy uwzględnieniu natłoku spraw. Sąd zauważa, że z załączonej do sprawy szpitalnej karty informacyjnej z 25 listopada 2011 r. wynika, że istotnie pełnomocnik uległ kontuzji, jednakże w wyniku owego zdarzenia nie zostało mu wystawione zwolnienie od pracy, ani nie został hospitalizowany. W ocenie Sądu powyższy dokument jest tylko potwierdzeniem zaistnienia kontuzji. Nie ma zaś w aktach sprawy dowodu na to, że pełnomocnik został zwolniony z obowiązków zawodowych, co w konsekwencji nie daje podstaw do przywrócenia wnioskowanego terminu. Odnosząc się do kwestii skomplikowanego charakteru sprawy oraz natłoku obowiązków pełnomocnika Sąd uważa, że fakty te również nie dają podstawy do przywrócenia terminu. Pełnomocnik jako [...], zajmujący się obsługą prawną NFZ z pewnością zna charakterystykę postępowań przed organami NFZ. Nadto jako [...] winien tak zorganizować prace w [...], którym kieruje, aby nie dochodziło do sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie. Trudno sobie bowiem wyobrazić, że w przypadku nieobecności – np. choroby, [...] NFZ wszelkie sprawy związane z obsługą prawną nie mają nadawanego biegu. Pełnomocnik podał również, że jest osobą samotną. Fakt ten nie przemawia za przywróceniem terminu z uwagi na to, że w niniejszym przypadku pełnomocnik obowiązany był w sytuacji choroby posłużyć się współpracownikami z [...], a nie osobami bliskimi. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik nie dołożył należytej staranności i dbałości o interesy własne oraz Prezesa NFZ. Okoliczności wskazane przez niego nie uprawdopodobniają braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej na tyle, aby mogło nastąpić przywrócenie wnioskowanego terminu. W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił odmówić przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, czyniąc to a contrario na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.