VI SA/Wa 1089/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie : Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant: Piotr Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2005r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Z akt administracyjnych wynika, iż decyzją z dnia [...] marca 2005r.nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] działając , na podstawie art.10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525 ) po rozpatrzeniu wniosku E. P. w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską śrutową, kulową i kulowo-śrutową. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek E. P. z dnia 29 listopada 2004r. organ administracji ustalił, że wnioskodawca został skazany wyrokami Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2002 r. ([...]) i z dnia [...] kwietnia 2003r. r. ([...]) za naruszenie praw pracowniczych (art.218 § 1 k.k. i 220 § 1 k.k.), poświadczenie nieprawdy (271§ 1 k.k.) oraz za czyn określony w art. 284 § 1 kodeksu karnego tj. przestępstwo przeciwko mieniu . Zatem, powołując się na art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organ administracji stwierdził, iż należało odmówić wydania wnioskowanego pozwolenia na broń, bowiem w ocenie organu, co do wnioskodawcy istnieje uzasadniona obawa, iż może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, albowiem jest osobą skazaną między innymi za przestępstwo przeciwko mieniu. W odwołaniu od tej decyzji z dnia [...] marca 2005r. E. P. wnosił o jej zmianę i wydanie wnioskowanego pozwolenia. Skarżący podnosił że przecież nigdy nie był skazany za zakłócanie porządku publicznego, kradzieże i od zawsze prowadzi ustabilizowany tryb życia, a karalność jego była przypadkowa i bezpośrednio związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podkreślił, iż firma miała kłopoty finansowe i dlatego zaprzestał odprowadzać potrącane pracownikom składki na ubezpieczenie społeczne do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...],działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 989 poz. 1071 ze zm.) oraz art.10 ust.1 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia21 maja 1999r. o broni i amunicji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ administracji powołując się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż skutkiem zaistnienia okoliczności w nim powołanych, organ administracji ma obowiązek odmowy wydania pozwolenia na broń. Skarżący został skazany prawomocnymi wyrokami za popełnienie przestępstw przeciwko prawom pracowniczym, poświadczenia nieprawdy oraz przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej. Zatem organ administracji miał prawo uznać fakt skazania za wystarczającą przesłankę do odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia. Pismem z dnia 24 maja 2005r. E. P. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie art.77 § 1 k.p.a. polegające na wybiórczym zebraniu dowodów i uwzględnieniu przy orzekaniu jedynie części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz art.8 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niewpływający na pogłębianie zaufania obywateli do organów państwa. Zdaniem skarżącego organy administracji naruszyły również art.15 ust.1 pkt.6 ustawy z dnia 21 maja 1999r.o borni i amunicji poprzez przyjęcie, że w odniesieniu do skarżącego zachodzą przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. W ocenie skarżącego sam fakt uprzedniego skazania nie jest samodzielną przesłanką odmowy wydania pozwolenia na broń, albowiem musi jeszcze istnieć uzasadniona obawa użycia przez taką osobę broni. Tymczasem zebrany w sprawie materiał dowodowy w żaden sposób nie uzasadnia obawy użycia przez skarżącego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Skarżący jest osobą powszechnie znaną i szanowaną w miejscu zamieszkania. Ponadto skarżący jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego i aby uzyskać członkostwo musiał przejść skomplikowany etap rekrutacyjny, w tym związany z bezpiecznym posługiwaniem się bronią. E. P. uzyskał również pozytywny wynik badań psychologicznych z których jednoznacznie wynika, że może posługiwać się bronią palną bez zagrożenia dla innych osób. Wskazane dokumenty pozostają, więc w sprzeczności ze stanowiskiem organów, które odmówiły wnioskodawcy pozwolenia na broń palną myśliwską. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2005r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Przepis ten stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. A zatem w świetle cytowanego przepisu uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez osobę ubiegającą się o wydanie pozwolenia na broni wynika między innymi z faktu uprzedniego skazania takiej osoby prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo i tu ustawodawca wymienia przykładowy katalog przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika więc, że organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń w przypadku ujawnienia, że osoba, która ubiega się o takie pozwolenie, została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnione przestępstwa w szczególności za przestępstwo przeciwko mieniu. Fakt skazania skarżącego E. P. dwoma wyrokami karnymi w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2002 r. ([...]) za czyn z art. 284 § 1 k.k. tj. przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej, a więc przestępstwo przeciwko mieniu oraz z art. 218 § 1 k.k. - naruszenie praw pracowniczych oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2003r. ([...]) za przestępstwa określone w art.218 § 1 k.k. i 220 § 1 k.k. tj. naruszenie praw pracowniczych i narażenie pracownika na niebezpieczeństwo przez niedopełnienie obowiązków w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy a także za przestępstwo z art. 271§ 1 k.k -poświadczenie nieprawdy. Trafnie zatem organy Policji przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanych przestępstw, za które został skazany prawomocnymi wyrokami należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Albowiem skarżący wobec rodzaju naruszeń prawa, których się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem czynów, za które został skazany prawomocnymi wyrokami Sądu, godzących bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Ponadto co podkreśla się w orzecznictwie " kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary"( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2003.01.14 sygn. akt III SA 1173/01 LEX nr 126764). Ubocznie należy stwierdzić, iż argumenty podnoszone w skardze, a dotyczące okoliczności popełnienia przestępstwa przez skarżącego, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Także podnoszone przez skarżącego okoliczności przynależności do Polskiego Związku Łowieckiego, posiadania aktualnych badań psychologicznych czy też nieskazitelnej opinii w miejscu zamieszkania, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem Sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji , czyli zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych. Nadto należy stwierdzić, iż powyższe okoliczności nie zmienia faktu karalności skarżącego, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W tym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.