VI SA/Wa 1089/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2006 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie cofnięcia Pani H. P. pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] w związku z nieprzedstawieniem przez H. P. aktualnych orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego (art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji) wszczął z urzędu w dniu 19 grudnia 2005 r. postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia jej pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania zawarł jednocześnie pouczenie, że strona postępowania ma prawo m.in. do czynnego w nim udziału, do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. H. P. ze swych uprawnień nie skorzystała. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] stycznia 2006 r. decyzję, którą cofnął stronie pozwolenie na broń palną gazową na podstawie przepisu art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.). H. P. wniosła od tej decyzji w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji podnosząc, że oczekiwanie przedstawienia przez nią orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy, jest stosowaniem prawa wstecz, zaś decyzja organu I instancji stanowi nieuzasadnione cofnięcie jej bezterminowego pozwolenia na broń do ochrony osobistej, bowiem jak wskazała, obowiązek nałożony na posiadaczy pozwoleń na broń do ochrony osobistej przez ustawę z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji dotyczy wyłącznie osób, które uzyskały pozwolenia po jej wejściu w życie. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał odwołanie Pani H. P. za niezasadne – Komendant Główny Policji wskazał, że przepis art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji nakłada na osobę posiadającą pozwolenie na broń do ochrony osobistej obowiązek okresowego, raz na 5 lat, przedstawiania aktualnych orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego – stwierdzających, że osoba ta nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 tejże ustawy, a zatem stwierdzających, że nie posiada ona m.in. zaburzeń psychicznych i nie wykazuje istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego oraz, że nie jest uzależniona od alkoholu lub od substancji psychotropowych i w związku z tym może dysponować bronią. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że obowiązek, o którym mowa dotyczy również osób, które pozwolenie na broń uzyskały przez wejściem w życie ustawy o broni i amunicji, wprowadzającej ten obowiązek (art. 52 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, iż zachowują swoją ważność pozwolenia na broń wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed jej wejściem w życie). Wolą ustawodawcy było, aby wszystkie osoby posiadające pozwolenie na broń do ochrony osobistej przedstawiały właściwym organom Policji odpowiednie orzeczenie (lekarskie i psychologiczne), stwierdzające, że osoby te mogą dysponować bronią. Wprowadzenie przedmiotowego obowiązku nie spowodowało utraty przez wydane pozwolenie na broń waloru bezterminowości, bowiem realizacja obowiązku określonego w art. 15 ust. 4 ustawy nie ma żadnego związku z terminowością pozwoleń. W świetle powyższego Komendant Główny Policji nie zgodził się z zarzutem H. P., że obowiązek przedstawienia przez nią wskazanych orzeczeń nie może jej dotyczyć oraz że stanowi to działanie prawa wstecz. Dalej organ podniósł, że orzeczenia lekarskie i psychologiczne, wydane w trybie i na zasadach określonych w ustawie, ustalają psychiczną i zdrowotną zdolność posiadania pozwolenia do dysponowania bronią. Przedstawienie ich organowi Policji stanowi obowiązek osoby posiadającej pozwolenie na broń, wydane w celu ochrony osobistej. To kryterium strona spełnia, bowiem uzyskała pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej. Posiadanie przez obywatela każdego rodzaju broni, a zwłaszcza broni do ochrony osobistej nie jest obojętne z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego właśnie osoby posiadające broń, jak i ubiegające się o nią, powinni swą postawą gwarantować bezpieczne jej posiadanie i obchodzenie się z nią. Z tego względu ustawodawca wprowadził wymóg aktualizacji co 5 lat orzeczeń, których celem jest potwierdzenie zdolności do dysponowania bronią przez posiadacza pozwolenia na nią bez względu na to, na podstawie jakich przepisów zostało ono wydane. Z obowiązku tego ustawodawca wyłączył tylko określony krąg podmiotów tj. funkcjonariuszy państwowych formacji uzbrojonych i sił zbrojnych RP (art. 15 ust. 6 ustawy). Także przepisem ustawy o broni i amunicji, osoby zobowiązane do aktualizacji orzeczeń ponoszą koszty ich wydania i związanych z nimi badań. Z powyższych względów H. P. nie wykonała ustawowo określonego obowiązku, a zatem według Komendanta Głównego Policji, słuszne i celowe jest skorzystanie przez organy Policji z kompetencji przyznanej im mocą art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r. H. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji tj. nadal popierała stanowisko, iż pozwolenie na broń uzyskała w dniu 5 lipca 1994 r., które jest ważne bezterminowo. Wówczas nie było wymogu przedstawienia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego i prawo nie może cofnąć się wstecz. Zaakcentowała, że osoby występujące o pozwolenie na broń muszą być świadome o ciążących na nich obowiązkach m.in. o tym, że muszą wykonać badania psychologiczne i lekarskie i ponieść za nie koszty, które są wysokie i ponawiać je co 5 lat. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej kierując się kryterium prawnym a nie słusznościowym tj. badają czy zaskarżona decyzja bądź też inny akt lub czynności są zgodne z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. nie naruszają prawa. W działaniu organów Policji, wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organy obszernie wyjaśniły przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja prawna jest wyczerpująca i Sąd całkowicie się z nią zgadza. Wprawdzie skarżąca zezwolenie na posiadanie broni gazowej do ochrony osobistej uzyskała pod rządami obowiązującej wówczas ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.) oraz przepisów wykonanych do tej ustawy, które to przepisy nie przewidywały obowiązku poddawania się badaniom lekarskim i psychologicznym i uzyskiwania orzeczeń lekarskich i psychologicznych to nie oznacza wcale, że H. P. obecnie pod rządami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) jest zwolniona od przestrzegania jej przepisów w tym art. 15 ust. 4, który nakłada na osobę posiadającą pozwolenie na broń do ochrony osobistej obowiązek okresowego, raz na 5 lat przedstawienia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stwierdzających, że osoba ta nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 tejże ustawy, a zatem stwierdzających, że osoba ta nie posiada m.in. zaburzeń psychicznych i nie wykazuje istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego oraz nie jest uzależniona od alkoholu lub od substancji psychotropowych i w związku z tym może dysponować bronią. Nie jest to bynajmniej działanie prawa wstecz, albowiem skarżąca zachowała pozwolenie na broń zgodnie z art. 52 ustawy o broni i amunicji i posiadając to pozwolenie w dalszym ciągu jest obowiązana poddać się reżimowi nowej ustawy o broni i amunicji. Tak więc istniały podstawy do cofnięcia skarżącej pozwolenie na broń na podstawie przepisu art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy. W tym stanie rzeczy nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd ją oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a.