VI SA/Wa 1091/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz gazową oddala skargę W dniu [...] października 2005 r. w Wydziale Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wszczęte zostały postępowania administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej oraz broni gazowej Panu Z. M. Podstawą wszczęcia przedmiotowych postępowań była treść art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). W toku prowadzonych postępowań ustalono, że wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] stycznia 2004 r. sygn. akt [...] Pan Z. M. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. tj. tego, że w dniu [...] marca 2000 r. w R. podczas rozmów telefonicznych używał gróźb bezprawnych wobec J. M. i A. P. w celu zmuszenia ich do określonego zachowania. Podczas rozmowy telefonicznej z D. M. groził J. M. podpaleniem domu w celu zmuszenia go do odstąpienia od czynności prawnych w związku z toczącym się postępowaniem cywilnym w sprawie sprzedaży samochodu osobowego marki [...] oraz do odebrania wymienionego samochodu z warsztatu samochodowego w G.. Ponadto podczas rozmowy telefonicznej z A. P. groził jej uszkodzeniem ciała w celu zmuszenia jej do udzielenia informacji odnośnie numeru telefonu komórkowego J. M. W tym samym miejscu i czasie groził J. M. zniszczeniem mienia w postaci domu i sklepu w celu zmuszenia go do odebrania samochodu marki [...] z warsztatu samochodowego w G.. Za powyższe została wymierzona Panu Z. M. kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki dziennej na 10 zł. Decyzjami [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] cofnięto pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej oraz broni gazowej. Organ wskazał, że strona została skazana za popełnienie przestępstwa przeciwko wolności. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przestępstwo popełnione przez stronę, nie należy do katalogu przestępstw opisanych powyżej. Jednakże należy zauważyć, że cytowany przepis nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw popełnionych lub zarzuconych a okoliczność skazania strony za przestępstwo przeciwko wolności, rodzi zdaniem organu I instancji uzasadnioną obawę, użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, iż organy Policji wymagają od osób posiadających pozwolenie na broń szczególnego uwrażliwienia na przestrzeganie prawa. Zdaniem organu pozwolenie na broń powinna posiadać wyłącznie osoba posiadająca nieposzlakowaną opinię, co przejawia się przede wszystkim przestrzeganiem prawa. Pismami z dnia [...] stycznia 2006 r. pełnomocnik skarżącego wniósł odwołania od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...], w których wskazał, że z wykładni literalnej art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wynika, że musi istnieć uzasadniona obawa, że Z. M. mógłby użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego zwłaszcza, że organ I instancji sam przyznaje, że Z. M. przedstawił zaświadczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że nie należy on do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 powołanej ustawy. Ponadto strona skarżąca podniosła, że rzeczywiście dyspozycja art. 18 w zw. z art. 15 ustawy o broni i amunicji mówiącej o tym, że organ policji cofa pozwolenie na broń w szczególności w przypadku skazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu nie jest katalogiem zamkniętym. Jednakże przepis ten jedynie precyzuje, jakie kategorie przestępstw, których dopuścił się użytkownik broni dyskwalifikują go jako posiadacza pozwolenia na broń. Daje to zdaniem skarżącego, możliwość organowi wydania w innych przypadkach decyzji innej niż cofnięcie zezwolenia. Dlatego zdaniem skarżącego organ I instancji dokonał wykładni rozszerzającej przepisu będącego podstawą cofnięcia pozwolenia na broń stwierdzając, że zezwolenie należy cofnąć, gdyż Z. M. dopuścił się przestępstwa, a nadto, że nie do organu I instancji należy ocena dowodów, w oparciu o które Sąd wydał orzeczenie. Zdaniem skarżącego to właśnie do organu pierwszej instancji należy zgromadzenie wszelkiego materiału dowodowego na postawie którego wydawana jest decyzja oraz jego wszechstronna ocena zwłaszcza jeżeli ustawa o broni i amunicji, a zwłaszcza art. 18, w aspekcie niniejszej sprawy z pewnością daje wystarczająco dużo luzu decyzyjnego przy wydawaniu decyzji. Strona podniosła, że od 1998 r. jest czynnym członkiem koła łowieckiego. Skarżący wyjaśnił również, że działalność w kole łowieckim stanowi realizację jego zainteresowań, wywiedzioną z tradycji rodzinnych. Na tę okoliczność strona załączyła do akt sprawy opinię Koła Łowieckiego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone decyzje z dnia [...] grudnia 2005 r. cofające pozwolenie na broń myśliwską oraz na broń gazową. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone decyzje są zasadne. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem szczególnym, ponieważ dotyczy prawa posiadania wyjątkowo niebezpiecznych dla życia lub zdrowia przedmiotów, jakimi jest broń palna. Z przepisów ustawy o broni i amunicji, a w szczególności z art. 15 ust. 1 pkt 6 wynika, że dostęp do broni mogą mieć jedynie osoby w pełni wiarygodne ze względu na używanie broni w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym. Karalność za przestępstwo groźby bezprawnej w ocenie organu odwoławczego w istotnej mierze taką wiarygodność eliminuje. Zważyć też trzeba, że - jak wynika z treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] stycznia 2004 r. sygn. akt [...] - strona groziła kilku osobom takimi aktami agresji jak: podpalenie domu, uszkodzenie ciała oraz zniszczenie mienia. Powyższe okoliczności wykluczają przyjęcie, by strona posiadała wymaganą od posiadacza pozwolenia na broń nieskazitelną opinię. Tej oceny nie zmienia w żadnej mierze przedstawiona pozytywna opinia koła łowieckiego. Być może strona na niwie łowieckiej zachowuje się poprawnie, jednak - jak dowodzi jej karalność - jest także zdolna do popełnienia opisanego przestępstwa. Również dotychczasowa niekaralność strony nie znosi powziętej wobec strony przez organ odwoławczy, w związku z jej powyższą karalnością, obawy co do możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ odwoławczy w całości odrzucił argumentację pełnomocnika strony odnośnie okoliczności, w jakich strona dopuściła się wspomnianego przestępstwa. Nie posiada bowiem kompetencji do weryfikowania orzeczeń niezawisłych sądów. Musi natomiast w postępowaniu administracyjnym te orzeczenia respektować. Wszelkie zastrzeżenia co do ustaleń postępowania karnego oraz samego wyroku strona mogła podnosić jedynie w postępowaniu karnym. To zaś zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. W świetle powyższego nie można też uwzględnić argumentu, że cofnięcie pozwolenia na broń gazową utrudni stronie pracę. W opisanym stanie rzeczy interes strony w utrzymaniu pozwoleń na broń koliduje z interesem społecznym. Nie leży w interesie społecznym, by pozwolenie na broń posiadała osoba, która dopuszcza się wobec innych obywateli gróźb bezprawnych. Skarżący Z. M., działając poprzez pełnomocnika, pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu administracji skargę na ww. ostateczną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r., wnosząc o jej zmianę na korzyść skarżącego. Skarżący zarzucił wydanej decyzji błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i wskazał, że uzasadnienie jego stanowiska znajduje się w aktach sprawy. Pismem z dnia [...] maja 2006 r. Komendant Główny Policji złożył do Sądu odpowiedź na skargę. W niniejszej odpowiedzi organ podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, powołując argumenty w niej przytoczone wniósł o oddalenie skargi z dnia [...] kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r., utrzymującą w mocy decyzje [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2005 r. w przedmiocie cofnięcia pozwoleń na broń myśliwską oraz na broń gazową. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz w sposób prawidłowy przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na broń cofa się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust. 1 art. 15 ustawy. Podkreślić należy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Fakt skazania skarżącego Z. M. wyrokiem karnym w niniejszej sprawie jest bezsporny. W świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego Z. M. posiadającego pozwolenie na broń wynika z faktu popełnienia przez niego przestępstwa określonego w art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., tj. używał gróźb bezprawnych wobec innych osób w celu zmuszenia ich do określonego zachowania. Trafnie, więc organy Policji przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem wobec rodzaju naruszenia prawa, którego się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący dopuścił się czynu, za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Wobec powyższego organy Policji zasadnie uznały, że skarżący nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2002 r. sygn. akt III S.A. 746/02, w którym stwierdzono, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 orzekający organ Policji ma obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń osobie co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności taka uzasadniona obawa może m. in. zachodzić, gdy wobec posiadacza broni toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Ponadto, co podkreśla się w orzecznictwie - kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1173/01, LEX nr 126764). Ubocznie należy stwierdzić, iż argumenty podnoszone przez skarżącego dotyczące okoliczności popełnienia przestępstwa przez skarżącego, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Także podnoszone przez skarżącego okoliczności przynależności do Koła Łowieckiego, fakt wcześniejszej niekaralności czy też brak zamiaru użycia posiadanej broni, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem Sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, czyli zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych. Nadto należy stwierdzić, iż powyższe okoliczności nie zmienia faktu karalności skarżącego, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W tym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.