VI SA/Wa 1095/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J. K. i M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" lutego 2021 r. nr "(...)"w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 4, art. 11, art. 13 i art. 59 oraz art. 107 ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 4 pkt 1 i art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2020 r, poz. 154, dalej: "u.p.t.n."), przepisów 1.4.1.1, 1.4.2.2.1, 5.4.1.1.1, 5.4.1.4.1, 5.4.1.1.6.2.2 7.4.1, 8.1.4.1, 8.1.4.3, 8.1.4.4 i 8.1.4.5, 9.1.2.1, 9.1.3.1, 9.2.1.1, 9.2.2.1, 9.2.2.2.1, 9.2.2.2.2 i 9.7.4 załącznika A i B do umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 769, dalej: "umowa ADR") oraz Ip. 2.3, lp. 2.6, lp. 5.2, lp. 6.9 załącznika nr 1 do u.p.t.n., po rozpatrzeniu odwołania J. K. i M. K. wspólników spółki cywilnej prowadzących działalność gospodarczą pod firmą: K. s.c. w S. (dalej: "Strony", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2020 r. nr [...] o nałożeniu na Strony kary pieniężnej w wysokości 3.100 złotych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji stanowiły naruszenia polegające na: a) sporządzeniu dokumentu przewozowego, w którym nie jest zawarta wymagana informacja inna niż wskazana w lp. 2.2, b) przewozie towaru niebezpiecznego z dokumentem przewozowym, w którym nie są zawarte: numer UN lub grupa pakowania (o ile została przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa przewozowa towaru niebezpiecznego, c) niewyposażeniu jednostki transportowej w rozumieniu przepisów ADR przewożącej towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub wyposażenie tej jednostki w gaśnice niespełniające warunków określonych w przepisach ADR, d) wykonywaniu przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w części 9 ADR, tj. naruszenia opisane w przepisach: lp. 2.3, lp. 2.6, lp. 5.2, lp. 6.9 załącznika nr 1 do u.p.t.n. Organ wskazał, że dokonanie powyższych naruszeń stwierdzono po przeprowadzeniu 18 maja 2020 r. w K. na drodze dojazdowej do bazy Paliw nr [...] S.A. ul. [...][...] kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował przedsiębiorca J. K.. Kierujący wykonywał krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne w imieniu własnym i przedsiębiorcy M. K.. Strony były nadawcą wymienionego towaru niebezpiecznego i jego przewoźnikiem. Wymienionym pojazdem kierujący wykonywał przejazd próżnym, nieoczyszczonym pojazdem-cysterną po dokonanym rozładunku towaru UN 1202 olej opałowy lekki, 3, III, (D/E). Przewóz ten kierujący wykonywał na podstawie wypisu nr [...] z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Podczas kontroli ustalono, że w okazanym do kontroli dokumencie przewozowym [...] wystawionym [...] maja 2020 nie wpisano ilości towaru ani informacji o wykonywaniu przejazdu próżnym pojazdem-cysterną. Przeprowadzona kontrola wykazała również, że ww. jednostka transportowa była wyposażona w 2 gaśnice przeznaczone do gaszenia grup pożarów A, B i C o pojemności 6 kg środka gaśniczego, których termin ważności kontroli okresowej upłynął w grudniu 2019 r. W toku kontroli ustalono również, że instalacja elektryczna lampy obrysowej pierwszej lewej, pierwszej prawej i drugiej prawej licząc od przodu pojazdu jest uszkodzona. Osłony przewodów elektrycznych w części zostały zastąpione taśmą izolacyjną. Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z [...] maja 2020 r. Organ wskazał, że pismem z [...] maja 2020 r. organ I instancji zawiadomił Strony o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez organ I instancji ww/ decyzji z [...] lipca 2020 r. nr [...] nakładającej na Strony karę pieniężną wysokości 3.100 zł. Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji GITD, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie, powtórzył ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji uznając je za prawidłowe i całkowicie zgodził się z rozstrzygnięciem w przedmiocie nałożenia na Stronę kary pieniężnej w wysokości 3.100,00 zł, w związku ze stwierdzonymi w sprawie naruszeniami. Pismem z 11 marca 2021 r. Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z [...] lutego 2021 r., zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wysokości nałożonej kary pieniężnej, a ponadto podnosząc, że w zakresie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem, który nie odpowiadał warunkom określonym w części 9 Umowy ADR organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, z uwagi na fakt, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż sposób w jaki połączono przewody świateł obrysowych nie jest zabroniony. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że okazany do kontroli dokument przewozowy posiadał wszystkie elementy pozwalające na identyfikację przewożonego materiału niebezpiecznego, dane nadawcy i odbiorcy, dane przewoźnika, ilość przewożonego towaru niebezpiecznego z podziałem na komory, numer referencyjny SENT, gdzie figuruje ten sam nr dokumentu przewozowego oraz graficzny symbol informujący o fakcie opróżnienia cysterny. W ocenie organu informacje te okazały się niewystarczające, z uwagi na fakt, że nie odpowiadają literalnie zapisom wynikającym z Umowy ADR, jednak w ocenie Skarżących informacje te były czytelne i wystarczające zarówno dla służb kontrolnych, jak i dla służb ratowniczych. Odnośnie gaśnic Skarżący podnieśli, że zostały one poddane przeglądowy okresowemu wraz z pozostałymi gaśnicami jakie posiadają Skarżący na pojazdach. Brak naklejonych kontrolek wynika z nieuwagi osoby przeprowadzającej przegląd gaśnic. Na dowód przeprowadzonego przeglądu Skarżący wysłali do organu fakturę nr [...] z [...] kwietnia 2020 r. wystawioną przez firmę Zakład Usług [...], gdzie w rubryce "nazwa usługi" widnieje wpis: "Legalizacja gaśnic szt. 23". W związku z okazanym dowodem w postaci faktury oraz w związku ze złożonymi wyjaśnieniami organ zaniechał przeprowadzenia dodatkowych czynności zmierzających do ustalenia, czy okazane do kontroli gaśnice spełniały wymagania w zakresie ich przydatności do użycia zgodnie z wymogami ADR. Nie przesłuchano w tym zakresie osoby dokonującej przeglądu gaśnic oraz nie zweryfikowano nr seryjnych gaśnic poddanych kontroli okresowej. Skarżący dodali, że gaśnice maja być sprawne i gotowe do użycia, a ich skuteczność adekwatna do ewentualnego zagrożenia. Okazane podczas kontroli gaśnice 6 kg były sprawne, o czym świadczył stan manometru wskazujący stan ciśnienia środka gaśniczego w "zielonym polu" podziałki. Niemniej jednak w trakcie prowadzonej kontroli dowieziono 2 kolejne gaśnice, które posiadały potwierdzenie aktualnego przeglądu. W świetle tego faktu za nieprawdopodobną uznać należy tezę, że zlecając przeprowadzenie przeglądu 23 szt. gaśnic nie poddano kontroli tych dwóch znajdujących się w chwili kontroli na pojeździe, szczególnie że data badania upłynęła w grudniu 2019 r. Skarżący wskazali również, że w trakcie czynności kontrolnych, kontrolujący dokonując oględzin stanu technicznego pojazdu zwrócił uwagę na dwie lampy obrysowe, których przewody owinięte były szczelnie taśma izolacyjną typu TESA Profesional 53947. W trakcie kontroli kontrolujący odwinął izolacje z przewodów, stwierdzając, iż są one niewłaściwie zabezpieczone. W ocenie Skarżących w chwili kontroli przewody zostały należycie zabezpieczone, zarówno przed możliwością powstania zwarcia, jak i przez dostaniem się do nich wilgoci. Dopiero działanie kontrolującego, polegające na odwinięciu izolacji spowodowało niebezpieczeństwo powstania zwarcia poprzez narażenie połączeń na kontakt z wilgocią. Skarżący podnieśli, że organ w uzasadnieniu decyzji, przytaczając przepisy odnosi się jedynie do samych cech samych przewodów. Cytowane przez organ przepisy nie wskazują na normy, którym powinny odpowiadać połączenia przewodów. W tym zakresie przytoczone przez organ przepisy wskazują, że przewody "powinny być zabezpieczone przed uszkodzeniami i wilgocią, oraz zabezpieczone przed powstanie zwarcia. Skarżący zwrócili uwagę, że taśma izolacyjna TESA Profesional 53947, którą użyto do zabezpieczenia połączeń przewodów lamp obrysowych jest taśmą izolacyjną spełniającą najwyższe wymogi w zakresie hermetycznej izolacji przewodów elektrycznych, spełniającą normy bezpieczeństwa 1EC 60454-3-1. Na dowód tego w toku prowadzonego postępowania dostarczono organowi kartę informacyjna produktu, z której wynika, iż jej właściwości zapewniają skuteczną izolację oraz przeciwdziałają ewentualnym zwarciom lud dostaniu się wilgoci do środka. Zgodnie ze specyfikacją producenta taśma ta posiada wytrzymałość elektryczną do wartości 5000 volt, co daje gwarancję należytej izolacji elektrycznej. Ponadto taśma TESA wykonana jest z kauczuku i PCV, co powoduje należyte zabezpieczenie przed wilgocią. Tymczasem organ nie zgromadził żadnego dowodu z którego wynikałoby, że właściwości taśmy izolacyjnej Profesional 53947 nie spełniają wymagań w zakresie bezpieczeństwa, o którym mowa w przepisach ADR. Mając powyższe na uwadze Skarżący wnieśli o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak również decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W przedmiotowej sprawie Skarżący w dniu kontroli wykonywali krajowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne. Skarżący byli nadawcą i przewoźnikiem towaru niebezpiecznego UN 1202 olej opałowy lekki, 3, III, na podstawie wypisu nr [...] z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. W chwili kontroli wykonywany był przejazd próżnym, nieoczyszczonym pojazdem-cysterną po dokonanym rozładunku ww. towaru. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia, czy organy obu instancji prawidłowo ustaliły stwierdzone w protokole kontroli oraz w decyzjach obu instancji naruszenia związane z powyższym przejazdem Skarżących. Wychodząc od analizy regulacji prawnej, należy wskazać, że zgodnie z art. 4 u.p.t.n., w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą do przewozu towarów niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje się odpowiednio ADR, RID lub ADN. Obowiązki natomiast, uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, jak wynika z art. 11 u.p.t.n., określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy u.p.t.n. Jak stanowi art. 13 ust. 1 u.p.t.n., uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wyposażyć osobę wykonującą przewóz towarów w wymagane dokumenty, o których mowa w ustawie, oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN. Sporządzenie natomiast dokumentu przewozowego, w którym nie jest zawarta wymagana informacja inna niż wskazana w lp. 2.2 (czyli inna niż numer UN lub grupa pakowania (o ile została przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa przewozowa towaru niebezpiecznego), zgodnie z lp 2.3 załącznika nr 1 do u.p.t.n., jest naruszeniem podlegającym karze pieniężnej w wysokości 300 zł. W części 5 regulującej procedury nadawcze, załącznika A do umowy ADR, w dziale 5.4. w 5.4.1.1.1.1, szczegółowo opisano jakie informacje powinien zawierać dokument przewozowy dotyczące każdego materiału i przedmiotu niebezpiecznego przeznaczonego do przewozu, w tym jak wynika z lit. a) numer UN poprzedzony literami "UN", czy też z lit. b) prawidłową nazwę przewozową oraz szereg dodatkowych danych wymienionych w dalszych lit. od c) do k). Zgodnie natomiast z 5.4.1.1.6.2.2, w przypadku próżnych nieoczyszczonych jednostek ładunkowych innych niż opakowania, zawierających pozostałości towarów niebezpiecznych klas innych niż klasa 7 oraz w przypadku próżnych nieoczyszczonych naczyń do gazów o pojemności większej niż1 000 litrów, informacje podane w 5.4.1.1.1 (a) do (d) oraz (k) powinny być poprzedzone odpowiednio wyrazami "PRÓŻNY POJAZD-CYSTERNA", "PRÓŻNA CYSTERNA ODEJMOWALNA", "PRÓŻNY KONTENER-CYSTERNA", "PRÓŻNA CYSTERNA PRZENOŚNA", "PRÓŻNY POJAZD-BATERIA", "PRÓŻNY MEGC", "PRÓŻNY MEMU", "PRÓŻNY POJAZD", "PRÓŻNY KONTENER" lub "PRÓŻNE NACZYNIE", uzupełnionymi następującymi po nich wyrazami "OSTATNI ŁADUNEK:". Przepis 5.4.1.1.1 (f) nie ma zastosowania. W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w dokumencie przewozowym nr [...] wystawionym [...] maja 2020 r., na podstawie którego dokonywany był sporny przewóz, w żadnej z rubryk nie wskazano ilości towaru, który został przewieziony oraz że wymieniony dokument nie zawiera również informacji o wykonywaniu przejazdu próżnym, nieoczyszczonym pojazdem-cystemą. Innego dokumentu przewozowego, który zawierałby wszystkie wymagane informacje skontrolowany kierowca nie posiadał. Organ niesłusznie uznał za naruszenie fakt, że w żadnej z rubryk nie wskazano ilości towaru, który został przewieziony, skoro w 5.4.1.1.6.2.2, załącznika A do umowy ADR, wskazano, że przepis 5.4.1.1.1 (f) nie ma zastosowania, a zgodnie z tym przepisem dokument przewozowy powinien zawierać całkowitą ilość każdego z towarów niebezpiecznych mającego odrębny numer UN. Niemniej jednak organ słusznie wskazał że wymieniony dokument nie zawiera informacji o wykonywaniu przejazdu próżnym, nieoczyszczonym pojazdem-cystemą, wymaganej w świetle brzmienia 5.4.1.1.6.2.2, załącznika A do umowy ADR. W ocenie Sądu zatem prawidłowa jest konstatacja organu, że dokument przewozowy nie spełniał wymagań przepisów 5.4.1.1.6.2.2 załącznika A do umowy ADR, co podlega karze pieniężnej w wysokości 300 zł na podstawie lp 2.3 załącznika nr 1 do u.p.t.n. W konsekwencji, na Skarżących została również słusznie nałożona kara pieniężna za dokonywanie przewozu towaru niebezpiecznego z dokumentem przewozowym, w którym nie jest zawarta wymagana informacja, w tym przypadku ww. informacja z 5.4.1.1.6.2.2 załącznika A do umowy ADR. Zgodnie z lp. 2.6 załącznika nr 1 do u.p.t.n., przewóz towaru niebezpiecznego z dokumentem przewozowym, w którym nie jest zawarta wymagana informacja inna niż wskazana w lp. 2.5 (czyli inna niż numer UN lub grupa pakowania (o ile została przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa przewozowa towaru niebezpiecznego), jest naruszeniem podlegającym karze pieniężnej w wysokości 300 zł. Na Skarżących została również nałożona kara pieniężna na podstawie lp. 5.2. załącznika nr 1 do u.p.t.n., zgodnie z którym niewyposażenie jednostki transportowej w rozumieniu przepisów ADR przewożącej towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub wyposażenie tej jednostki w gaśnice niespełniające warunków określonych w przepisach ADR, jest naruszeniem podlegającym karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Zgodnie z załącznikiem B do umowy ADR, tabela zamieszczona w 8.1.4.1 określa minimalne wymagania dotyczące gaśnic przenośnych dla grup pożarów 1 A, B i C. Wymagania te mają zastosowanie do jednostek transportowych, z wyłączeniem jednostek transportowych wymienionych w 8.1.4.2. Jak wynika natomiast z 8.1.4.4 załącznika B do umowy ADR, gaśnice przenośne, zgodne z przepisami podanymi w 8.1.4.1 lub 8.1.4.2, powinny być zaopatrzone w plombę potwierdzającą, że nie były one używane. W celu zapewnienia bezpiecznego działania gaśnic, powinny one podlegać kontrolom okresowym, zgodnie z przyjętymi normami krajowymi. Powinny być one oznakowane znakiem zgodności z normą uznaną przez właściwą władzę oraz oznaczeniem wskazującym odpowiednio datę (miesiąc, rok) następnej kontroli lub maksymalny dopuszczalny okres użytkowania. Ponadto z 8.1.4.5 załącznika B do umowy ADR wynika, że podczas przewozu nie powinny być przekroczone terminy określone w 8.1.4.4. Jak zostało ustalone w niniejszej sprawie w trakcie kontroli pojazdu, którym dokonywany był sporny przewóz, w pojeździe znajdowały się 2 gaśnice o pojemności 6 kg, przeznaczone do gaszenia grup pożarów A, B i C, jednak żadna z tych gaśnic nie została poddana kontroli okresowej, a ostatni termin tej kontroli upłynął w grudniu 2019 r., co potwierdza materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy w postaci fotografii przedstawiających naklejone na gaśnicach kontrolki z zaznaczonymi terminami dokonanych kontroli i terminami następnych kontroli. Słuszna jest zatem, w ocenie Sądu konstatacja organu, że sporny pojazd nie był wyposażony we wszystkie wymagane gaśnice spełniające wymogi umowy ADR, za co na Skarżących została prawidłowo nałożona kara pieniężna w wysokości 500 zł, na podstawie lp. 5.2. załącznika nr 1 do u.p.t.n. Odnosząc się do argumentacji Skarżących w tym zakresie, podniesionej w skardze, Sąd stwierdza, że przedstawione przez Skarżących dowody nie udowadniają, że obie sporne gaśnice spełniały wymogi umowy ADR, w tym przypadku wymóg kontroli okresowej. Faktura nr [...] z [...] kwietnia 2020 r. wystawiona przez Zakład Usług [...], gdzie w rubryce "nazwa usługi" widnieje wpis: "Legalizacja gaśnic szt. 23", nie potwierdza, że sporne gaśnice zostały poddane legalizacji wśród 23 gaśnic, których dotyczy ta faktura. Na powyższej fakturze poza wskazaniem ilości gaśnic poddanych legalizacji brak jest danych, które pozwalałyby zidentyfikować poszczególne gaśnice. Dowiezione w trakcie kontroli dwie kolejne gaśnice, które posiadały potwierdzenie aktualnego przeglądu, również nie mogą stanowić potwierdzenia, że sporne gaśnice zostały poddane terminowej kontroli. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy nie miały podstaw do przyjęcia, że sporne gaśnice zostały poddane legalizacji w wymaganym terminie, a prowadzenie dalszego postępowania dowodowego w tym zakresie nie miało racjonalnego uzasadnienia. W przedmiotowej sprawie na Skarżących została również nałożona kara pieniężna w wysokości 2000 zł na podstawie lp. 6.9 załącznika nr 1 do u.p.t.n., zgodnie z którym wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w części 9 ADR, jest naruszeniem podlegającym karze pieniężnej w wysokości 2000 zł. W tym przypadku chodzi o wadliwą instalację elektryczną lampy obrysowej pierwszej lewej, pierwszej prawej i drugiej prawej licząc od przodu pojazdu, która jak wynika również z materiału dowodowego w postaci fotografii, znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, była uszkodzona w efekcie czego osłony przewodów elektrycznych w części zostały zastąpione taśmą izolacyjną. Należy wskazać, że warunki, jakim musi odpowiadać instalacja elektryczna w pojazdach wykorzystywanych do przewozu towarów niebezpiecznych, określają przepisy zamieszczone w 9.2.2.2 załącznika B do umowy ADR. Zgodnie z 9.2.2.2.2 załącznika B do umowy ADR, przewody umieszczone za tylną ścianą kabiny kierowcy i na przyczepach powinny być dodatkowo zabezpieczone w celu zminimalizowania możliwości wystąpienia niezamierzonego zapłonu lub zwarcia w razie uderzenia lub deformacji. Zabezpieczenie dodatkowe powinno być odpowiednie do warunków panujących w trakcie normalnego użytkowania pojazdu. Zabezpieczenie dodatkowe jest wystarczające, jeżeli zastosowano przewody wielożyłowe zgodne z ISO 14572:2011, zgodne z jednym z przykładów podanych w 9.2.2.2.2.1 do 9.2.2.2.2.4 lub w innej konfiguracji zapewniającej równie skuteczną ochronę. Przykłady te zostały podane w formie graficznej, która też została przedstawiona w zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że z żadnego przepisu regulującego wymogi instalacji elektrycznej w części 9.2.2.2 załącznika B do umowy ADR, nie wynika możliwość zabezpieczenia przewodów elektrycznych taśmą izolacyjną niezależnie od wymogów bezpieczeństwa jakie spełnia ta taśma izolacyjna. Zastosowana przez Skarżących metoda zabezpieczenia przewodów elektrycznych nie odpowiada w żaden sposób przedstawionym graficznie w 9.2.2.2.2 załącznika B do umowy ADR, konfiguracjom zabezpieczenia przewodów eklektycznych. Dlatego w ocenie Sądu, organ słusznie uznał, że instalacja elektryczna w przedmiotowym pojeździe nie spełniała wymogów umowy ADR. W świetle powyższego, Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia w niniejszej sprawie przez organy Inspekcji Transportu Drogowego przepisów prawa materialnego. Organy w oparciu o wyżej wskazane przepisy u.p.t.n. i umowy ADR oraz na podstawie dokonanych ustaleń faktycznych, prawidłowo zidentyfikowały i opisały popełnione przez Skarżących naruszenia, skutkujące nałożoną karą pieniężną. Sąd w związku z tym nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższych wyjaśnień, Sąd stwierdza również, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Organy bowiem, jak zostało to wyżej wyjaśnione, działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżących. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, co zostało wyjaśnione w uzasadnieniach decyzji obu instancji, odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie stwierdził w związku z tym, naruszenia w niniejszej sprawie również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 107 u.p.t.n., uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10 000 zł, z zastrzeżeniem art. 113. Z ust. 2 tego artykułu wynika, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w tabeli 9 załącznika 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), w zakresie przewozu drogowego, określa załącznik nr 1 do ustawy. W przedmiotowej sprawie zostały stwierdzone naruszenia określone w lp. 2.3, lp. 2.6, lp. 5.2, i lp. 6.9 u.p.t.n. Zgodnie z art. 110 ust. 1 u.p.t.n., suma kar pieniężnych nałożonych na każdego uczestnika przewozu drogowego towarów niebezpiecznych za naruszenia określone w załączniku nr 1 do ustawy, stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. W niniejszej sprawie, za wskazane powyżej naruszenia została na Skarżących nałożona suma kar pieniężnych w prawidłowej wysokości 3.100 zł. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji. Niniejszy wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej wyżej wymieniona ustawę z dniem 16 maja 2020 r.