VI SA/Wa 1098/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2016 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie opinii dotyczącej cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Okręgowej Izby Aptekarskiej w [...] z [...] stycznia 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Naczelnej Rady Aptekarskiej na rzecz strony skarżącej – "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną uchwałą z [...] marca 2016 r. Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej, działające w imieniu Naczelnej Rady Aptekarskiej (dalej NRA) utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Aptekarskiej [...] Izby Aptekarskiej w [...] (dalej ORA) z [...] stycznia 2016 r., którą pozytywnie zaopiniowano cofnięcie zezwolenia udzielonego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: spółka, skarżąca) na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]", położonej w [...], przy ul. [...]. Jak wynika z akt sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] (dalej WIF) z urzędu wszczął wobec spółki postępowanie w sprawie cofnięcia jej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]", położonej w [...], przy ul. [...] (dalej apteka). W ramach tego postępowania WIF wezwał ORA do wydania opinii w przedmiocie ww. cofnięcia. W uzasadnieniu wniosku WIF wskazał, że skarżąca dokonywała sprzedaży produktów leczniczych do podmiotu nieuprawnionego, tj. do hurtowni farmaceutycznej. Powyższe, w ocenie WIF, dowodzi, że skarżąca przestała spełnić zarówno warunki określone przepisami prawa, jak i ww. zezwoleniem, a tym samym przestała dawać rękojmię należytego prowadzenia ww. apteki, co uzasadnia cofnięcie jej przedmiotowego zezwolenia. ORA uchwałą z [...] stycznia 2016 r., powołując się na art. 106 § 5 Kpa. w związku z art. 29 pkt 5, art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1429 ze zm.; dalej "u.i.a."), pozytywnie zaopiniowała cofnięcie skarżącej zezwolenia na prowadzenie ww. apteki. W uzasadnieniu wydanej uchwały podała, że podziela stanowisko WIF. Skarżąca wniosła zażalenie do NRA zarzucając naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 7 Kpa. oraz art. 45.1 Konstytucji RP oraz błędy w ustaleniach faktycznych zawarte w zdaniu pierwszym uzasadnienia, które zawiera fakty niezgodne z rzeczywistością, tj. poświadczenia nieprawdy - w momencie tworzenia uchwały nie było obecnych wszystkich członków, tj. dra W. M. oraz dra S. P., a pomimo tego uchwałę wydano. Spółka zarzuciła też brak pouczenia o odwołaniu. Zwróciła uwagę na fakt, że apteka od momentu zaistnienia nie wystawiła ani jednej faktury do Niemiec, ani żadnej do hurtowni w Polsce. Spółka dodała, że ma wszystko zarejestrowane na temat okoliczności powstawania tej uchwały i przekaże cały materiał właściwej prokuraturze. NRA skarżoną uchwałą utrzymała w mocy pozytywną opinię ORA uznając, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów zarzucanych przez skarżącą. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki postępowanie przed organami samorządu aptekarskiego, ORA zajmuje stanowisko w trybie art. 106 Kpa. w związku z art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 1 u.i.a. Postępowanie prowadzone w przedmiocie wydania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni na wniosek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, stanowi postępowanie pomocnicze dla postępowania głównego, jakim jest postępowanie w sprawie wydania decyzji przez WIF rozstrzygającej o udzieleniu lub cofnięciu zezwolenia. Zdaniem NRA przytoczone przez skarżącą przepisy art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP nie zostały naruszone. NRA nie znalazła podstaw do stwierdzenia, że organ I instancji zaniechał obowiązkowi wszechstronnego zbadania sprawy, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym. NRA wskazała, że zupełnie niezasadne i oderwane od stanu prawnego jest twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym WIF nie jest organem administracji publicznej, tylko wojewoda, który, zdaniem spółki, jest wyłącznie upoważniony, jako organ administracji publicznej, do prowadzenia postępowania administracyjnego, nie zaś WIF. NRA za nieuprawnione uznała rozumowanie skarżącej, że WIF może jedynie prowadzić postępowanie, natomiast do sygnowania pism upoważniony jest wojewoda. Jak wskazała NRA, odnosząc się do przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne, przymiot dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki musi być spełniony od momentu ubiegania się o wydanie zezwolenia na każdym etapie prowadzenia objętej nim działalności. W przypadku spółki, w wyniku ustaleń dokonanych w trakcie kontroli w aptece i ujawnienia prowadzenia obrotu z podmiotami nieuprawnionymi, doszło do zakwestionowania rzetelności w zakresie prowadzonej działalności. Ustalenie, że spółka dopuszczała się działań sprzecznych z prawem sprawiło, że przestała ona dawać gwarancję, że prowadzona przez nią działalność będzie wykonywana prawidłowo, tym samym, w ocenie NRA, zasadne jest w oparciu o przedstawione ustalenia inspekcji, wyrażenie pozytywnej opinii w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (j.t. Dz.U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.; dalej "Pf."), jako że podmiot posiadający zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Skarżąca zaskarżyła powyższą uchwałę NRA do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej niezgodność z prawem oraz rażące i niekonstytucyjne naruszenie procedury. Wskazała na naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 Kpa., poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz art. 72 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2, art. 88 ust. 5 pkt 5, art. 96 ust. 1, art. 99 ust. 3 ustawy Prawo farmaceutyczne. Zarzuciła błędne ustalenie, że jako przedsiębiorca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, a tym samym przestała spełniać warunki określone przez przepisy prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Skarżąca wniosła o uchylenie ww. uchwały NRA w całości oraz wysłuchanie drugiej strony w ramach "obrony aptekarskiej". Zdaniem skarżącej WIF nie rozpatrzył wszystkich wniosków dowodowych skierowanych przez jej pełnomocnika. Stwierdziła, że nie zostało popełnione przestępstwo wynikające z art. 127 ustawy Prawo farmaceutyczne, ponieważ nie jest w ustawie ani w innym akcie prawnym zdefiniowana tzw. "ilość sprzedaży hurtowej leków". Wyjaśniła, że faktury są z datą "kwiecień 2014" i wystawione są w innym terminie i miejscu. Jak podała skarżąca, apteka uzyskała zezwolenie w dniu [...] maja 2014 r., czyli nie mogła wystawić tych faktur, dodała, że przed nowelizacją ustawy Prawo farmaceutyczne nie było zapisu, aby apteka nie mogła sprzedawać leków za granicę kraju. NRA w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej – w tym przypadku zaskarżonej uchwały (postanowienia) pod względem jej zgodności z prawem i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy Sąd kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Zdaniem Sądu, obie podjęte w sprawie uchwały organów samorządu aptekarskiego zostały wydane bez podstawy prawnej. Akty administracyjne, w tym przypadku postanowienia, dotknięte taką wadą są nieważne, a to zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 Kpa. Wprawdzie uchwały te zostały wydane w trybie art. 106 § 1 Kpa., jednakże przepis ten znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy istnieje wyraźna norma prawa materialnego, która uzależnia wydanie decyzji w sprawie od zajęcia stanowiska przez inny organ. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny zwrócił się do Okręgowej Rady Aptekarskiej w [...] o wydanie opinii w przedmiocie cofnięcia zezwolenia udzielonego spółce "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...], na prowadzenie ww. apteki ogólnodostępnej. Organ opisał stwierdzone naruszenia podczas kontroli owej apteki i wskazał podstawę prawną cofnięcia zezwolenia. W skutek powyższego organy samorządu aptekarskiego (ORA i NRA) pozytywnie zaopiniowały wniosek złożony przez organ nadzoru farmaceutycznego, powołując się m.in. na art. 106 Kpa. Zgodnie z brzmieniem art. 106 § 1 Kpa., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W doktrynie przyjmuje się, że przepis art. 106 Kpa. nie stanowi samoistnej podstawy prawnej współdziałania, bowiem taką podstawą są przepisy szczególne, które uzależniają wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. Przepis ten określa jedynie zasady i tryb współdziałania, czyli dotyczy wyłącznie kwestii proceduralnych współdziałania (por. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 1996, s. 467), z uwzględnieniem jednakże pierwszeństwa przepisów szczególnych, ustanawiających inne reguły i zasady współdziałania. Analogiczne stanowisko wyrażane zostało także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 1999 r. o sygn. akt OPK 14/98, publ. ONSA 1999, nr 3, poz. 80). Sformułowanie "przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ" należy rozumieć wyłącznie w sensie procesowym, tzn. że stanowisko innego organu jest formalną przesłanką wydania decyzji w tym sensie, że organ prowadzący postępowanie jest obowiązany uzyskać takie stanowisko przed wydaniem decyzji, zaś organ współdziałający jest obowiązany przed tym dniem przedstawić swoje stanowisko w sprawie. Zwrot powyższy nie może być natomiast odczytywany jako ustanawiający jakąkolwiek zależność treściową (materialną) decyzji administracyjnej od stanowiska innego organu, czy też związanie organu wydającego decyzję treścią tego stanowiska, bowiem nie jest ono wiążące dla organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie główne. Innymi słowy, przepis art. 106 Kpa. reguluje jedynie zasady i tryb współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnej, nie jest natomiast samoistną podstawą takiego współdziałania, bowiem to musi wynikać z przepisów szczególnych. Tym samym obowiązek organu samorządu zawodowego aptekarzy do działania, na żądanie Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, jako prowadzącego postępowanie główne - w sprawie cofnięcia skarżącemu zezwolenia na prowadzenie ww. apteki ogólnodostępnej, musi wynikać z przepisów prawa materialnego, obligującego go do wydania opinii w tym przedmiocie. Przepis art. 106 Kpa. nie wyznacza bowiem kompetencji organu samorządu aptekarskiego do wyrażenia opinii w sprawie cofnięcia przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, wszak kompetencja ta musi wynikać z przepisu prawa materialnego, który to przepis musi z kolei nakazywać organowi administracji publicznej zasięgnięcie takiej opinii przed wydaniem decyzji cofającej zezwolenie. Innymi słowy, roli samorządu zawodowego aptekarzy w kwestii opiniowania wniosku organu administracji w trybie art. 106 § 1-6 Kpa. nie wyznacza sam organ cofający zezwolenie poprzez swoje żądanie, ale czyni to przepis prawa materialnego, który musi nakazywać temu organowi zasięgnięcie takiej opinii przed wydaniem swojej decyzji. W ocenie Sądu, na gruncie obowiązującego stanu prawnego przepisami wyznaczającymi tę rolę nie są podstawy prawne wskazane w uchwale ORA, a mianowicie art. 29 pkt 5 u.i.a., bowiem są to jedynie normy kompetencyjne, które statuują ogólne uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni. Jednakże to ogólne uprawnienie nie stwarza dla organu samorządu aptekarskiego podstawy do działania w trybie art. 106 § 1-6 Kpa., gdyż tylko przepis będący prawną podstawą cofania zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych mógłby rodzić po stronie organu administracji publicznej obowiązek uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie. Tymczasem z art. 99 ust. 2 Pf. nie wynika, by cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki było uzależnione od opinii organu samorządu aptekarskiego. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Tak więc decyzję w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej podejmuje wojewódzki inspektor farmaceutyczny bez współdziałania z organem samorządu aptekarskiego. Istniejące w ww. ustawie o izbach aptekarskich ogólne uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni stwarza jedynie kompetencję w tym zakresie, która jednak musiałaby znaleźć swoje potwierdzenie w ww. przepisie ustawy - Prawo farmaceutyczne lub w innych przepisach. Przepisy ustawy - Prawo farmaceutyczne, jak również inne regulacje, nie zawierają jednak normy, która wprowadzałaby obowiązek uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego przed wydaniem decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Skoro więc ustawodawca nie uzależnił podejmowanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia od opinii organu samorządu aptekarskiego, to nie można przyjąć, że podstawą takiego współdziałania są jedynie generalne normy kompetencyjne i przepis art. 106 § 1 Kpa. Normy kompetencyjne wyznaczają tylko uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni, ale nie stanowią materialnoprawnych podstaw do podejmowania takich opinii i to w trybie współdziałania organów, o którym mowa w art. 106 § 1 Kpa. Innymi słowy to, że ww. ustawa o izbach aptekarskich przewiduje ogólną kompetencję organu samorządu aptekarskiego do podejmowania opinii w sprawach cofania zezwoleń na prowadzenie aptek, nie oznacza, że przepisy art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 u.i.a. stają się materialnoprawnymi podstawami, które uzależniają wydanie przez WIF decyzji cofającej zezwolenie od współdziałania organów. Należy przypomnieć, że ustawa o izbach aptekarskich weszła w życie dnia 29 maja 1991 r., natomiast dnia 20 lutego 1992 r. w życie weszła ustawa z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej (Dz.U. nr 105, poz. 452 ze zm.). Okoliczność ta ma znaczenie prawne o tyle, że na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego kwestię zezwoleń na prowadzenie aptek regulował art. 33 ust. 5 ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej, który przewidywał, że udzielenie lub cofnięcie koncesji na prowadzenie apteki lub hurtowni farmaceutycznej wymagało zasięgnięcia opinii samorządu aptekarskiego. W ocenie Sądu, przepis ten rzeczywiście na ów czas stanowił materialnoprawną podstawę zobowiązującą do stosowania trybu współdziałania organów w oparciu o procedurę określoną w art. 106 § 1 Kpa., bowiem zasięgnięcie opinii organu samorządu aptekarskiego wprowadzało obligatoryjny wymóg w tym zakresie przed wydaniem decyzji o udzieleniu lub cofnięciu koncesji. Tym samym, to w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, na mocy art. 33 ust. 5 ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej istniał po stronie organu samorządu aptekarskiego obowiązek współdziałania z WIF w trybie art. 106 § 1 Kpa., przewidujący wydanie opinii w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 u.i.a. - w formie uchwały - postanowienia właściwej okręgowej rady aptekarskiej, zaskarżalnego w drodze zażalenia do Naczelnej Rady Aptekarskiej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 1998 r. o sygn. akt I SA 2137/97 i z 28 kwietnia 2003 r. o sygn. akt II SA 1817/01, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec ww. zmiany obecnie obowiązujący stan prawny nie może być podstawą podejmowania przez organy samorządu aptekarskiego uchwał - postanowień opiniujących kwestie cofania zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych w trybie art. 106 § 1 Kpa. Przepis art. 33 ust. 5 ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej po dniu 1 października 2002 r. nie znalazł bowiem swego "odpowiednika" w ustawie - Prawo farmaceutyczne (ustawa ta weszła w życie z tym dniem, z wyjątkiem jej art. 4 oraz art. 116, które weszły w życie z dniem 31 grudnia 2001 r. - art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo farmaceutyczne, ustawę o wyrobach medycznych oraz ustawę o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych - Dz.U. nr 126, poz. 1382), ani też w żadnej innej regulacji, która mogłaby mieć zastosowanie w analizowanym przypadku. Ustawa - Prawo farmaceutyczne nie zawiera rozwiązania zawartego w poprzedniej ustawie i nie przewiduje obowiązku organów Inspekcji Farmaceutycznej w zakresie zasięgnięcia opinii przed wydaniem decyzji o cofnięciu zezwolenia. Nie przewidują takiego trybu zarówno powołany już wcześniej art. 99 ust. 2, ani art. 103 Pf., statuujące zasady wydawania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, ani też inne przepisy tej ustawy. Istniejące w art. 29 pkt 5 u.i.a. uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania koncesji na prowadzenie aptek lub hurtowni (a nie zezwoleń) stwarza zatem jedynie generalną kompetencję w tym zakresie, która jednak musiałaby znaleźć swoje potwierdzenie w przepisach ustawy - Prawo farmaceutyczne lub w innych regulacjach. Skoro jednak w obowiązującym stanie prawnym brak jest takich materialnoprawnych podstaw zobowiązujących organ Inspekcji Farmaceutycznej do współdziałania z organem samorządu aptekarskiego na podstawie art. 106 § 1 Kpa., to Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącym zezwolenia na prowadzenie ww. apteki ogólnodostępnej nie miał obowiązku uruchamiania trybu współdziałania z organami samorządu aptekarskiego, zaś ORA w takiej sytuacji nie miała podstaw do podejmowania postanowienia w formie uchwały opiniującej ten zamiar w trybie art. 106 Kpa. Oznacza to, że uchwała (postanowienie) ORA wydana została bez podstawy prawnej i jako taka dotknięta jest wadą nieważności, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 Kpa. W konsekwencji również uchwała - postanowienie NRA dotknięta jest tą samą wadą nieważności, bowiem utrzymuje w mocy nieważną uchwałę - postanowienie ORA. Dlatego też Sąd zdecydował o wyeliminowaniu z obrotu prawnego obu podjętych w niniejszej sprawie uchwał (postanowień), stwierdzając ich nieważność. W zaistniałych okolicznościach ORA, w skutek wezwania WIF do zajęcia stanowiska w sprawie, powinna była jedynie poinformować WIF o braku materialnoprawnych podstaw do opiniowania przez nią w trybie art. 106 § 1 Kpa. zamiaru cofnięcia skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie ww. apteki ogólnodostępnej. Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. i art. 126 Kpa., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a. Sąd zasądził od Naczelnej Rady Aptekarskiej na rzecz strony skarżącej kwotę 100 złotych stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi.