VI SA/Wa 1099/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r., [...] w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 14 maja 2007 r. skarżąca – A. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego J. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 21 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie mocą którego zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone w niniejszej sprawie. Jak wynika z protokołu rozprawy pełnomocnik skarżącej spółki poinformował Sąd, iż w dniu 18 września 2007 r. O. w W. skierowała do Trybunału Konstytucyjnego RP wniosek o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z art. 2, 20, 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP oraz niezgodności z art. 2 Konstytucji RP art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W ocenie Sądu okoliczność, iż przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego RP jest kwestia zgodności z Konstytucją RP jednego z przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji świadczy o tym, iż w sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Pismem z dnia 24 września 2007 r. pełnomocnik skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż w obrocie prawnym funkcjonuje obecnie 13 decyzji nakładających na skarżącą kary pieniężne w wysokości od 10 000 do 15 000 złotych za naruszenie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Łączna wysokość nałożonych kar to ponad 150 000 złotych. W ocenie pełnomocnika skarżącej wyegzekwowanie powyższych kwot spowoduje dla przedsiębiorcy nieodwracalne skutki gospodarcze i ekonomiczne, bowiem uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej, spowoduje zakłócenie bieżących zobowiązań spółki, blokadę kont bankowych a w konsekwencji doprowadzić może do upadłości przedsiębiorcy i zwolnienia około 140 pracowników. Pełnomocnik dodał, iż Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winien mieć na uwadze łączny wymiar kar, jakie w omawianym zakresie zostały nałożone na skarżącą w wyniku prowadzonych postępowań administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty, co oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (v. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 249 i n.). Ponadto z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż to po stronie wnioskodawcy występuje obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej podniósł, iż w ostatnim czasie względem skarżącej prowadzonych było wiele postępowań administracyjnych wynikających z faktu naruszenia przez spółkę art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, zakończonych nałożeniem na stronę kary pieniężnej o łącznej wartości 150 000 złotych. Pełnomocnik podkreślił, iż zapłata wskazanej kwoty może spowodować znaczne utrudnienia w prowadzonej przez spółkę działalności a nawet doprowadzić do jej zaprzestania, co pociągnie za sobą likwidację wielu miejsc pracy. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uwzględnił postulat pełnomocnika skarżącej spółki i przy ocenie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę argument dotyczący wielości spraw, jakie w obecnej chwili toczą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisu art. 18 ust 5 ustawy o transporcie drogowym. W każdej z tych spraw kara pieniężna nałożona w drodze decyzji administracyjnej kształtuje się na poziomie od 10 000 do 15 000 złotych. Dlatego też, Sąd zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej, iż natychmiastowe wyegzekwowanie tak dużej kwoty nie pozostanie bez wpływu na pracę przedsiębiorstwa, a tym bardziej spowoduje nieodwracalne skutki w jego funkcjonowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż okoliczności, jakie wskazał w swoim wniosku pełnomocnik skarżącej w sposób wystarczający uzasadniają konieczność zastosowania w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.