VI SA/Wa 1099/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2012 r. sprawy ze skargi A. S. i P. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku stosowania środków bezpieczeństwa finansowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżących A. S. i P. S. solidarnie kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister Finansów po rozpatrzeniu odwołania A. S. i P. S. od decyzji Generalnego Inspektora Informacji Finansowej (dalej Generalny Inspektor) z dnia [...] listopada 2011 r. uchylił ww. decyzję w części dotyczącej wysokości kary pieniężnej i nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 40.000 zł. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2011 r. do Generalnego Inspektora Informacji Finansowej wpłynęło pismo Urzędu Kontroli Skarbowej w. W. z dnia [...] lipca 2011 r., zawierające informacje o wynikach kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] grudnia 2010 r. do [...] czerwca 2011 r. w "[...]" S.C. A. S., P. S. Kontrolą objęto okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] grudnia 2010 r. Na podstawie wyników kontroli Generalny Inspektor wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej na "[...]" S.C. A. S., P. S. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Generalny Inspektor Informacji Finansowej na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 34c ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu ( Dz. U. 2010 r. Nr 46, poz. 276 i art. 8a, 8b, 10a ust. 4, art. 34a pkt. 2, 3, 4, 5, art. 34c ust. 1 i 2 ustawy w związku z art. 21 ust. 3 pkt. 7i ust. 3a ustawy, nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 145.000 zł za niedopełnienie obowiązku: 1. przeprowadzenia analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa, o których mowa w art. 8b ustawy, 2. stosowania środków bezpieczeństwa finansowego, o których mowa w art. 8b ustawy; 3. przechowania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy, o którym mowa w art. 8a ustawy. 4. zapewnienia udziału pracowników w programie szkoleniowym, o którym mowa w art. 10a ust. 4 ustawy. W uzasadnieniu podniesiono, że z pisma urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2011 r. i załączonych do niego dokumentów wynika, że kontrolerzy Urzędu stwierdzili nieprawidłowości polegające na niedopełnieniu obowiązku przeprowadzania analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa finansowego, stosowania środków bezpieczeństwa finansowego, przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy oraz zapewnienia udziału pracowników w programie szkoleniowym. Obowiązki niniejsze nie były realizowane w spółce od momentu jej założenia, a więc zakres ich niedopełnienia jest całkowity. Organ odnosząc się do stopnia ich ważności, wskazał, że w jego uznaniu jest on wysoki dla skutecznego przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu przez instytucję obowiązaną. Organ odwołał się przy tym do wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dnia [...] września 2011 r., stwierdzając, iż w tych wyjaśnieniach skarżąca przyznała, że doszło do naruszenia w zakresie wskazanych obowiązków. Zdaniem organu całkowity brak realizacji obowiązków wskazanych w ustawie, spowodowany niewiedzą, brakiem świadomości może skutkować wykorzystaniem danego przedsiębiorcy w procesie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. W wydanym rozstrzygnięciu organ odniósł się do możliwości finansowych skarżących. W tym celu wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z prośbą o udostępnienie informacji dotyczących zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2008 i 2009 przez A. S. i P. S. W wyniku przeprowadzonej analizy nadesłanych dokumentów uznano, że nałożenie kary w wysokości 145.000 złotych jest zasadne i adekwatne do możliwości finansowych skarżących. Jednocześnie organ podkreślił, że nałożona kara stanowi 14% możliwej do nałożenia kary wynoszącej 750000 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wnosząc o jej uchylenie zarzucili naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, czego rezultatem jest przyjęcie, że skarżący w dalszym ciągu nie wywiązują się z obowiązków określonych w ustawie. Ich zdaniem organ I instancji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wyjaśnienia sprawy, oraz nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. -art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł. -naruszenie prawa materialnego poprzez: -brak indywidualizacji oceny możliwości finansowych każdej ze stron, -brak odniesienia możliwości finansowej stron do dochodów uzyskiwanych z działalności w ramach "[...]" w W.; -dowolne obranie lat podatkowych będących podstawą ustalenia możliwości finansowych stron. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w protokole czynności kontrolnych z dnia [...] czerwca 2011 r. nie stwierdzono naruszeń ustawy w roku 2008 oraz, że nie w każdym z objętych kontrolą latach strony dopuszczały się naruszeń ustawy w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Zaznaczono, że skarżącym nie są znane przesłanki, na podstawie których uznano, że stwierdzone naruszenia miały istotny charakter z punktu widzenia prania brudnych pieniędzy. Zdaniem skarżących tylko niewykonywanie obowiązków określonych w art. 8b ustawy można uznać za istotne naruszenie mogące mieć wpływ na umożliwienie prania brudnych pieniędzy. Jednak, pomimo, że strony nie przeprowadzały środków bezpieczeństwa w sposób ściśle odpowiadający ustawie, wszelkie transakcje były przez nie fakturowane, a faktury zawierały wszystkie dane wymagane w art. 8b ustawy. Skarżący ponadto wskazują, że większość ich kontrahentów, to przedsiębiorstwa mające siedzibę na terenie Polski i trudno podejrzewać je o jakikolwiek udział w procederze prania pieniędzy. Skarżący stwierdzili, że nie wiedzą o żadnych zaleceniach pokontrolnych, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazali również że w dniu [...] września 2011 r. wprowadzili "Procedurę wewnętrzną w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmowi" oraz wyznaczyły pracownika odpowiedzialnego za wykonanie ustawy, który przeszedł odpowiednie szkolenie zorganizowane przez Generalnego Inspektora. Zdaniem skarżących kara powinna uwzględniać możliwości finansowe na dzień wydania decyzji. Organ I instancji, natomiast, dokonując ustaleń możliwości finansowych zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o udostępnienie informacji dotyczących zeznań podatkowych za rok 2008 i 2009, co jest niezrozumiałe bowiem dla oceny możliwości finansowych strony decydujące znaczenie winna mieć deklaracja podatkowa za rok 2010 i deklaracje zaliczek na podatek dochodowy za rok 2011. Ponadto przy ustalaniu wysokości kary organ winien wziąć pod uwagę wyłącznie dochody uzyskiwane przez stronę z tytułu prowadzenia spółki "[...]" s.c. w W. albowiem w związku z prowadzeniem działalności przez ten podmiot stwierdzono naruszenie przepisów ustawy. Bez znaczenia natomiast winny być dochody uzyskiwane przez skarżących z innych źródeł. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Minister Finansów na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w związku z art. 104 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a w związku z art. 34c ust. 5 ustawy z dniem 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. 2010 r., Nr 46, poz. 276) i art. 8a, art. 8b ust. 1, art. 34a pkt. 2 i 4, art. 34c ust. 1 i ust. 2 ustawy w związku z art. 21 ust. 3 pkt. 5 i art. 3a ustawy uchylił decyzję Głównego Inspektora Informacji Finansowej z dnia [...] listopada 2011 r. w części dotyczącej wysokości kary pieniężnej i orzekł karę pieniężną w wysokości 40.000 zł. W uzasadnieniu podniesiono, że organ I instancji dysponując pismem Urzędu Kontroli Skarbowej zawierającym wyniki kontroli w jednostce "[...]" s.c. A. S., P. S., załączonymi do niego fakturami VAT z okresu objętego kontrolą, protokółu przesłuchania kontrolowanego wraz z załącznikami w postaci faktur VAT posiadał dostateczna wiedzę, na podstawie, której mógł wydać decyzję, a podstawowym dokumentem jest protokół kontroli. Ustalenia poczynione przez Kontrolerów Urzędu Kontroli Skarbowej stanowią wiarygodny dowód, a załączone do nich wyjaśnienia i faktury również podlegały rozpoznaniu w toku postępowania. Zdaniem Ministra Finansów organ I instancji zbadał dowody złożone przez stronę, umożliwił stronie składanie wyjaśnień, ocenił cały materiał dowodowy i nie doszło, zdaniem organu, do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zakres stosowania art. 8b ustawy powołanej i uzyskanych na jej podstawie danych o kliencie, wbrew przekonaniu strony, nijak się ma do danych zawartych na fakturze. Odnosząc się do argumentu strony, że jej kontrahentami byli przedsiębiorcy mający siedzibę na terenie Polski, jak i podmioty, które trudno podejrzewać o jakikolwiek udział w procederze prania pieniędzy jak np. G. S.A w W., organ podniósł, że posiadanie przez dany podmiot siedziby na terenie Polski nie ma wpływu na fakt braku istnienia możliwości wykorzystania instytucji w procederze prania pieniędzy, a instytucja G. S.A została włączona do katalogu instytucji obowiązanych, w związku z czym zobowiązana jest do przestrzegania przepisów ustawy. Odnosząc się do kwestii zaleceń pokontrolnych organ stwierdził, iż wnioski i wskazania dotyczące usunięcia nieprawidłowości zostały wskazane w protokole kontroli. Co do zarzutu naruszenia art. 34c ust. 2 ustawy Minister Finansów podniósł, że wystąpił ponownie do Naczelnego Urzędu Skarbowego w W. o przekazanie informacji, czy skarżący działający jako spółka cywilna [...] wpłacali w 2011 r. zaliczki na podatek dochodowy i w jakiej wysokości i zwrócono się o przekazanie kserokopii deklaracji podatkowych w związku z prowadzoną działalnością wraz z załącznikami za 2008, 2009, 2010 r. Informacje wskazane w zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (straty) w roku 2009 PIT-36 L zarówno A. S. jak i P. S. pokrywały się z otrzymanymi informacjami przez organ I instancji, dopiero analiza załącznika PIT/ B Informacja o wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2009 A. S. wskazała, że wykazany przez nią w PIT-36 L wysoki dochód nie dotyczy prowadzonej działalności w ramach spółki "[...]", a innego przychodu przypadającego na podatników. Oszacowany na nowo dochód uzyskany przez skarżących, różni się zdaniem organu, znacznie od dochodu, który był brany pod uwagę przez organ I instancji. W związku ze stwierdzoną na nowo sytuacją finansową skarżących, określoną w związku z prowadzoną przez nich działalnością jako spółka cywilna "[...]" Minister Finansów uznał, że nałożona na spółkę kara pieniężna jest nieadekwatna do jej aktualnych możliwości finansowych i zgodził się z twierdzeniem skarżących, że dochody A. S. były istotnie wyższe od dochodów P. S. i że przy ustaleniu wysokości kary organ powinien wziąć pod uwagę wyłącznie dochody uzyskane przez instytucję obowiązaną tj. strony z tytułu prowadzenia spółki "[...]" s.c. Z tego też względu organ, jak podał uchylił w/w decyzję w części dotyczącej wysokości kary pieniężnej i orzekł niższą karę w wysokości 40 000zł. W skardze na powyższą decyzję skarżący wnieśli o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych zarzucając naruszenie -art. 29 k.p.a. poprzez nałożenie obowiązku (orzeczenie kary pieniężnej) w stosunku do spółki cywilnej; -art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 34c ust. 2 ustawy poprzez przekroczenie granic swobody uznania administracyjnego i dowolne określenie wymiaru kary pieniężnej bez wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowych motywów, którymi kierował się organ II instancji, a w szczególności bez określenia jej możliwości finansowych oraz dotychczasowej działalności; naruszenie prawa materialnego tj. - art. 34a ust. 5 ustawy w związku art. 10a ust. 1 ustawy w związku z art. 10b ust. 1, 2 i 3 ustawy poprzez nałożenie na skarżących kary za niedopełnienie obowiązku zapewnienia udziału pracowników w programie szkoleniowym o którym mowa w art. 10a ust. 4 ustawy, pomimo że skarżący nie zatrudniali osób wykonujących obowiązki związane z przeciwdziałaniem praniu brudnych pieniędzy, a ustawa w żaden sposób nie precyzuje w jaki sposób skarżący obowiązek ten mieli wykonać; - art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego dnia 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz. U. z 2003 r. Nr 42, poz. 364) oraz z art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) poprzez zastosowanie sprzecznego z powyższymi przepisami art. 34a ustawy. Nadto skarżący wnieśli o: - dopuszczenie dowodu z protokołu czynności kontrolnych z dnia [...] czerwca 2011 r. na okoliczność ustalenia daty zawiązania spółki A. S., P. S. "[...]" s.c. w W.; - dopuszczenie dowodu z aktu oskarżenia przeciwko P. S. Skierowanego przez Prokuraturę Rejonową w W. do Sądu Rejonowego w W. ([...]) na okoliczność prowadzenia przeciwko P. S. postępowania karnego za ten sam czyn za który nałożono na niego karę pieniężną zaskarżoną decyzją; - zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego dnia 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz. U. z 2003 r. Nr 42, poz. 364) oraz z art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) przepisów art. 34a i art. 35 ustawy w zakresie w jakim za ten sam czyn przewidują odpowiedzialność karną i nałożenie kary administracyjnej. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że zarówno decyzja organu I instancji jak i II instancji nakłada karę pieniężna na spółkę cywilną, a nie na jej wspólników oraz nie określa w jaki sposób każdy ze skarżących ma dokonać zapłaty. Postępowanie powinno toczyć się przeciwko wspólnikom spółki jako przedsiębiorców i ich też powinno dotyczyć rozstrzygnięcie. Skarżący wskazali, że do [...] grudnia 2007 r. działalność pod nazwą "[...]" prowadził indywidualnie P. S. Dopiero w dniu [...] grudnia 2007 r. została zawarta umowa spółki cywilnej na mocy, której A. S. została wspólniczką. Zdaniem skarżących z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, na jakiej podstawie została wyznaczona wysokość nałożonej kary pieniężnej, a organ przekroczył granicę swobodnego uznania administracyjnego i nie dokonał wszechstronnej analizy okoliczności sprawy. Skarżący wskazali, że dyspozycja art. 34a pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy pokrywają się z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Opisane tam zachowania są z jednej strony przeanalizowane z drugiej zagrożone karą administracyjną. W rezultacie przeciwko P. S. toczy się przed Sądem Rejonowym w W. postępowanie karne o sygn. akt [...], za ten sam czyn za który nałożono na niego karę pieniężną zaskarżoną decyzją. Na poparcie żądania zwrócenia się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego skarżący powołali się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., w którym Trybunał wykluczył nawet hipotetyczną dopuszczalność ukarania za ten sam czyn zarówno na drodze postępowania karnego jak i administracyjnego bez względu jaką formę (nazwę) przyjmie kara administracyjna uznając taki stan za sprzeczny zarówno z Konstytucją jak i wymienionymi umowami międzynarodowymi. W odpowiedzi na skargę organ, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 21 września 2012 r. WSA w Warszawie oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze i nie uwzględnił wniosku o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym sformułowanym w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym jak stanowi § 2 powołanego artykułu ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w p.p.s.a.- Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jest bowiem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. decyzja wadliwą i z tego względu podlegającą wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja została wydana wskutek wniesienia przez skarżących odwołania od decyzji Generalnego Inspektora Informacji Finansowej. Podnieść zatem należy, iż istota statuowanej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu sprawy w pełnym zakresie i rozstrzygnięciu. Z powyższego wynika, iż organ odwoławczy zobligowany jest ponownie merytorycznie rozpatrzyć sprawę w jej całokształcie. Taki zakres rozpatrzenia sprawy obejmuje zatem nie tylko odniesienie się do twierdzeń i zarzutów strony podniesionych w odwołaniu ale także w pierwszej kolejności ustalenie stanu faktycznego sprawy i dokonanie stosownej oceny prawnej, a tok postępowania, ustalenia przywołane przez organ i dokonanie subsumcji przepisów prawa winny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a. Stosownie bowiem do art. 107 § 1 k.p.a decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne zaś uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3). Treść uzasadnienia ma szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji obejmującej wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia Sądowi w przypadku jej zaskarżenia kontrolę tj. sprawdzenie czy w sprawie, co do okoliczności faktycznych dokonano wszystkich koniecznych ustaleń, a także rozważenie toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz sprawdzenie motywów rozstrzygnięcia. Wprawdzie Minister Finansów stwierdził, że rozpatrując odwołanie dokonał analizy i oceny materiału dowodowego jednakże nie dał temu stosownego wyrazu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji naruszając art. 107 § 3 k.p.a. a także zasadę dwuinstancyjności, w związku z nierozpoznaniem sprawy w jej całokształcie. W uzasadnieniu decyzji w istocie nie wskazano stanu faktycznego sprawy, stwierdzenie, iż pismo UKS zawierające wyniki kontroli, faktury VAT i dowód przesłuchania kontrolowanego stanowiły podstawę do podjęcia decyzji nie jest tożsame z ustaleniem stanu faktycznego. Samo tylko odniesienie się do zarzutów skarżących nie jest w tym względzie wystarczające. Uzasadnionym jest zatem również zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. obligującego organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Podnieść przy tym należy, iż wprawdzie kara, o której mowa w art. 34c ust. 2 ustawy wymierzona jest w ramach uznania administracyjnego jednakże ta okoliczność nie oznacza dowolności organu w tym zakresie. Uznaniowość nie uzasadnia bowiem odstępstw od reguł k.p.a. i nie zwalnia od konieczności wnikliwego rozpoznania sprawy i przekonującego uzasadnienia nawet w sytuacji, jak w tym przypadku, w której organ odwoławczy doszedł do przekonania, iż kara winna być wymierzona w niższej (niż w decyzji I instancji) wysokości. Organ odwoławczy wymierzając karę w kwocie 40.000 zł w żaden sposób nie uzasadnił jednak tej wysokości, wskazując w sposób ogólny, że wymierzając karę wziął pod uwagę dochód osiągany przez skarżących z "[...]" s.c. Nie wskazał jednak, co zasadnie zarzucają skarżący, w jakiej wysokości oszacował dochód z tego źródła, nie odniósł się też do pozostałych przesłanek z art. 34c ust. 2 ustawy. W tym zatem zakresie organ naruszył art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Powyższe uchybienia uniemożliwiają również pełną kontrolę przez Sąd rozstrzygnięcia i czynią uzasadnionym zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego. Podnieść nadto należy, iż w świetle przepisów ustawy kara jest nakładana na instytucję zobowiązaną, którą to instytucją spółka cywilna być nie może. Wprawdzie wskazując adresata zaskarżonej decyzji organ podał " A. S., P. S. [...]" s.c. A. S., P. S. ul. [...],[...]" i w jego ocenie oznacza to skierowanie decyzji (i nałożenie kary) do w/w osób fizycznych a nie spółki cywilnej jednakże z uzasadnienia wynika, iż organ nie miał jasnego stanowiska w tym zakresie , bo w uzasadnieniu jest mowa o "nałożeniu kary na spółkę" . Ponownie rozpatrując odwołanie organu winien w sposób jednoznaczny oznaczyć stronę wskazując przy tym przepis ustawy, w rozumieniu, którego adresat decyzji jest instytucją zobowiązaną. Uwzględnienia przy tym wymaga twierdzenie stron, iż spółka cywilna jak podają skarżący, została zawiązana dopiero [...] grudnia 2007 r., a w okresie wcześniejszym działalność była prowadzona przez P. S. Jeżeli jednak adresatami decyzji okażą się skarżący to niezbędnym jest jednoznaczne wskazanie sposobu zobowiązania. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem, czy kara nałożona została solidarnie, czy też w inny sposób. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została podjęta bez zachowania powyższych wymogów procedury administracyjnej, i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 po myśli art. 152 p.p.s.a zaś o kosztach orzeczono uwzględniając art. 200 p.p.s.a.