VI SA/Wa 11/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. S.A. z/s w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. C. S.A. z/s w [...] dalej też jako "skarżąca" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (p. wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym również Trybunałem Stanu – vide postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11 oraz Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej – vide np. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Rzecz jasna, nie może być ono jednak dowolne. Analizując celowość zawieszenia postępowania sąd winien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem - art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (Komentarz M. Niezgódka – Medek do art. 125 p.p.s.a., Lex Omega 39/2013). Możliwość zainicjowania tego rodzaju nadzwyczajnego postępowania nie może być jednak traktowana jako samoistna negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP lub aktami wyższego rzędu, aktu normatywnego, który stanowi postawę do wydania zaskarżonego orzeczenia (vide: np. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11). Analizując niniejszą sprawę z punktu widzenia procesu decyzyjnego prowadzonego przez organ, Sąd podkreśla, że w sprawie będącej przedmiotem skargi organ decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej przyznał dopłatę do kosztów świadczenia, w okresie od dnia [...] maja 2006 r. do dnia [...] grudnia 2006 r., udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez [...] S.A. (aktualnie: [...] S.A.), zwaną dalej "OPL", w wysokości 744.838,18 zł, zwaną dalej "Dopłatą 2006". W dniu [...] marca 2014 r. Prezes UKE wydał decyzję, znak: [...], którą ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 i ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału" przedsiębiorców telekomunikacyjnych, wskazanych w pkt 1 tej decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu [...] października 2014 r. Prezes UKE wydał decyzję, znak: [...], którą uchylił w części decyzję z dnia [...] marca 2014 r. w zakresie pkt 1 i 2 i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, tj.: - ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 oraz: - ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006, wskazanych w pkt 1 powyżej, w wysokości 0,0018499671%. Decyzja z dnia [...] października 2014 r. Prezesa UKE została następnie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 4267/14. Z kolei pismem z dnia [...] października 2014 r.; znak: [...], wypełniając dyspozycję art. 61 § 4 Kpa, Prezes UKE zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia kwoty jego udziału w pokryciu Dopłaty 2006. Postępowanie w tej sprawie zostało zakończone decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2015 r., nr [...], która została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 11/16. Jak wiadomo Sądowi z urzędu – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 4267/14 oddalił skargi na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty oraz ustalenia wysokość ich udziału w dopłacie. W sprawie tej został złożony wniosek o uzasadnienie. Analizując niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że decyzja z dnia [...] października 2014 r. będąca przedmiotem skargi w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 4267/14 stanowi w istocie kolejny element postępowania administracyjnego rozstrzygającego podmioty i stawkę procentową dopłaty do kosztów świadczenia w okresie od dnia [...] maja 2016 r. do dnia [...] grudnia 2016 r. Natomiast będąca przedmiotem skargi niniejszej decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r., ustala indywidualnie dla każdego podmiotu wysokość kwoty udziału w pokryciu Dopłaty 2006 r. Wobec powyższego, Sąd uznał, że sprawa o sygn. akt VI SA/Wa 11/16 ma bezpośredni związek z problematyką prawną sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 4267/14, której oddalono skargi na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2014 r., nr [...]. Powyższe oznacza, że rozstrzygnięcie analizowanej sprawy zależy w istocie od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 4267/14. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uznając, że wynik niniejszej sprawy zależy od rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 4267/14, orzekł jak w sentencji postanowienia.