VI SA/Wa 1105/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. sprawy ze skarg M.S.A. z siedzibą w Ł. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających odpowiednio: do 4,5 % alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), powyżej 18 % alkoholu oddala skargi Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] kwietnia 2007 r. o numerach [...], [...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołań M.S.A. z siedzibą w Ł. od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa (nr[...]), powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (nr [...] ) i powyżej 18 % alkoholu (nr [...] ) w sklepie spożywczo-przemysłowym "M." usytuowanym przy ul. K. [...] w W. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] października 2006 r. Naczelnik II Oddziału Terenowego Straży Miejskiej [...] W. zwrócił się do Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta [...] W. z wnioskiem o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych we wskazanej już wyżej placówce handlowej firmy M. S.A. Do wniosku dołączono notatkę służbową sporządzoną przez patrol szkolny mieszany składający z się z funkcjonariusza Straży Miejskiej oraz funkcjonariusza Policji, z której wynikało, iż w dnia [...] września 2006 r. ww. funkcjonariusze pełnili służbę patrolową w okolicy gimnazjum przy ul. K. [...] w W. Na boisku zauważyli pięć osób, z których trzy: M. B., M. S. i B. Ż.-B. (po wylegitymowaniu okazało, się iż wszyscy urodzili się w 1990 r.) były w posiadaniu alkoholu w postaci piwa butelkowego "K." o pojemności 0,5 l i 5,7 % zawartości alkoholu. Nieletni stwierdzili, iż piwo zakupili w sklepie "M." usytuowanym przy ul. K. [...] w W. W sklepie nieletni wskazali osobę, która dokonała owej sprzedaży. Sprzedawcą okazał się J. S., który "przyznał się, że w dniu dzisiejszym dokonał sprzedaży alkoholu nieletnim". Mając na celu ustalenie, czy doszło do sprzedaży napojów alkoholowych osobie do lat 18 wbrew zakazowi sformułowanemu w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, przeprowadzono postępowanie wyjaśniające. Zebrano następujący materiał dowodowy: - ww. wniosek o cofnięcie zezwolenia oraz notatkę urzędową, - pismo Komendanta Komisariatu Policji W.-U. z dnia [...] listopada 2006 r. (w którym poinformowano organ I instancji, iż nieletni w trakcie przesłuchania w charakterze świadka potwierdzili fakt zakupu piwa w omawianym sklepie), - protokoły z przesłuchania w organie świadków - funkcjonariusza Straży miejskiej i funkcjonariusza Policji uczestniczących w ujawnieniu zdarzenia, - protokół z przesłuchania w organie świadka – J. S. (sprzedawcy), - protokoły z przesłuchania w organie świadków – nieletnich M. B., B. Ż.-B., M. S., - protokoły z przesłuchania w Komendzie Policji W. – U. ww. świadków – nieletnich. Pismem z dnia 8 lutego 2007 r. skarżąca wniosła o umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącej w związku z brzmieniem art. 10 ust. 10 pkt 1 ww. ustawy nie zostają naruszone zasady obrotu alkoholami, jeśli wygląd i warunki fizyczne osoby nabywającej alkohol nie wskazują na jej młody wiek i nie dają sprzedawcy podstawy do jakichkolwiek podejrzeń, iż dokonuje on sprzedaży alkoholu nieletniemu,. Zdaniem skarżącej z zeznań sprzedawcy wynika, iż dochował on należytej staranności w ocenie pełnoletniości nabywcy alkoholu, nie miał podstaw do żądania okazania dokumentu potwierdzającego jego wiek. Skarżąca powołała się na zeznania funkcjonariuszy, którzy - w jej ocenie - potwierdzili, iż młody mężczyzna który dokonał zakupu wyglądał na osobę pełnoletnią. Ponadto podniosła, iż zgodnie z art. 18 ust. 3 ww. ustawy zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wydaje się oddzielnie na poszczególne rodzaje napojów alkoholowych, tak więc ewentualna sprzedaż puszki piwa nie stanowi jakiejkolwiek przesłanki do cofnięcia pozostałych zezwoleń dotyczących napojów o innej zawartości alkoholu, gdyż każdy z nich posiada samodzielny byt prawny. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w dniu [...] września 2006 r. dokonano sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej, nie żądając od niej okazania dokumentu potwierdzającego, iż ukończyła 18 lat. W związku z tym w dniu [...] marca 2007 r. Prezydent [...] W. wydał trzy decyzje cofające zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przedmiotowej placówce handlowej należącej do M.S.A. z siedzibą w Ł. W uzasadnieniach decyzji wskazano, iż ustalony stan faktyczny, oparty na zeznaniach 6 świadków, jest bezsporny. Nieletni jednoznacznie zeznali, iż piwo zostało zakupione w sklepie przy ul. K. [...]. Zakupu dokonali wspólnie, tj. razem byli w sklepie i przy kasie. W ocenie organu nie ma podstaw, aby uznać , iż zeznania składane przez nieletnich są niezgodne z prawdą. Wprawdzie początkowo nieletni twierdzili, że alkohol zakupiła im osoba dorosła, ale zaraz przyznali się i podczas późniejszych przesłuchań niezmiennie i z całą stanowczością twierdzili, iż sami dokonali zakupu. Sprzedawca przyznał się do sprzedaży piwa nieletnim oraz do faktu, iż nie pytał nieletnich o wiek oraz nie prosił o okazanie dowodu tożsamości żadnego z uczestniczących w transakcji. W ocenie organu nawet jeśli pieniądze sprzedawcy podał tylko jeden z nieletnich, najbardziej wyrośnięty, to wygląd pozostałych powinien wzbudzić czujność sprzedawcy, albowiem doświadczenie życiowe wskazuje, iż w obecnych czasach młodzież szybko dojrzewa fizycznie, jednak trudno po dokładnym przyjrzeniu się pomylić 16-latka z osobą pełnoletnią. Sprzedawca, przy zachowaniu minimum staranności, mógł mieć wątpliwości co do wieku kupujących. Zeznania sprzedawcy, iż za zakupy zapłacił tylko jeden z trzech chłopców, najbardziej wyrośnięty nie ma dla sprawy znaczenia w sensie konsekwencji za naruszenie przepisów ustawy. Bez względu na fakt, kto płacił za piwo, istotne jest, że każdy z uczestników transakcji był niepełnoletni. Bez znaczenia jest również okoliczność, czy sprzedawca miał świadomość, że dokonuje sprzedaży osobie nieletniej, czy też nie. Z punktu widzenia obowiązku cofnięcia zezwolenia miarodajny jest udowodniony fakt sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej, czy też nie. W sytuacjach, gdy niemożliwa jest jednoznaczna ocena wieku klienta, ustawodawca wyposażył sprzedawców w instrument prawny w postaci możliwości żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy, umieszczając stosowny zapis w art. 15 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Natomiast w omawianym przypadku osoba dokonująca sprzedaży szesnastoletniemu chłopcu nie tylko nie zażądała okazania dowodu osobistego, ale nawet nie spytała o wiek w celu upewnienia się, czy ma do czynienia z osobą dorosłą. Odnosząc się do wątpliwości strony co do zakresu sankcji administracyjnej, wynikającej z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a omawianej ustawy, organ wskazał, iż z treści art. 18 ust. 3 tejże ustawy nie można wywodzić, iż działalnie sankcji w postaci cofnięcia zezwoleń ogranicza się w omawianym przypadku wyłącznie do zezwolenia na sprzedaż piwa. Zdaniem organu w związku z naruszeniem przez skarżącą zasady zawartej w art. 15 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy (zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do 18 lat), nie budzi wątpliwości, że sankcja cofnięcia rozciąga się na wszystkie zezwolenia w danym punkcie sprzedaży W odwołaniach od ww. decyzji organu M.S.A. z siedzibą w Ł. wniosła o ich uchylenie w całości i umorzenie postępowań I instancji ewentualnie uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie dyspozycji art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu odwołań strona wskazała, iż zeznania trzech nieletnich są niejednoznaczne, natomiast z logicznych zeznań sprzedawcy wynika, iż dokonując w dniu [...] września 2006 r. sprzedaży dochował najwyższej staranności w ocenie osoby nabywcy i bez jakichkolwiek wątpliwości uznał, iż osoba, która miała nabyć alkohol nie była osobą nieletnią, a z uwagi na warunki fizyczne nabywcy nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do jego wieku, a więc nie miał podstaw do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy. Gdyby takie wątpliwości sprzedawca miał - z całą pewnością dokumentu by zażądał. Strona wskazała także na fakt umorzenia postępowania karnego w sprawie sprzedaży alkoholu nieletniemu. Kolejny zarzut zawarty w odwołaniach dotyczy pominięcia prze organ I instancji faktu wskazania przez nieletnich, iż zakupu piwa dokonała osoba dorosła. Zdaniem strony nieletni dopiero po "postraszeniu" przez patrol możliwością przewiezienia na komisariat zmienili stanowisko i stwierdzili, iż zakupili alkohol sami. Ponadto zeznanie te zostały uzyskane od nieletnich bez udziału ich opiekunów prawnych. W ocenie skarżącej organ instancji całkowicie pominął istotną dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię wyjaśnienia, kto dokonał zakupu alkoholu. Ponadto skarżąca podnosiła, iż na fakt nienależytego przeprowadzenia postępowania dowodowego wskazuje również zawarte w decyzji I instancji stwierdzenie organu, iż nieletni wspólnie dokonali zakupu. Zdaniem strony organ nie wyjaśnił, który z młodych mężczyzn dokonał zakupu. Strona skarżąca zawarła także w odwołaniach zarzut, iż organ I instancji, dysponując sprzecznymi ze sobą zeznaniami stron świadków, uchylił się od oceny wiarygodności tych dowodów, a tym samym od wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. Ponowiła zawarty wcześniej w piśmie z dnia 8 lutego 2007 r. zarzut, iż sprzedaż piwa nieletniemu nie stanowi jakiejkolwiek przesłanki do cofnięcia pozostałych zezwoleń dotyczących napojów o innej zawartości alkoholu, gdyż każde z nich posiada samodzielny byt prawny. Decyzjami z dnia [...] kwietnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO) utrzymało w mocy zaskarżone decyzje Prezydenta [...] W. W ocenie organu fakt sprzedaży nieletnim piwa w sklepie spożywczo-przemysłowym "M." usytuowanym przy ul. K. [...] w W. nie może budzić wątpliwości. Ww. fakt potwierdzili wszyscy nieletni, którzy zakupili alkohol, faktowi temu nie zaprzeczył również sprzedawca – J. S. Organ II instancji nie zgodził się z zawartym w odwołaniach zarzutem, iż sprzedawca dochował najwyższej staranności w ocenie osoby nabywcy, nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do jego wieku, a więc nie miał podstaw do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy. Zdaniem organu owa "najwyższa staranność" wymagała od sprzedawcy zażądania okazania dokumentu tożsamości od nabywców lub chociażby zadania pytania o ich wiek. Ponadto "dorosły" wygląd jednego z nabywców nie może stanowić usprawiedliwienia dla sprzedawcy, a tym samym stanowić podstawy do odstąpienia do zastosowania sankcji zawartej w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a omawianej ustawy. Powołany przepis nie przewiduje wyjątków, a obowiązkiem właściwego organu jest zawsze cofnięcie wcześniej wydanego zezwolenia w razie stwierdzenia zaistnienia którejkolwiek z okoliczności przez ten przepis, w tym sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnich. Ponoszona z tego tytułu odpowiedzialność ma charakter obiektywny. Organ wskazał także, iż postępowanie karne i administracyjne są od siebie całkowicie niezależne, okoliczności mogące uzasadniać umorzenie postępowania karnego nie muszą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego, nawet jeśli podstawą wszczęcia każdego z nich była ta sama okoliczność faktyczna. W ocenie SKO z zeznań nieletnich wynika, iż początkowe twierdzenie, iż posiadane przez nich piwo zakupiła osoba dorosła, zostało złożone "z obawy przed konsekwencjami", co zostało potwierdzone w zeznaniach nieletnich złożonych przed organem I instancji. Ponadto fakt sprzedaży piwa nieletnim w swoich zeznaniach potwierdza sprzedawca J. S. Odnosząc się do zarzutu niemożności zakupu piwa jednocześnie przez trzy osoby, organ wskazał, iż, jak wynika z zeznań nieletnich, dokonali oni zakupu piwa w przedmiotowym sklepie wspólnie, przez co należy rozumieć obecność ich wszystkich podczas dokonywanej transakcji. SKO, odnosząc do zarzutu uchylenia się przez organ I instancji od oceny wiarygodności sprzecznych ze sobą zeznań świadków, wskazało, iż brak jest podstaw do uznania, iż przesłuchani w toku niniejszego postępowania świadkowie złożyli sprzeczne ze sobą zeznania. SKO nie podzieliła zawartego w odwołaniach stanowiska co do naruszenia przez organ I instancji art. 70 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., wskazując, iż sam odwołujący nie wskazał, jakich dowodów nie zebrał organ pierwszej instancji, niezbędnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Odnosząc się do zarzutu, iż sprzedaż piwa nieletniemu nie stanowi jakiejkolwiek przesłanki do cofnięcia pozostałych zezwoleń dotyczących napojów o innej zawartości alkoholu, SKO wskazało, że przepisy omawianej ustawy nie przewidują możliwości cofnięcia tylko części posiadanych prze dany sklep zezwoleń na sprzedaż alkoholu. W razie zaistnienia którejkolwiek z okoliczności przewidzianych w art. 18 ust. 10 powyższej ustawy cofa się wszystkie posiadane przez dany punkt sprzedaży zezwolenia, albowiem sprzedawca nie spełnia jednego z wymagań niezbędnych do prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych. Pismami z dnia [...] czerwca 2007 r. M.S.A. z siedzibą w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na wskazane wyżej decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości, zarzucając im naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz naruszenie przepisów art. 7, art. 8. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarżąca podtrzymała swoje argumenty zawarte w odwołaniach. Dodatkowo wskazała, iż sam fakt sprzedaży alkoholu osobie nieletniej budzi wątpliwości. Organ wskazuje, iż zakupu dokonał jeden z nich – "chłopiec który wyglądał najpoważniej", tymczasem sami nieletni zeznając w toku postępowania przygotowawczego w postępowaniu karnym wskazywali, iż zakupu dokonali razem, ale każdy z osobna płacił za piwo. W ocenie skarżącego fakt kto dokonał zakupu, ma zasadnicze znaczenie, albowiem sprzedaż piwa osobie, która nie wyglądała na nieletnią, nie spowodowała naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych. W odpowiedziach na skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o ich oddalenie, podtrzymując swoją argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach. Sprawy zostały zarejestrowane pod sygnaturą akt VI SA/Wa 1105/07, VI SA/Wa 1106/07 i VI SA/Wa 1107/07. Na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. Sąd postanowił połączyć ww. sprawy do łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzić dalej pod sygnaturą akt VI SA/Wa 1105/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Badając zaskarżone decyzje pod tym kątem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani procesowego wymagającego uwzględnienia skarg. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego wskazać należy, iż podstawą prawną decyzji Prezydenta [...] W., a następnie organu odwoławczego był przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.), który stanowi, iż zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Zakaz sprzedaży i podawania alkoholu nieletnim ustanowiła powyższa ustawa w art. 15 ust. 1 pkt 1, dopuszczając w ust. 2 tego artykułu możliwość żądania przez sprzedawcę okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy w przypadku wątpliwości co do jego pełnoletniości. Jak wynika z powyższego, ustawodawca wyposażył podmioty posiadające zezwolenia w środki prawne umożliwiające przestrzeganie ustanowionych zakazów a jednocześnie prowadzące do realizacji celów wytyczonych przez tę ustawę. W ocenie Sądu bezzasadny jest zarzut skarżącej, iż sprzedawca dochował najwyższej staranności w ocenie osoby nabywcy, nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do jego wieku, a więc nie miał podstaw do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy, co stanowi podstawę do odstąpienia do zastosowania sankcji zawartej w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a omawianej ustawy. Na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych spoczywa obowiązek zorganizowania jej w taki sposób, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie. W razie zaistnienia jakiegokolwiek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi musi być obligatoryjnie zrealizowane przez właściwy organ niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. W szczególności podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych nie może zostać zwolniony od zastosowania sankcji wynikającej z powołanego przepisu poprzez wykazanie, że nabywca alkoholu nie wyglądał na osobę nieletnią, tym bardziej iż ustawodawca stworzył instrument dający możliwość usunięcia najmniejszych nawet wątpliwości co do pełnoletniości nabywcy napoju alkoholowego w postaci uprawnienia do zażądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy, z którego sprzedawca w omawianej sprawie nie skorzystał. Odpowiedzialność ponoszona z tytułu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim ma charakter obiektywny, a przepis art. 15 ust. 1 nie przewiduje wyjątków od zakazu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wskazać należy, iż postępowanie związane z zezwoleniami na sprzedaż napojów alkoholowych podlega ogólnym przepisom procedury administracyjnej zawartych między innymi w ww. przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ponadto organy I jak i II instancji są zobowiązane do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) oraz stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia spraw, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Sąd nie podzielił przekonania skarżącej co do naruszenia prawa procesowego zaskarżonymi decyzjami. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wszystkie twierdzenia organu co do sprzedaży nieletnim alkoholu w sklepie przy ul. K. [...] w W. należącym do skarżącej znajdują oparcie w materiale dowodowym. Organ przesłuchał w charakterze świadków funkcjonariusza Straży Miejskiej oraz funkcjonariusza Policji, którzy zatrzymali nieletnich spożywających alkohol. Z przesłuchania, z którego sporządzono protokoły. wynika, iż zatrzymani nieletni wskazali sklep i sprzedawcę, który sprzedał im piwo. Przesłuchani zostali w obecności rodziców, w charakterze świadków również nieletni, którzy alkohol zakupili. Każdy z nich zeznał, iż alkohol kupili w sklepie przy ul. K. [...] i potwierdził, iż osobą sprzedającą był wskazany funkcjonariuszom patrolu sprzedawca. Powyższe zeznania nieletni powtórzyli także podczas przesłuchań w Komendzie Policji W. – U. Został przesłuchany także sprzedawca J. S., który potwierdził fakt sprzedaży nieletnim piwa w dniu [...] września 2006 r. Wobec powyższego organ prawidłowo ustalił fakt sprzedaży alkoholu nieletnim w sklepie należącym do skarżącej spółki. Nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym zawarty w skardze zarzut, iż zeznania świadków są sprzeczne. Ze względu na fakt iż wszyscy trzej nabywający alkohol byli nieletni, bez znaczenia dla sprawy jest także, iż nie określono, który z nich podał sprzedawcy pieniądze za nabyty alkohol. Ponadto Sąd podziela pogląd organu, iż początkowe twierdzenie nieletnich, iż posiadane przez nich piwo zakupiła osoba dorosła, zostało złożone z obawy przed konsekwencjami. Nieletni zakup piwa w przedmiotowym sklepie potwierdzili w zeznaniach złożonych przed organem I instancji w obecności rodziców. Fakt nabycia przez nich piwa potwierdził zresztą w swoich zeznaniach sprzedawca sklepu. Mając na względzie ustalony stan faktyczny, organ, stosownie do cyt. przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a omawianej ustawy, miał obowiązek cofnąć skarżącej posiadanych dla danego sklepu zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej, iż zgodnie z art. 18 ust. 3 ww. ustawy zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wydaje się oddzielnie na poszczególne rodzaje napojów alkoholowych, tak więc ewentualna sprzedaż puszki piwa nie stanowi jakiejkolwiek przesłanki do cofnięcia pozostałych zezwoleń dotyczących napojów o innej zawartości alkoholu, wskazać należy, iż w ocenie Sądu przepisy omawianej ustawy nie przewidują możliwości cofnięcia tylko części posiadanych prze dany sklep zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż w razie zaistnienia którejkolwiek z okoliczności przewidzianych w art. 18 ust. 10 powyższej ustawy cofa się wszystkie posiadane przez dany punkt sprzedaży zezwolenia, albowiem sprzedawca nie spełnia jednego z wymagań niezbędnych do prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych (w omawianej sprawie naruszył przepis zakazujący sprzedaży alkoholu nieletnim). Biorąc pod uwagę, że ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.