VI SA/Wa 1108/04

Sygn. akt VI SA/Wa 1108/04       W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maca 2005r. sprawy ze skargi C. sp.j. w O. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za umieszczenie reklam w pasie drogowym oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] stycznia 2004 Nr [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt. l w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. Nr 71 poz. 838 ze zm.) oraz § 11 ust. 3 w związku z § 10 a ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U. Nr 6 poz. 33 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku – skarżącej – "C." sp.j. z siedzibą w O. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] z dnia [...] października 2003r. utrzymał w mocy decyzję i wyznaczył termin jej uiszczenia. Organ wskazał, że zaskarżoną decyzją zobowiązano "C." sp.j. z siedzibą w O. do zapłaty kwoty 21.375,00 złotych będącej karą pieniężną za umieszczenie czterech (dwóch dwustronnych) reklam "C." w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] na wiadukcie kolejowym nad drogą krajową nr [...] w miejscowości [...] bez zgody zarządcy drogi krajowej nr [...] w okresie od dnia 1 czerwca 2001r. do dnia 27 lipca 2001r. Sprawa została zakończona zaskarżoną decyzją była rozpatrywana ponownie po stwierdzeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 marca 2003r. (Sygn. akt II SA 2697/01 /II SA 3667/01/) nieważność decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r. oraz poprzedzającej decyzji z dnia [...] lipca 2001r. Opierając się na wyroku NSA w Warszawie z dnia 18 marca 2003r. Sygn. akt II S.A. 2697/01 (II SA 3667/01) organ I Instancji przeanalizował sprawę czterech reklam "C." i ponownie dokonał obliczeń należnej kary pieniężnej według przywołanych przepisów obowiązujących w dniu wydania niniejszej decyzji. Postępowanie w sprawie umieszczenia reklam firmy "C." w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] na wiadukcie kolejowym nad drogą krajową nr [...] w miejscowości [...] zostało wszczęte przez zarządcę drogi krajowej w dniu [...] lutego 2001r. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania firma "C." wystosowała pismo z dnia 15 lutego 2001 r., w którym wyjaśniła o podpisaniu z P. S.A. umowy zezwalającej na umieszczenie reklam na wiadukcie oraz pobieraniu przez P. S.A. opłat za funkcjonowanie w/w reklam. W piśmie z dnia 8 maja 2001r. zarządca drogi krajowej nr [...] przedstawił ponownie wykładnię prawną dotyczącą reklam umieszczonych na wiaduktach kolejowych nad drogami oraz wyznaczył termin usunięcia reklam tj. do dnia 30 maja 2001 r. Wobec braku działań mających na celu usunięcie czterech reklam zarządca drogi rozpoczął naliczanie kar pieniężnych przyjmując okres naliczania od dnia 1 czerwca 2001r. do dnia 30 czerwca 2001r., jednocześnie informując o dalszym naliczaniu kar aż do dnia usunięcia reklam. Na podstawie posiadanych dokumentów w sprawie w niniejszej decyzji ustalono okres naliczania kar od dnia 1 czerwca 2001r. do dnia 27 lipca 2001 r. organ wskazał, że data końcowa okresu na podstawie którego obliczono wysokość nałożonej kary wynika z informacji udzielonej przez Stronę w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. usunięcia reklam w dniu 28 lipca 2001r. Wyliczenie należnej kary pieniężnej zostało dokonane w oparciu o następujące dane 2 reklamy o wymiarach 10m x lm = 20m2 ; 2 reklamy o wymiarach 5 m x 0,5 m = 5 m2 - stawka 1,50 zł., ilość dni – 57. Wyliczenie: 25 m2 x 1,50 zł x 57 x 10 = 21.375,00 zł. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 8, art. 10, art. 11 k.p.a. polegające na nie zapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym; naruszenia przepisów art. 7 i 77 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji błędnym ustaleniu stanu faktycznego; naruszenie prawa materialnego, art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz § 11 ust. 3 w zw. z § 10a oraz § 11 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych, - polegającym na bezpodstawnym zastosowaniu przywołanych wyżej przepisów. W konsekwencji wnosił o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Powoływał się, że Dyrektor Oddziału GDDKiA w [...] nie poinformował strony skarżącej o toczącym się postępowaniu w sprawie nałożenia kary za umieszczenie reklamy w pasie drogi publicznej, uniemożliwiając stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Ponadto wskazał, że Dyrektor Oddziału nie wyjaśnił stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. W ocenie skarżącego naruszając zasadę zapewnienia stronie udziału w postępowaniu, nie podjęto tym samym wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy (art. 7 Kpa). W konsekwencji błędnie ustalono stan faktyczny i prawny (art. 77 Kpa), doprowadzając do bezpodstawnego zastosowania przepisów ustawy o drogach publicznych. Skarżąca wskazując, że wydając decyzję Dyrektor Oddziału bezpodstawnie przyjął, iż zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy miało charakter samowolny. Zdaniem skarżącej jedynie samowolne zajęcie pasa, w myśl art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 11 ust. 3 i 4 rozporządzenia wykonawczego, jest podstawą do nałożenia na stronę kary pieniężnej. Powyższą wykładnię potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku NSA z 17.06.1998 (sygn. akt II S.A. 537/98), w którym doprecyzował, iż pod pojęciem "samowolne" należy rozumieć sposób postępowania polegający na kierowaniu się swoją wolą, nie liczenie się z przepisami prawa. Samowolne zajęcie pasa drogowego oznacza, iż dokonano tego świadomie bezprawnie. Stąd też, jak podsumował Sąd w przywoływanym orzeczeniu, przepis art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 z późn. zm.) może być stosowany wyłącznie w wypadku zawinionego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. W przedmiotowej sprawie zdaniem skarżącej nie można mówić o zawinionym, świadomym, bezprawnym zajęciu pasa drogowego, bowiem reklama została umieszczona na wiadukcie kolejowym po wyrażeniu zgody przez P. (i podpisaniu stosownej umowy) oraz w asyście jej pracowników. W czasie, kiedy przedmiotową reklamę montowano (listopad 1996 r.), zarówno P. jak i strona działały w przekonaniu, iż zawarta w ustawie o drogach publicznych definicja pasa drogi nie obejmuje obiektów zlokalizowanych nad drogą. Mając na uwadze przepisy szczególne zawarte w ustawie o kolejach państwowych, P. i strona skarżąca uważały, iż jedynym podmiotem uprawnionym do decydowania o wykorzystaniu wiaduktu kolejowego na cele reklamowe są P. Powołując się na powyższe okoliczności zdaniem skarżącej przyjęcie założenia, jakoby zajęcie pasa drogi zostało dokonane w sposób samowolny, jest całkowicie bezpodstawne i sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W ocenie skarżącej przyjęcie, że zajęcie pasa drogi nastąpiło na terenie zabudowanym tj. w miejscowości [...] jest niezasadne bowiem wiadukt kolejowy, na którym umieszczono reklamę, przebiega nad pasem drogowym poza terenem zabudowanym. [...] jest jedynie miejscowością najbliżej położoną przedmiotowego wiaduktu. Zdaniem skarżącej Dyrektor Oddziału w ogóle nie badał, gdzie dokładnie znajduje się pas drogi, nad którym przebiega wiadukt. Strona skarżąca wskazuje na błąd w ustaleniu zajętej powierzchni gdyż wyliczając wysokość kary Dyrektor Oddziału przyjął, iż strona umieściła na wiadukcie 4 reklamy o powierzchni 25 m2 każda. Tymczasem strona faktycznie umieściła jedną reklamę o pow. 15 m2. Potwierdza to znajdująca się w aktach sprawy umowa najmu strony z P. Zdaniem skarżącej niezgodne ze stanem faktycznym jest ustalenie ilości dni za które naliczona została kara pieniężna. Dyrektor Oddziału przyjął, iż reklama została zdjęta w dniu 27 lipca 2001r. Tymczasem, zgodnie z pismem strony z dnia 26 lipca 2001 r., kierowanym do Oddziału w [...], demontaż reklamy nastąpił w dniu 25 lipca 2001 r. Zdaniem skarżącej w wyniku błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy bezpodstawnie zastosowano art. 40 w zw. z § 11 ust. 3 i 4 rozporządzenia. Skoro bowiem zajęcia pasa nie było samowolne, umyślne, to jest dokonane z zamiarem naruszenia obowiązujących przepisów ustawy - jak wykazano wyżej - nie było żadnych podstaw do nakładania na stronę kary pieniężnej. W przywoływanym wyżej wyroku NSA z 17 czerwca 1998 (sygn. akt II S.A. 537/98), w analogicznej sytuacji, wyrażono następujący pogląd: "Uchybienie organu administracji państwowej polegające na przekroczeniu uprawnień w zakresie dysponowania terenem jak i rozporządzanie tym terenem mimo braku uprawnień w tym zakresie, nie może powodować ujemnych następstw dla strony działającej w zaufaniu do reprezentanta Gminy. Ryzyko błędu, nieprawidłowość w działaniu organu Gminy nie może być w tym przypadku przerzucana na stronę, skoro po jej stronie nie można dopatrzyć się naganności postępowania." Zdaniem skarżącej P. zezwalając na umieszczenie na wiadukcie kolejowym reklamy, przekroczyło swoje kompetencje, to skutki przekroczenia tych uprawnień nie mogą obciążać strony, która miała uzasadnione podstawy, aby sądzić, iż jej działania pozostają w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Skarżąca podnosi, że gdyby nawet przyjąć, że zajęcie pasa nosiło znamiona zajęcia samowolnego, to i tak w oparciu o stan faktyczny Dyrektor Oddziału nie miałby podstaw do nałożenia i wyliczenia wysokości kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy w zw. § 11 ust. 3 oraz 10a ust. 3 rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych. Przepis § 10a ust. 3 rozporządzenia, do którego odsyła § 11 ust.3 tegoż rozporządzenia, nie wskazuje, jaką stawkę należy zastosować w przypadku zajęcia pasa drogi poza obszarem zabudowanym, to jest za zajęcie niezgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy o drogach publicznych. Analiza przepisów ustawy i rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż ustawodawca przewidział możliwość nakładania kar pieniężnych jedynie w przypadkach ustawienia reklam na obszarach zabudowanych, to jest tam, gdzie można było uzyskać stosowne zezwolenie zarządcy drogi. Tymczasem, mając na uwadze zakaz, o którym mowa art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy o drogach publicznych, zarządca drogi nie ma prawa do udzielenia zezwoleń na umieszczenie reklam poza obszarem zabudowanym. O ile ustawodawca uregulował kwestię nakładania kar pieniężnych za umieszczenie w pasie drogi reklam bez zezwolenia, tak w ogóle nie przewidział, możliwości nakładania kar pieniężnych za umieszczenie reklamy wbrew zakazowi art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy o drogach publicznych. Stąd też w ocenie skarżącej wydanie decyzji na podstawie art. 40 ust. 4 w zw. z art. 11 ust. 3 i § 10a ust. 3 jest całkowicie bezpodstawne. Organ powołując się na przepis art. 39 ust. l pkt. 5 ustawy o drogach publicznych stwierdza w odpowiedzi na skargę, że powołany przepis zabrania umieszczania reklam w pasie drogowym poza terenem zabudowanym niezależnie od sposobu ich zamontowania umieszczenie tablicy reklamowej w takim miejscu powoduje, że zarządca drogi ma obowiązek wydać decyzję o usunięciu reklamy i naliczyć kary pieniężne zgodnie z§ 11 ust. 3 wg stawki określonej w § 10 a ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U. Nr 6 poz. 33 ze zmianami). W ocenie organu bez znaczenia jest okoliczność, że obliczenia kary pieniężnej dokonano w/g stawki określonej dla reklam umieszczonych w pasie drogowym w obszarze zabudowanym. Zgodnie z § 11 cytowanego rozporządzenia, przy obliczaniu wysokości kar, należy odwołać się do zapisu § 10 a, który zawiera wysokość opłat z tytułu reklam w terenie zabudowanym. Ustawodawca rozróżnia karę od opłaty. "C." jest zobowiązane do zapłaty kary, której sposób obliczania jest oparty o powołane wyżej przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie: – ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwana ustawą o u.s.a., – ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwana ustawą o p.p.s.a., – ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), zwana ustawą p.w.u.p. Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne. W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli pod względem zgodności z prawem decyzji stwierdził, że decyzja ta została wydana na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71 poz. 838 ze zm.). Art. 39 ust 1 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności czynności, które zostały wymienione w pkt 1-12 tego przepisu. W pkt 5 podanego wyżej przepisu zostało określone, że zabrania się umieszczania poza obszarami zabudowanymi tablic z hasłami reklamowymi lub propagandowymi. Natomiast w myśl powołanego w decyzji art. 40 ust. 1 pkt 4 w przypadku zajęcia pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem dróg pobiera się opłaty, natomiast za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu lub zajęcia pasa bez zezwolenia pobiera się kary pieniężne z zastrzeżeniem art. 22 ust.2. W ustawie o drogach publicznych ustawodawca przewidział generalną zasadę, że nie ' wolno umieszczać tablic reklamowych poza obszarami zabudowanymi, a na terenach zabudowanych tylko po uzyskaniu zezwolenia na ich umieszczenie oraz że za umieszczenie tablicy reklamowej zarówno w pasie niezabudowanym jak i w pasie zabudowanym jeżeli nie uzyskano pozwolenia, pobiera się kary pieniężne. Należy podnieść, że zasada ta obowiązuje również po dniu 9 grudnia 2003 r., tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 200 poz. 1953). W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w art. 40 ust. 7 została zawarta delegacja dla Rady Ministrów do uregulowania w drodze rozporządzenia zasad i warunków udzielania zezwoleń na zajmowanie pasa drogowego i umieszczanie w nim urządzeń niezwiązanych z funkcjonowaniem drogi oraz opłaty z tego tytułu, jak również kary pieniężne za zajęcie pasa drogowego i umieszczenie w nim urządzeń bez zezwolenia oraz tryb dochodzenia roszczeń z tytułu szkód poniesionych w związku ze zmianą warunków określonych w zezwoleniu lub jego cofnięciem i organy właściwe w tych sprawach. W oparciu o tę delegację ustawową Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6. poz. 33 ze zm.) ustaliła w § 11 wysokość kary pieniężnej a w ust. 3 tego przepisu wysokość kary pieniężnej za umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Przepis § 11 rozporządzenia nie rozdziela kary pieniężnej za umieszczenie bez zezwolenia reklamy w pasie drogowym na terenie zabudowanym czy też na terenie niezabudowanym. Przepis ten określa jaką karę pieniężną pobiera się za umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi i stosuje się go w każdym przypadku umieszczenia reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia. Stosownie do § 11 ust 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r., zarządca drogi za umieszczenie reklamy bez zezwolenia w pasie drogowym pobiera karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotnej opłaty naliczonej na podstawie § 10a. W § 10a ust 3 została ustalona stawka opłaty za 1 m2 powierzchni reklamy w zależności na pasie jakiej drogi została reklama umieszczona. Organy stosownie do § 10a ust. 3 przyjęły stawkę przewidzianą dla drogi krajowej, pomnożyły przez okres w którym reklama była umieszczona, oraz przez powierzchnię reklamy. Tak ustalona opłata została stosownie do § 11 ust. 3 rozporządzenia podwyższona dziesięciokrotnie. Ustalona w ten sposób kwota stanowi karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Z § 11 ust. 3 rozporządzenia wyraźnie wynika, że przyjmuje się opłaty naliczone na podstawie § 10a, który to przepis przewiduje stawki dla reklamy w pasie zabudowanym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu podanej decyzji ustalenia organu w tym zakresie zasługuje w świetle podanych przepisów na uwzględnienie. Ustalenia organu co do wysokości kary pieniężnej w oparciu o powołane przepisy § 11 ust. 3 w zw. z art. § 10a rozporządzenia Rady Ministrów jest prawidłowe jak i prawidłowo został powołany przepis art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych jako podstawa pobrania kary pieniężnej. Niezasadne jest twierdzenie strony, że zajęcie pasa drogi nie zostało dokonane w sposób samowolny. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem umieszenie reklam na wiadukcie, który znajduje się w przestrzeni nad pasem drogowym zależy od zgody zarządcy drogi a brak takiego zezwolenia należy uznać za jeden z rodzajów samowolnego zajęcia pasa drogowego (wyrok NSA z 7 czerwca 2001r., sygn. akt II SA 1185/00). Kwestia porozumień cywilnych zawartych pomiędzy skarżącym a P. nie podlega ocenie w tym postępowaniu. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ na podstawie posiadanych dokumentów w sprawie prawidłowo ustalił okres naliczania kar od dnia 1 czerwca 2001r. do dnia 27 lipca 2001 r. Zarzuty skarżącej w tym zakresie są niezasadne, bowiem jak wskazał organ data końcowa okresu na podstawie którego obliczono wysokość nałożonej kary wynika z informacji udzielonej przez Stronę w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. usunięcia reklam w dniu 28 lipca 2001r. Wyliczenie należnej kary pieniężnej zostało dokonane w oparciu o następujące dane 2 reklamy o wymiarach 10m x 1 m = 20m2; 2 reklamy o wymiarach 5 m x 0,5 m = 5 m2 " stawka 1,50 zł., ilość dni -57. Wyliczenie: 25 m2 x 1,50 zł x 57 x 10 = 21.375,00 zł. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona nie przedstawiła wiarygodnych dowodów mogących zakwestionować te ustalenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przestrzeń nad pasem drogowym należy do pasa drogowego (wyrok NSA z 19 czerwca 2000 sygn. akt OPK 2/2000). Umieszczanie reklam na wiadukcie, który znajduje się w przestrzeni nad pasem drogowym zależy więc od zgody zarządcy drogi. Tak więc ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bez znaczenia jest okoliczność, że obliczenia kary pieniężnej dokonano w/g stawki określonej dla reklam umieszczonych w pasie drogowym w obszarze zabudowanym. Zgodnie z § 11 cytowanego rozporządzenia, przy obliczaniu wysokości kar, należy odwołać się do zapisu § 10 a, który zawiera wysokość opłat z tytułu reklam w terenie zabudowanym. Ustawodawca rozróżnia karę od opłaty. "C." jest zobowiązane do zapłaty kary, której sposób obliczania jest oparty o powołane wyżej przepisy (wyrok NSA z dnia 1 listopada 2004r. sygn. akt OSK 791/04 - niep.). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia zasady zapewnienia stronie udziału w postępowaniu, i nie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy (art. 7 Kpa) nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wręcz przeciwnie strona była informowana o wszystkich czynnościach i mogła brać udział w każdym stadium postępowania. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.