VI SA/Wa 1109/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do jego złożenia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO, organ) w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017, poz. 1257 z późn. zm.), dalej k.p.a. i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2015r., poz. 1659 z późn. zm.) w związku ze złożeniem przez A. K. (strona, skarżący, wnioskodawca ) wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta W. przez Zastępcę Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] wymierzającej karę pieniężną dla A. K. za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) al.[...] w rej. ul. [...] w dniach 30 maja - 27 czerwca 2017 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" na samochodzie marki [...]o nr rej. [...] o pow. 2,86 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi i ustalającej karę pieniężną w wysokości 2.073,50 złotych, na podstawie art. 59 § 2 kpa w pkt 1 postanowienia odmówiło przywrócenia terminu do wniesienie odwołania , a w pkt 2 na zasadzie art. 134 kpa stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania. Do wydania przedmiotowego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Nr [...]Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w W. działając z upoważnienia Prezydenta W. wymierzył karę pieniężną dla A. K. za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) al. [...] w rej. ul. [...] w dniach 30 maja - 27 czerwca 2017 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" na samochodzie marki [...] o nr rej. [...] o pow. 2,86 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi i wymierzył karę pieniężną w wysokości 2.073,50 złotych. Decyzja została doręczona A. K. w dniu 23 lutego 2018 r.(odbiór osobisty). W dniu 13 marca 2018 r. (data stempla pocztowego) Pan A. K.i złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji. Wskazał, że do wniosku załącza umowę kupna-sprzedaży pojazdu o nr rej. [...] oraz odwołanie od decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ powołując się na treść art. 58 i 59 k.p.a. wyjaśnił , że niezbędnym elementem prośby o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Przyjmuje się, że uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu dla podjęcia czynności procesowej w postępowaniu administracyjnym ma na celu stworzenie w świadomości organu orzekającego przekonania o prawdopodobieństwie, wiarygodności wskazywanych przez stronę okoliczności. W przedmiotowej sprawie strona nie wykazała żadnych przesłanek usprawiedliwiających uchybienie terminu do złożenia odwołania. W związku z powyższym organ nie miał żadnych podstaw, żeby przywrócić termin do wniesienia odwołania. Organ wskazał, że to wnioskodawca jest dysponentem wniosku o przywrócenie terminu i to od jego obowiązków należy przejawienie inicjatywy w uprawdopodobnieniu, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. SKO podkreśliło , że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. Jak wynika z załączonej do akt koperty nadawczej oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżona decyzja została stronie doręczona w dniu 23 lutego 2018 r. Ustawowy 14-dniowy termin do wniesienia odwołania biegł zatem od dnia 24 lutego 2018 i upływał dnia 9 marca 2018. Odwołanie zostało wniesione w dniu 13 marca 2018, a więc z 4-dniowym uchybieniem terminu. SKO wyjaśniło ,że zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2008r. Sygn. Akt VII SA/Wa 33308, Lex nr 493729), Uchybienie zaś temu obowiązkowi i merytoryczne rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego po terminie stanowi rażące naruszenie prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007r. Sygn. Akt V SA/Wa 2405/07, Lex nr 484921). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wywiódł skarżący. Domagał się jego uchylenia. W uzasadnieniu wskazał ,ze do odwołania dołączył umowę sprzedaży przedmiotowego samochodu, na którym była umieszczona reklama. Podkreślił ,ze już 4 marca 2016 zbył pojazd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. W świetle wyżej wskazanych kryteriów skarga podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2018 r. (zawierająca stosowne pouczenie o terminie i sposobie zaskarżenia jej), została wysłana na adres strony - skarżącego podany w aktach administracyjnych i odebrana pod tym adresem przez niego osobiście w dniu 23 lutego 2018 r. Nie budzi również wątpliwości fakt, iż w dniu 13 marca 2013 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem od decyzji oraz umową sprzedaży samochodu. Mając zatem na uwadze, określony w art. 129 § 2 k.p.a., 14-dniowy termin do złożenia odwołania od decyzji, który bezskutecznie upłynął 9 marca 2013 r. stwierdzić należy, że skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz dokonał spóźnionej czynności, będąc w czwartym dniu zwłoki. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią art. 58 § 1 i art. 59 § 2 k.p.a. Stosownie do treści pierwszego z ww. przepisów, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (art. 59 § 2 k.p.a.). Jak zasadnie wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu, dla przywrócenia terminu muszą wystąpić łącznie cztery przesłanki: 1) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy; 2) wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu; 3) dochowanie siedmiodniowego (nieprzywracalnego) terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia); 4) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Skarżący, składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie spełnił pierwszej z wymienionych wyżej przesłanek, gdyż nie wskazał żadnych przesłanek usprawiedliwiających uchybienie terminu do złożenia odwołania. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa sądowego, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że terminowe dokonanie czynności stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Za taką przeszkodę można przykładowo uznać: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę niepozwalającą na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Uprawdopodobnienie braku winy przez osobę zainteresowaną przywróceniem terminu do dokonania czynności polega na uwiarygodnieniu stosowną argumentacją swojej staranności oraz faktu, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W świetle powyższego, uwzględniając całokształt okoliczności faktycznych sprawy, nie sposób uznać ,ze skarżący przedstawił okoliczność uzasadniające brak winy w nieterminowym dokonaniu czynności. Odnosząc się do pkt.2 postanowienia SKO ,w którym to stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania wyjaśnić należy ,że organ co do zasady ma rację, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania . Jednak w ocenie Sądu postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia wyłącza potrzebę wydania odrębnego rozstrzygnięcia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia tegoż środka zaskarżenia, skoro już samo rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego z przyczyn podanych w jego uzasadnieniu wskazuje, że strona wniosła środek z uchybieniem terminu. Rozpoznanie przez organ wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia czyni zbędnym wydanie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu, o którym mowa w art. 134 k.p.a., odnosi się do sytuacji, gdy strona składa środek zaskarżenia po terminie, ale nie domaga się przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Wówczas badanie terminowości środka zaskarżenia następuje przy zastosowaniu trybu określonego w art. 134 k.p.a. Jeżeli natomiast strona wnosi środek zaskarżenia po terminie i składa prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia), to badanie okoliczności związanych z terminowością środka zaskarżenia, a także związanych z uchybieniem terminu i zasadnością jego przywrócenia następuje wyłącznie w ramach trybu określonego w art. 58 i 59 § 2 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt I OSK 478/10, z dnia 7 czerwca 2016 r. II OSK 2421/14, z dnia 24 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1490/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 1065/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 506/11). Sąd w niniejszej sprawie oddalił jednak skargę A. K. ,gdyż uznał ,że błąd organu w postaci sformułowania 2 pkt. rozstrzygnięcia tj. stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie miał wpływu na wynik sprawy, gdyż postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia wyłącza potrzebę wydania odrębnego rozstrzygnięcia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia tegoż środka zaskarżenia i dlatego mając na uwadze treść art.151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji