VI SA/Wa 111/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2014 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej GIF) utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie z [...] września 2014 r., którym zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaszenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej pod nazwą "Apteka [...]", zlokalizowanej w P. przy ul. O. [...]. Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia organ wskazał art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (j.t. Dz. U. z 2008 r. nr 45, poz. 271 ze zm.), dalej p.f. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W lipcu 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny (dalej WIF) wydał na rzecz L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca) zezwolenie na prowadzenie przez nią apteki ogólnodostępnej, położonej w P. przy ul. O. [...] (zezwolenie nr [...]). Zezwolenie to zostało następnie dnia [...] grudnia 2012 r. zmienione w zakresie nazwy apteki. Dnia [...] grudnia 2013 r. do WIF wpłynął wniosek skarżącej o stwierdzenie wygaszenia ww. zezwolenia z uwagi na fakt, że rozwiązała umowę najmu lokalu w P. przy ul. O. [...]i tym samym zaprzestała prowadzenia w nim apteki ogólnodostępnej. WIF odmawiając decyzją z [...] marca 2014 r. stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowego zezwolenia podał, że nie mógł zadość uczynić żądaniu skarżącej, bowiem obecnie prowadzi wszczęte przez niego wobec skarżącej z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia tego zezwolenia. Od powyższej decyzji skarżąca z zachowaniem terminu wniosła odwołanie. GIF postanowieniem z [...] września 2014 r. z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaszenia ww. zezwolenia bowiem uznał, że rozstrzygnięcie tego postępowania zależy od uprzedniego zakończenia przez WIF postępowania w przedmiocie cofnięcia tego zezwolenia. Jako podstawę zawieszenia organ wskazał art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 § 1 k.p.a. Wobec powyższego postanowienia skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym domagając się jego uchylenia, zarzuciła naruszenie: 1. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie w sprawie; 2. art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej postanowienia oraz podania dowodów, na których się oparto oraz faktów, które uznano za udowodnione. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GIF stwierdził, że rozstrzygnięcie w zakresie stwierdzenia wygaszenia zezwolenia, jest uwarunkowane od uprzedniego ustalenia przez inny organ – WIF kwestii cofnięcia zezwolenia. GIF wyjaśnił również, że ustawowym obowiązkiem organów inspekcji farmaceutycznej jest sprawowanie nadzoru nad prawidłowym obrotem produktami leczniczymi. Zgodnie z art. 37as p.f. podmiot, któremu cofnięto zezwolenie w okresie trzech lat od wydania decyzji cofającej nie może się ubiegać o wydanie zezwolenia w tym samym zakresie. Sankcja ta ma zapobiec podejmowaniu działalności reglamentowanej przez podmioty, które dopuściły się naruszenia prawa oraz ma stanowić swojego rodzaju zabezpieczenie przed nieprzestrzeganiem wymogów prawnych w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej objętej zezwoleniem. Zdaniem organu brak podjęcia ww. działań nadzorczych i jednoczesne stwierdzenie wygaszenia zezwolenia skarżącej stanowiłoby po pierwsze sanowanie jej działań niezgodnych z prawem, a ponadto doprowadziłoby do sytuacji, w której przepisy prawa nakładające na beneficjentów określone obowiązki byłyby przepisami martwymi, gdyż podmiot zawsze mógłby zrezygnować z działalności objętej zezwoleniem, wystąpić o stwierdzenie wygaszenia zezwolenia i natychmiast zawnioskować o wydanie kolejnego - nowego zezwolenia. W przypadku cofnięcia zezwolenia, nie będzie się ona mogła ubiegać wydanie zezwolenia na kolejną aptekę. Organ uznał zatem, że jeśli zachodzą przesłanki do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, nie jest możliwe uwzględnienie wniosku o stwierdzenie wygaszenia tego zezwolenia. Reasumując GIF stanął na stanowisku, że rozstrzygnięcie przez WIF zagadnienia wstępnego w postaci decyzji kończącej postępowanie w sprawie cofnięcia ww. zezwolenia, jest niezbędne do ustalenia przez niego – GIF, czy możliwym będzie stwierdzenie wygaszenia tego zezwolenia. Tym samym w niniejszej sprawie zachodzi okoliczność wymieniona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie w tym samym dniu, a mianowicie [...] listopada 2014 r. GIF wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania z uwagi na fakt, że została przez WIF wydana decyzja o cofnięciu zezwolenia. Skarżąca niezgadzając się z postanowieniem GIF w terminie zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wnosząc o jego uchylenie zarzuciła naruszenie art. 97 § 1 pkt 4; art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 126 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że w jej ocenie nie ma w tej sprawie podstawy do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem zarówno postepowanie w przedmiocie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia, jaki i z jej wniosku o stwierdzenie wygaszenia tego zezwolenia, toczą się przed WIF, który to po pierwsze z urzędu wszczął wobec niej postepowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, i który to wydał także decyzję odmawiającą stwierdzenia żądanego przez nią wygaszenia przedmiotowego zezwolenia. Wobec tego zdaniem skarżącej - skoro oba ww. postępowania toczą się przed tym samym organem – WIF, a przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi o innym organie, to nie ma on zastosowania w tej sprawie. Skarżąca podniosła także, że wniosek o stwierdzenie wygaszenia zezwolenia złożyła zanim WIF wszczął wobec niej postępowanie w przedmiocie cofnięcia tego zezwolenia. Ponadto postępowania te są przedmiotowo różne. Te okoliczności dodatkowo świadczą o tym, że pomiędzy oboma ww. postępowaniami nie ma jakiejkolwiek zależności. GIF w odpowiedzi na zarzuty skargi wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozstrzygając w niniejszej sprawie, należy na wstępie wyraźnie wskazać, że przed przystąpieniem do oceny zasadności każdej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać, czy skarga jest dopuszczalna. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której skarga została wniesiona od postanowienia z [...] listopada 2014 r., mocą którego Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie z [...] września 2014 r., którym zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaszenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej pod nazwą "Apteka [...]", zlokalizowanej w P. przy ul. O. [...]. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że tego samego dnia czyli [...] listopada 2014 r. organ wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Postanowienie to zostało doręczone stronie skarżącej. W myśl art. 97 § 2 k.p.a. gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. W tej sytuacji należy uznać, że w dniu [...] listopada 2014 r. z chwilą wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania ustał stan zawisłości sprawy administracyjnej. W konsekwencji również wydane i zaskarżone przez stronę postanowienie GIF w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wygaszenia zezwolenia utraciło swój byt prawny. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. , dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 przedmiotowego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wskazuje T. Woś warunkiem koniecznym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest istnienie danego aktu prawnego (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s.312). Skoro w rozpoznawanej sprawie wydano postanowienie o podjęciu postępowania i nastąpiło to przed wniesieniem skargi, zatem przestał istnieć przedmiot zaskarżenia w postaci stanu zawisłości sprawy administracyjnej. W sensie procesowym również bezprzedmiotowe stało się zaskarżenie postanowienia organu o zawieszeniu postępowania. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Wszystko to w konsekwencji powoduje, że skarga jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z powyższych względów na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu. O zwrocie z urzędu uiszczonego wpisu orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.