VI SA/Wa 1113/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu 6 czerwca 2007 r. skarżąca P. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., skargę na decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż odebranie jej licencji oznaczać będzie de facto bankructwo firmy, bowiem w przypadku wykonania decyzji kilkadziesiąt osób straci pracę i znajdzie się w bardzo trudnej sytuacji życiowej. Ponadto w ramach korporacji wykonuje działalność gospodarczą około 700 kierowców dla których działalność taksówkowa stanowi jedyne źródło dochodu dla utrzymania rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153. poz.1270 z późn. zm.) - dalej zwana p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis § 3 powołanego artykułu stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu; są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę treść powołanego przepisu dopatrzył się w przedmiotowej sprawie zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować zaistnienie takich skutków prawnych, które w przyszłości będą trudno odwracalne a nadto może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Należy zauważyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności tylko częściowo jest oparty na zasadzie skargowości. Zasada ta obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymanie zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożenia przez skarżącego stosownego wniosku. Obowiązek kierowania się zasadą skargowości kończy się jednak na etapie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania. Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd bierze pod rozwagę i te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego. W ocenie Sądu zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, zaistniały w przedmiotowej sprawie stan faktyczny, świadczy o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. a zatem na podstawie powołanego przepisu w związku z § 5 art. 61 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.