VI SA/Wa 1114/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Protokolant ref. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi "S." S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z 21 stycznia 2021 r. znak LOB.0260.349.2021.ULC.3 Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej "kpa" oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1970, z 2021 r. poz. 784, 847 i 1898), zwanej dalej "ustawą Prawo lotnicze" oraz po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez przewoźnika lotniczego [...] nr KRS [...] (zwanego dalej "Przewoźnikiem", "Skarżącym") utrzymał w mocy decyzję własną wydaną w ramach rozpoznania jako organ I instancji z 14 sierpnia 2020 r. znak: ULC-LOB-1/0262-0015/04/18, którą nałożono na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 18.000 zł (słownie: osiemnaście tysięcy złotych) w związku z nieprzekazaniem przez przewoźnika informacji API, dotyczącej lotu z 14 września 2017 r. nr lotu [...] ze L. do R.. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następstwie wskazanego niżej stanu faktycznego i prawnego. Pismem z 30 grudnia 2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] (zwany dalej "KPSG") na podstawie art. 202a ust. 4 oraz w zw. z art. 202a ust. 1 ustawy Prawo Lotnicze pismem z 30 grudnia 2016 r. zwrócił się do Przewoźnika lotniczego [...] o przekazanie informacji o pasażerach lotów portu lotniczego w R. realizowanych w terminie od 01.01.2017 do 31.12.2017 oraz pasażerach lotów spoza państwa UE realizowanych w tym samym terminie. Odpowiadając na ww. wezwanie KPSG przewoźnik w informacji elektronicznej z 14 września 2022 r. przedstawił dane dotyczące numeru dokumentu paszportowego jednego z pasażerów z numerem o treści [...]. Jak wynika ze zdjęcia paszportu tego pasażera prawidłowy nr paszportu to nr "[...]". Następnie wnioskiem z 19 października KPSG zwrócił się do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o wymierzenie kary pieniężnej przewoźnikowi [...] w kwocie 18.000 zł za lot nr [...] z L. z dnia 14 września 2017 r. w którym przekazano informację nieprawdziwą co do nr paszportu jednego z pasażerów ([...]) wskazując nr "[...]" zamiast nr "[...]". Pismem z 30 listopada 2018 Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zawiadomił KPSG oraz Przewoźnika o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ww. wniosku o wymierzenie kary pieniężnej przewoźnikowi wyznaczając przy tym 14 – to dniowy termin na zapoznanie się z materiałami sprawy i zajęcie stanowiska. W dniu 6 grudnia 2018 r. Przewoźnik zapoznał się z aktami sprawy a pismem z 19 grudnia odniósł się do prowadzonego postępowania. W swoim piśmie wskazał m.in. iż w jego ocenie przewoźnik nie ponosi on winy za powstałą omyłkę bowiem ta powstała bez jego wiedzy poprzez wprowadzenie błędnych danych podczas odprawy na lotnisku we L. przez działająca tam firmę handlingową niezależną od Przewoźnika. Wskazano również, iż zaistniała omyłka polegająca na wpisaniu litery "O" (duże O) zamiast cyfry 0 (zero) jest omyłką niezamierzoną wbrew twierdzeniom organu łatwą do zauważenie i skorygowania. Przewoźnik wniósł przy tym o dołączenie dowodu z załącznika pisma (potwierdzenie zakupu biletu) oraz o wyznaczenie rozprawy i przesłuchanie w charakterze świadka dyrektora handlowego [...] na okoliczność pochodzenia przedmiotowych danych i zasad ich obiegu w firmie. Uzupełniając stanowisko w sprawie przewoźnik dołączył wydruk korespondencji mailowej z firmą handlingową przeprowadzającej odprawę przy której powstał przedmiotowy błąd w oznaczeniu nr paszportu. Z korespondencji tej wynika, iż zwykle dane paszportu zczytuje automat, który wyjątkowo jest zastępowany przez pracownika gdy dane te wpisywane są ręcznie. Przewoźnik dodał także przy kolejnym piśmie, iż zaistniała omyłka była od niego całkowicie niezależna. Decyzją z dnia 14 sierpnia 2020 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniósł nałożył karę na przewoźnika w wysokości 18.000 zł płatną w terminie 14 dni. W uzasadnieniu przytoczył stan faktyczny sprawy oraz treść zastosowanych przepisów prawa. Organ I instancji wyjaśnił przy tym, iż uznał wyjaśnienia złożone przez Przewoźnika odnośnie okoliczności uzyskania i przekazania przedmiotowego nr paszportu za wystarczające i wiarygodne w związku z czym nie uznał za konieczne przeprowadzanie dodatkowych dowodów na okoliczności już wykazane w postępowaniu. W ocenie organu przedmiotowa kara pieniężna jest wymierzana za sam fakt przekazania informacji nieprawdziwej. Wskazano także, iż wystąpienie z wnioskiem o dane API było konieczne do przeciwdziałania nielegalnej migracji. Powołując się na orzeczenie TK podkreślono, iż kary administracyjne stosowane są automatycznie z mocy ustawy a świadomość popełnienia czynu nie ma tutaj znaczenia. Od powyższej decyzji złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku przewoźnik podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie co do braku winy i możliwości działania w sprawie przez przewoźnika oraz zarzucił także naruszenie art. 189 a i następne kpa w tym okoliczności naruszenia prawa w kontekście wagi i stopnia przyczynienia się przez Skarżącą do zarzucanego naruszenia prawa. Decyzją z 21 stycznia 2022 r. nr LOB.0260.349.2021.ULC.3 Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: ULC), na mocy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 i 695; dalej: k.p.a.) oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1970; dalej: Pr.lotn.), po rozpatrzeniu wniosku [...] (dalej: Spółka, Przewoźnik, Skarżąca), utrzymał w mocy swoją decyzję z 14 sierpnia 2020 r. nakładającą na Przewoźnika karę pieniężną w wysokości 18.000 zł w związku z przekazaniem przez Spółkę nieprawdziwej informacji API dotyczącej lotu z 14 września 2017 r. nr [...] z L. do R.. W uzasadnieniu decyzji przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, treść zastosowanych przepisów prawa oraz zarzuty Przewoźnika powołane w zgłoszonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie organu ponownie rozpatrując sprawę, wskutek wniosku Spółki, Prezes ULC nie podzielił argumentów Przewoźnika. Organ przytoczył treść art. 202a ust. 1, i 4 Pr.lotn., z których wynika obowiązek Przewoźnika lotniczego, który wykonuje loty międzynarodowe pasażerskie do lub z Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: RP), za wyjątkiem lotów pasażerskich między RP a innym państwem członkowskim Unii Europejskiej (dalej: UE) oraz między RP a państwem trzecim traktowanym na równi z państwami UE na podstawie umowy w sprawie włączenia tego państwa we wdrożenie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen, przekazywania komendantowi placówki Straży Granicznej (na jego wniosek złożony, gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej imigracji lub usprawnienia kontroli granicznej) informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium RP. Przepis art. 209u ust. 1 Pr.lotn. określa, że przewoźnik, który: nie przekazał informacji podlega karze pieniężnej w wysokości 22.500 zł (pkt 1); przekazał informację nieprawdziwą podlega karze pieniężnej w wysokości 18.000 zł (pkt 2); przekazał informację niepełną podlega karze pieniężnej w wysokości 13.500 zł (pkt 3) - za każdy lot, w którym nie dopełnił wspomnianych obowiązków. Podane kary pieniężne wymierza Prezes ULC na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego, na mocy art. 209u ust. 2 Pr.lotn. W ocenie Prezesa ULC materiał dowodowy zebrany przed wydaniem kwestionowanej decyzji, tj. wniosek o przekazanie informacji API, wydruk części oryginalnej listy, kserokopia potwierdzenia odbioru wniosku o przekazanie informacji API przez przewoźnika, notatka urzędowa oraz kopia dokumentu paszportowego wspomnianego wcześniej pasażera wykazują, że w związku z lotem z dnia 14 września 2017 r. ze L. do R. Przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację dotyczącą danych nr dokumentu pasażera lotu [...], jak przedstawił to Komendant we wniosku. Z tego względu zachodziły przesłanki do nałożenia na Przewoźnika kary pieniężnej za nieprawdziwej informacji API. Odnośnie argumentów Spółki, odnośnie nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej i pominięcia zeznań świadka, należy zwrócono uwagę, iż zgodnie z art. 78 § 2 Kpa, organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania odnośnie przeprowadzenia dowodu, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. W przedmiotowej sprawie Prezes Urzędu dał wiarę wyjaśnieniom przewoźnika odnośnie faktu zbierania informacji API na lotnisku we L. i ich przekazywania do Straży Granicznej przez niezależną od przewoźnika lotniczego firmę handlingową, jak również odnośnie faktu przekazania informacji API z opóźnieniem. Z tego względu nie było potrzeby przeprowadzania dodatkowych dowodów na te okoliczności. Niemniej jednak, według organu okoliczność, iż obowiązki przewoźnika w zakresie zbierania i przekazywania informacji API były w odniesieniu do lotu [...] realizowane przez firmę handlingową, tj. przedsiębiorcę świadczącego na rzecz przewoźnika usługi obsługi naziemnej, nie zdejmuje z przewoźnika odpowiedzialności za nieprawidłowości w tym zakresie. W ocenie Prezesa Urzędu nie zachodziły również w sprawie określone w art. 189f Kpa przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Mając bowiem na względzie wpływ, jaki ma przesłanie wadliwej informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej, nie można stwierdzić, że waga naruszenia przepisów jest znikoma. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółka i wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżyła decyzję w całości. Zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 202a ust. 1 i 4 w związku z art. 209u ust. 1 pkt 1 Prawa lotniczego poprzez przyjęcie, iż odpowiedzialność przewoźnika lotniczego wynikająca z tych przepisów jest niezależna od winy i zachodzi również wówczas gdy przewoźnik lotniczy nie miał możliwości weryfikacji prawdziwości przekazywanych danych oraz pominięcie, że art. 209u ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego stanowi podstawę do nałożenia kary na przewoźnika, który przekazał informację nieprawdziwą, co nie miało miejsca w niniejszym przypadku ponieważ wymagane informacje zostały przekazane, o czym świadczy korespondencja mailowa dołączona do wniosku. 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 86 w związku z art. 89 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej i pominięcie dowodu z zeznań świadków oraz wyjaśnień strony. - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 189a i nast. Kpa (dział IVa Administracyjne Kary Pieniężne) mimo, iż przepisy te znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, w szczególności pominięcie przy określaniu wysokości kary okoliczności wskazanych w art. 189d Kpa, w tym wagi i okoliczności naruszenia prawa, stopnia przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna do powstania naruszenia prawa. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła: o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa ULC z 14 sierpnia 8 września 2020 r. i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Prezes ULC w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wystąpił też o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 stycznia 2022 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 14 września 2020 r. , o nałożeniu kary pieniężnej na Przewoźnika w wysokości 18 000 zł, w związku przekazaniem przez Przewoźnika nieprawdziwej informacji API, na wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że ustalenia i oceny dokonane przez organ odwoławczy są prawidłowe, stąd wobec ich pełnego zaakceptowania przez Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba ich ponownego przytaczania w pełnym zakresie. Organy przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe, natomiast uzasadnienie decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego wskazuje na prawidłową podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz zawiera wszelkie elementy wymagane treścią art. 107 §3 ustawy kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z 2019 r. poz. 60) (dalej określanej jako "kpa"). W niniejszej sprawie Przewoźnik podlega obowiązkowi określonemu w art. 202a Prawa lotniczego, zgodnie z którym, przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty międzynarodowe pasażerskie jest obowiązany do przekazywania informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. Sposób przekazania informacji i zasady postępowania z informacją określają art. 202b-202d Prawa lotniczego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że niezasadny jest zarzut Przewoźnika dotyczący naruszenia art. 202 a ust. 1 i 4 w zw. z art. 209u ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego poprzez uznanie, że odpowiedzialność przewoźnika nie jest zależna od winy i zachodzi również przy braku możliwości weryfikacji prawdziwości przekazywanych danych oraz poprzez uznanie, że w sprawie doszło do przekazania nieprawdziwych danych podczas gdy wymagane w wezwaniu informacje zostały przekazane przez przewoźnika. Należy tutaj przede wszystkim zauważyć, że treść art. 209u Prawa lotniczego nie wymaga szczególnej interpretacji. Przepis art. 209u Prawa lotniczego określa sankcje w postaci bezwzględnej kary pieniężnej w wysokości 18 000 zł za przekazanie informacji nieprawdziwej. Kara za naruszenie w postaci przekazania nieprawdziwej informacji została określona jako stała kwota. Prezes Urzędu Lotnictwa cywilnego nie bada więc winy nakładając karę na podstawie art. 209u Prawa lotniczego. Organ w tym przypadku nie dysponuje luzem decyzyjnym ani w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej, ani w zakresie odstąpienia od nałożenia kary w przypadku wystąpienia okoliczności wskazanej art. 209u ust. 1 pkt 2. Decyzja organu nakładająca karę pieniężną na podstawie tego przepisu stanowi tzw. akt poświadczający udokumentowane okoliczności faktyczne sprawy wypełniające hipotezę przepisu. Decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego ma więc charakter związany, a organ nakładając karę nie bierze pod uwagę takich okoliczności jak stopień naruszenia, okoliczności tego naruszenia itp. W kontekście charakteru decyzji organu o nałożeniu kary administracyjnej, nie można uznać że brak możliwości weryfikacji prawdziwości przedmiotowych danych skutkuje niesłusznie nałożoną karą. Zaznaczyć bowiem należy, że decyzja o nałożeniu kary administracyjnej zapada w oderwaniu od okoliczności towarzyszących stwierdzonemu naruszeniu, o którym mowa w art. 202u Prawa lotniczego. Odpowiedzialność administracyjna w postaci nałożenia na Przewoźnika kary administracyjnej ma charakter odpowiedzialności obiektywnej. To zaś oznacza, że odpowiedzialność administracyjna jest ponoszona, co do zasady, z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem. Odnosząc się do podniesionego przez Przewoźnika braku wpływu na rzetelność przekazywanych informacji, Sąd podziela pogląd, że to Przewoźnik jest podmiotem podejmującym decyzje o sposobie zbierania informacji API, o sposobie weryfikacji zebranych informacji, a także o tym, aby zrezygnować z weryfikacji tych informacji. Podnoszone przez Przewoźnika zdarzające się błędy w przekazywanych informacjach API, świadczą jedynie o tym, że przyjęta przez Przewoźnika organizacja zbierania i przekazywania informacji API nie gwarantuje ich prawdziwości. W nawiązaniu do zarzutu dotyczącego faktycznej omyłki urządzenia skanującego zamiast ustalenia o przekazaniu przez Skarżącą nieprawdziwej informacji API w postaci wpisania w nr litery "O" zamiast cyfry "0" podkreślić należy, iż z treści art. 4 ust. 1 Dyrektywy Rady 2004/82/WE wynika, że państwa członkowskie nakładają sankcje na przewoźników lotniczych którzy, w wyniku błędu, nie przesłali danych bądź przesłali je niepełne lub fałszywe. Dyrektywa uzależnia możliwość nałożenia kary na przewoźnika lotniczego od okoliczności stwierdzenia, że przewoźnik lotniczy błędnie nie przekazał pełnych informacji, zaniedbując ciążące na nim obowiązki. Posłużenie się przez ustawodawcę europejskiego terminem "błędnie przekazał" wskazuje, że działanie przewoźnika lotniczego nie musi być umyślne. Zatem zarówno działanie umyślne, jak i nieumyślne podlegają sankcji w postaci kary pieniężnej. W związku z powyższym Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie ma możliwości odstąpienia od wymierzenia Przewoźnikowi kary za przesłanie informacji nieprawdziwej w sytuacji przesłania informacji dotyczącej pasażera tj. numeru paszportu, w którym zamiast oznaczenia cyfrowego zastosowano oznaczenie literowe. Dodać tutaj należy, iż przekazanie informacji nieprawdziwych (nieprawidłowych) w numerze dokumentu podróży powoduje otrzymanie błędnego wyniku sprawdzeń przez Straż Graniczną w systemach poszukiwawczych, a w konsekwencji również może doprowadzić do opóźnienia wykrycia osób potencjalnie niebezpiecznych, stwarzających zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego i porządku publicznego. Dlatego też niezbędne jest przesianie przez przewoźnika lotniczego listy pasażerów, jak również przekazanie prawdziwych i pełnych informacji. Bazy danych, z których korzysta Straż Graniczna podczas odprawy granicznej ściśle bowiem opierają sprawdzenia o dane przekazane przez przewoźnika lotniczego. Sąd nie podziela więc stanowiska Przewoźnika, iż przekazana informacja API nie była informacją nieprawdziwą, lecz zawierającą jedynie omyłkę powstałą niezależnie przez błąd urządzenia skanującego dokument. Finalnie bowiem przekazane przez Przewoźnika dane nie były prawdziwe, gdyż nie znajdywały odzwierciedlenia w dokumencie paszportowym, którym posługiwał się pasażer lotu. Podkreślić także należy, iż zasadnie organy orzekające w sprawie odwołały się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z 14 października 2009 r. sygn. akt Kp4/09 (OTK-A 2009, Nr 9, poz. 134), w którym zauważył, że: "Kary administracyjne są stosowane automatycznie, z mocy ustawy, z tytułu odpowiedzialności obiektywnej. Element subiektywny (wina), a nawet świadomość dotycząca czynu nie mają znaczenia dla ukarania. Kary administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne i mają skłaniać ukaranego do przedsięwzięcia działań, mających na celu, w drodze własnej uwagi i starania, przeciwdziałanie sytuacjom stanowiącym hipotezę ukarania, podczas gdy kara sensu stricto, jako sankcja polegająca na penalizacji, musi mieć charakter zindywidualizowany. Odnośnie zarzutu nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej i pominięcia zeznań świadka wskazać należy na zasadnie powoływany przez organ przepis art. 78 § 2 kpa, zgodnie z którym, organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania odnośnie przeprowadzenia dowodu, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenie dla sprawy. W przedmiotowej sprawie Prezes Urzędu dał wiarę wyjaśnieniom przewoźnika odnośnie faktu zbierania informacji API na lotnisku we L. i ich przekazywania do Straży Granicznej przez niezależną od przewoźnika lotniczego firmę handlingową. Z tego względu nie było potrzeby przeprowadzania dodatkowych dowodów na te okoliczności. Sąd nie dopatrzył się tutaj zarzucanych prawa przez organ administracji publicznej, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd za nietrafny uznał również zarzut niezastosowania rozdziału IVa "Administracyjne Kary Pieniężne" kpa, a w szczególności pominięcie przy określaniu wysokości kary okoliczności wskazanych w art. 189d Kpa. Przepis art. 189d k.p.a. określający dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej - ma zastosowanie jedynie do kar względnie oznaczonych, czyli przewidzianych w granicach "od... do...". Kary administracyjne, z wysokością określoną w sposób sztywny – jak w przedmiotowej sprawie – nie kwalifikują się do orzekania o ich wymiarze (patrz: wyrok NSA z dnia 19 maja 2020 r, sygn. akt II GSK 24/20) Sąd nie dopatrzył się zatem w czynnościach Komendanta, a następnie Prezesa ULC nadmiernego rygoryzmu czy nieproporcjonalności sankcji względem popełnionego naruszenia. W tej sytuacji, skoro organ przeprowadził postepowanie zgodnie z regułami k.p.a., co wykazał w prawidłowo sporządzonej decyzji, a także prawidłowo zastosował powołane przepisy prawa materialnego, nie było podstaw do podzielenia argumentów skargi. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.