VI SA/Wa 1116/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego L. M. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] grudnia 2013 r, którą nałożono na L. M. (dalej skarżący) karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Jako postawę skarżonej decyzji wskazano m.in. art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 4. ust. 5, art. 87 oraz art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2013 r., poz. 1414), dalej u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] marca 2012 r. w W. na Placu P. Inspekcja Transportu Drogowego zatrzymała do kontroli pojazd marki S. o nr rej. [...], którym kierował skarżący. Z kontroli tej sporządzono protokół, z którego wynika, że ww. pojazdem przewożeni byli pasażerowie. Do kontroli kierujący pojazdem okazał m.in. paragony fiskalne z [...] marca 2012 r. i z [...] lutego 2012 r., wydane przez "[...]"; książkę kasy rejestrującej; świadectwo legalizacji pierwotnej taksometru o symbolu fabrycznym E. TAXI nr [...] z 2004 r. oraz licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną skarżącemu na obszar gminy R., a ważną do dnia 1 marca 2027 r. W trakcie kontroli ustalono, że skarżący podjął pasażerów w samym centrum W., w odległości [...] km od miejsca zatrzymania. Podczas kontroli stwierdzono, że na bokach ww. pojazdu znajdowały się napisy: "[...] zł/km, [...], TAXI, [...],[...]". Ustalono też, iż w górnym rogu tylnych, prawych drzwi, znajdował się napis "Taryfa Dzienna 1 km: [...] km: [...] zł", a na dachu tego pojazdu "[...] www. [...].pl", zaś w pojeździe zamontowany był taksometr fiskalny. Podczas czynności kontrolnych wykonano także dokumentację fotograficzną pojazdu oraz kserokopię okazanych do kontroli dokumentów. Protokół nie został podpisany przez skarżącego. W związku z powyższym stwierdzono naruszenie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. I. Wobec powyższych ustaleń WITD z urzędu wszczął wobec skarżącego postępowanie administracyjne, w toku którego ustalił (vide pismo z [...] kwietnia 2012 r.), że Prezydent W. nie udzielił skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszar mu podległy, tj. W. W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że skontrolowany przewóz miał być wykonywany zgodnie z art. 6 ust. 5 u.t.d. (pismo z [...] kwietnia 2012 r.) oraz załączył umowę o współpracy z firmą G. wraz z aneksem. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., WITD nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych. Na skutek rozpoznania odwołania GITD decyzją z [...] czerwca 2013 r. uchylił ww. decyzję WITD w całości i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący rozpoczął przewóz w Warszawie, ale w sprawie nie ustalono miejsca, w którym przewóz ten miał zostać zakończony. Wobec tego GITD stwierdził, że niewykluczonym jest, że skarżący świadczył usługę transportu taksówką z obszaru W. na obszar gminy R., do czego był uprawniony na podstawie posiadanej i okazanej do kontroli licencji. II. Ponownie rozpoznając sprawę WITD w dniu [...] listopada 2013 r., przeprowadził dowód z przesłuchania w charakterze świadka C. P., inspektora kontrolującego pojazd, o czym zawiadomił skarżącego. Świadek ten zeznał, że: "Z rozmowy z pasażerkami, którymi były dwie kobiety ustaliłem, że obie jechały do lekarza w okolice Z. Z rozmowy z kierowcą ustaliłem, że wraca do miejsca zamieszkania. Więcej faktów z kontroli nie pamiętam." Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez WITD decyzji z [...] grudnia 2013 r., nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych. Od powyższej decyzji skarżący w terminie złożył odwołanie i wniósł o jej uchylenie w całości oraz o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący zarzucił naruszenie prawna materialnego, tj.: 1. art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, że w dniu kontroli wykonywał działalność transportową na terenie W., podczas gdy w tym dniu wykonywał w rzeczywistości przewóz osób w wykonaniu zamówienia złożonego przez klienta z innego obszaru; 2. oraz art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 4 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, iż w dniu kontroli wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji, podczas gdy posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego na obszar gminy R., która okazał. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść decyzji, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że rozpoczął kurs na terenie Warszawy, a zleceniodawcą była korporacja G. Nadto zwrócił uwagę na to, iż odmówiono mu udziału w postępowaniu. Wskazał, iż pomimo wyznaczenia terminu i miejsca przesłuchania nie przeprowadzono zaplanowanych czynności. Zauważył też, iż jego zastrzeżenia budzą zeznania inspektora, który pomimo upływającego czasu dokładnie pamiętał treść rozmowy z pasażerami taksówki oraz nim samym. Zdaniem skarżącego w chwili kontroli wykonał zlecenie, które otrzymał od klientów spoza obszaru obowiązywania licencji. Nadto stwierdził, że dla prawidłowej oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie ma znaczenia okoliczność pośredniczenia G. pomiędzy zleceniodawcą, a nim - zleceniobiorcą, bowiem korporacja przekazała mu wyłącznie informację od klientów o zapotrzebowaniu na jego usługi. Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wstępie stwierdził, że okazana do kontroli licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką uprawniała skarżącego do wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze miasta i gminy R. Przewóz pasażerów wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli odbył się w porozumieniu z korporacją G. i rozpoczął się on ze skrzyżowania ul. S. z ul. N. w W., a przewożone pasażerki jechały do lekarza w okolice Z. GITD przypomniał również, że na podstawie rozmowy z kierowcą - skarżącym kontrolujący ustalił, że skarżący wracał do miejsca zamieszkania (dowód: protokół przesłuchania świadka oraz wyjaśnienia skarżącego z [...]kwietnia 2012 r.), a okazany do kontroli paragon fiskalny dowodzi, że skarżący podjął pasażerów w odległości [...] km od miejsca zatrzymania, a za nieskończony kurs opłata wyniosła [...] złotych. W związku z tym GITD stwierdził, że kurs wykonywany był na terenie W. Organ odwoławczy wskazał, że o wiążącej skarżącego współpracy z firmą G. świadczy znajdująca się w aktach sprawy umowa i załączony do niej aneks z [...] marca 2012 r., które skarżący przedłożył przy piśmie z [...] kwietnia 2012 r., a także wyjaśnienia zawarte w tym piśmie. I tak zgodnie z § 2 ust. 2 umowy "G. zobowiązuje się do przyjmowanie i przekazywanie pracownikom i Współpracownikom Przewoźnika (osoby, które podpisały z Przewoźnikiem umowy o współpracy), drogą radiową zleceń i zamówień klientów na przewozy osób na terenie W. i całego kraju". Z wyjaśnień skarżącego wynika zaś, że w porozumieniu z ww. korporacją otrzymał on zlecenie na przewiezienie klientów znajdujących się na skrzyżowaniu ul. S. i N. na taksówkę z gminy R. Wobec tego GITD stwierdził, że zarzut skarżącego dotyczący nieuzasadnionego przyjęcia, iż rozpoczął on ww. kurs na terenie W., a jego zleceniodawcą była korporacją G. jest niezasadny. Natomiast z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy niewątpliwie wynika, że kontrolowany przejazd odbywał się pojazdem oznakowanym jako taksówka. Na pojeździe tym znajdowało się bowiem urządzenie techniczne z napisami "[...]", numer "[...]" oraz numer "[...]", a także informacje dotyczące taryfy dziennej. W pojeździe zamontowany był taksometr fiskalny. Mając tak ustalony stan faktyczny GITD wskazał, że w świetle art. 6 ust. 4 u.t.d. licencja udzielana jest na określony pojazd i obszar, obejmujący określoną jednostkę terytorialną tj. gmina, gminy sąsiadujące, czy miasto W. W drodze wyjątku dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, stosownie do art. 6 ust. 5 u.t.d. Z brzmienia tego artykułu wynika w ocenie organu jednak, że powyższe może mieć miejsce bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem sytuacji, w której przewóz jest wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar jest możliwy, jednak pod pewnymi warunkami. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie licencja na transport drogowy taksówką została udzielona skarżącemu na obszar gminy R. W oparciu jednak o przepis art. 6 ust. 5 u.t.d. w drodze wyjątku powyższa licencja dawała możliwość wykonywania transportu m.in do W. Prawidłowa realizacja przepisu ustawy w tym konkretnym przypadku kształtowałaby się zatem następująco. W pierwszej sytuacji wyjątek polegałby na wykonywaniu przez skarżącego przewozu rozpoczętego na terenie gminy R. do W., a następnie kontynuacji lub podjęcia nowego zlecenia z terenu miasta W. do gminy R. W drugiej sytuacji, wyjątek polegałby zaś na złożeniu zamówienia przez klienta znajdującego się w W. na taksówkę z gminy R., lecz tylko do gminy R. Organ podkreślił przy tym, że w sytuacji gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany sprzecznie z treścią udzielonej licencji, ma miejsce wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Mając to na uwadze GITD uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje bezsprzecznie, że kontrolowany przewóz rozpoczął się w W. i zakończył się w W. W sprawie niewątpliwym jest więc to, iż przewóz z dnia kontroli był wykonany przez skarżącego bez licencji, a w sprawie nie zaszły okoliczności wymienione przepisem art. 6 ust. 5 u.t.d. Organ podkreślił także, że w założeniu udzielonego skarżącemu uprawnienia na obszar gminy R. leży stała realizacja obowiązków przewoźnika na tym właśnie terenie. Wyjątki opisane w art. 6 ust. 5 u.t.d. mają więc charakter incydentalny i wymagają spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Zgodnie z ogólnie przyjętą regułą prawniczą, wyjątki od zasady, jaką w tym przypadku jest wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze objętym licencją, powinny być interpretowane zawężająco. Resumując GITD wskazał, że z akt sprawy niewątpliwie wynika, iż kontrolowany przewóz rozpoczął się w centrum W. (skrzyżowanie ul. S. i ul. N.) i miał zakończyć się w okolicach Z. Odnosząc się do kwestii dowodu z przesłuchania świadka organ wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby przesłuchanie miało zostać przesunięte na dzień [...] grudnia 2013 r. (sobotę) na godz. [...] bowiem, jak słusznie bowiem skarżący zauważył, powyższy termin przypada na sobotę tj. dzień wolny od pracy. Ponadto o zaistniałej sytuacji skarżący poinformował WITD dopiero w piśmie z [...] grudnia 2013 r., tj. 7 dni po otrzymaniu zaskarżonej decyzji, którą odebrał dnia [...] grudnia 2013 r. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zeznania świadka – inspektora który kontrolował skarżącego, zostały złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zatem nie ma on podstaw do tego, by podawać w wątpliwość ich prawdziwość. Skarżący niezgadzając się z karą w terminie zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności: a. zeznań świadka, którym przyznano walor prawdziwości przez wzgląd na przesłuchanie świadka pod rygorem odpowiedzialności karnej; b. pisma - zawiadomienia z [...] października 2013 r. oraz całości akt postępowania, które uznano za dowód braku zmian terminu przeprowadzenia przez GITD czynności z udziałem skarżącego; 2. art. 136 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez wybiórczą analizę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, niepodjęcie czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego, tj. a. nieprzeprowadzenie z urzędu uzupełniającego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia okoliczności związanych z niedopuszczeniem skarżącego do udziału w postępowaniu I-instancyjnym (art. 136 k.p.a.), a więc dotyczących: i. zmiany terminu przesłuchania skarżącego i uniemożliwienia w/w udziału w postępowaniu przed organem I Instancji; ii. powiadomienia organu I Instancji o przyczynach niestawienia się skarżącego w wyznaczonym na przesłuchanie terminie dopiero w dniu [...] grudnia 2013 r.; iii. ustalenia czy [...] grudnia 2013 r. był dla skarżącego najszybszym możliwym terminem na powiadomienie organu I Instancji o przyczynach niestawienia się w siedzibie organu celem złożenia zeznań w wyznaczonym terminie. b. nieprzesłuchanie skarżącego celem ustalenia niewyjaśnionych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 86 k.p.a.), a związanych z okolicznościami, o których mowa w pkt. 2 lit. a) powyżej. 3. art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez lakoniczne i niepełne wyjaśnienie: a. podstaw oceny prawdziwości zeznań złożonych przez C. P.; b. przyczyn nieuzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie wskazanych przez skarżącego okoliczności, w szczególności związanych z uniemożliwieniem w/w udziału w postępowaniu I - instancyjnym. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że GITD dokonując oceny zeznań świadka C. P. uchybił zasadzie swobodnej oceny dowodów, bowiem oparł się wyłącznie na przekonaniu, iż prawdziwość zeznań świadka determinowana jest li tylko nałożonym nań rygorem odpowiedzialności karnej w przypadku powoływania twierdzeń niezgodnych z rzeczywistością. Podniósł, że złożenie ww. zeznań pod odpowiedzialnością karną nie zwolniło organu z obowiązku wszechstronnego rozważenia prawdziwości wskazywanych przez świadka twierdzeń oraz wyjaśnienia przyczyn uznania ich za wiarygodne. Zdaniem skarżącego GITD tymczasem zaniechał analizy złożonych zeznań, co niewątpliwie stanowi poważne naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik niniejszej sprawy i treść kończącej postępowanie decyzji. Podkreślił, że to właśnie na podstawie owych zeznań ustalono przebieg przedmiotowego kursu. W kwestii ograniczenia mu udziału w postępowaniu skarżący wskazał, że GITD poprzestając na zebranych w toku postępowania dokumentach (pismo - zawiadomienie o przesłuchaniu z dnia [...] października 2013 r.), zaniechał wyjaśnienia okoliczności związanych ze zmianą terminu jego przesłuchania, na którą powoływał się ww. pismem z [...] grudnia 2013 r. i tym samym uniemożliwił mu udziału w postępowaniu I instancyjnym. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje naruszają prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Otóż zdaniem Sądu należy uznać, że wydając zaskarżone decyzje organy dopuściły się - mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest zaś przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d.). Licencja ta dotyczy zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego pojazdu i obszaru). Nie ulega przy tym wątpliwości, że są to istotne elementy licencji, gdyż pozwalają na zidentyfikowanie zarówno przedsiębiorcy (osoby wykonującej przewóz), jak i pojazdu, na który została udzielona. Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza zatem korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot, na obszarze określonym w licencji i wymienionym w niej pojazdem. Jak słusznie przyjął organ kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć w gminie R. W przypadku, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze niewymienionym w licencji, a zatem sprzecznie z treścią udzielonej licencji, dochodzi do wykonywania transportu bez wymaganej licencji. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego będącego podstawą do wydania zaskarżonej decyzji skarżący został zatrzymany do kontroli w W. w dniu [...] marca 2012 r. na Placu P. Z kontroli tej sporządzono protokół, z którego wynika, że ww. pojazdem przewożeni byli pasażerowie. W protokole brak jest podpisu skarżącego, a także nie wyjaśniono przyczyn, z powodu których skarżący nie podpisał tego protokołu. Ponadto nie odnotowano w protokole danych osobowych przewożonych pasażerów, jak również pasażerów tych nie przesłuchano w charakterze świadków. Sad zauważa, jak już wielokrotnie było to podkreślane w orzecznictwie, że jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, protokół stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje zatem stan faktyczny, który później może być trudny, zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/04, LEX nr 205475 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10 LEX nr 1137861). Dlatego też zarówno podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie ale też brak podpisu tego protokołu stanowi okoliczność mającą wpływ na ocenę materiału dowodowego. Ponadto w rozpoznawanej sprawie nie należy zapominać, że GITD uchylając decyzję WITD i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazał, że skarżący co prawda rozpoczął przewóz w W., ale w sprawie nie ustalono miejsca, w którym przewóz ten miał zostać zakończony. Wobec tego GITD uznał, że nie można wykluczyć, iż skarżący świadczył usługę transportu taksówką z obszaru W. na obszar gminy R., do czego był uprawniony na podstawie posiadanej i okazanej do kontroli licencji. Prowadząc ponownie postępowanie dowodowe organ przesłuchał w charakterze świadka inspektora C. P., który zeznał, że "z rozmowy z pasażerkami, którymi były dwie kobiety ustaliłem, że obie jechały do lekarza w okolice Z. Z rozmowy z kierowcą ustaliłem, że wraca do miejsca zamieszkania. Więcej faktów z kontroli nie pamiętam." Z zeznań tych organ wyprowadził wniosek, że przedmiotowy kurs rozpoczął się w W. na skrzyżowaniu ul. S. i N., zaś końcem tego kursu były "okolice" Z. w W. Jednakże Sąd zauważa, że ustalenie organu, iż kurs zakończył się także w W. na Z. nie zostało poparte żadnymi innymi dowodami, w szczególności Sąd ma na myśli zeznania świadków - pasażerów tego kursu. Jednocześnie organ nie wyjaśnił należycie przyczyn, dla których te dowody nie zostały przeprowadzone. W niniejszej sprawie Sąd doszedł zatem do przekonania , że organ w toku postępowania nie zbadał wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą oraz nie przeprowadził dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), zaś oparł swoje rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym zebranym w toku kontroli, nie dokonując jego wszechstronnej oceny, co przekłada sie na wadliwość uzasadnienia decyzji i narusza art. 107 § 3 k.p.a. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Zaniedbanie przez organ administracji państwowej polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę okoliczności istotnych dla sprawy, jak również uproszczona ocena zebranego, niepełnego materiału dowodowego w tym przedmiocie, są wadą postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji administracyjnej wydanej w wyniku takiego zaniedbania. Ponownie rozpoznając sprawę organy transportu drogowego będą miały na względzie powyższe okoliczności, w szczególności jeśli chodzi o uzupełnienie materiału dowodowego o zeznania pasażerów ewentualnie powinny dopuścić inne dowody na okoliczność ustalenia końca trasy spornego kursu. Biorąc pod uwagę wskazane uchybienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a - orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.