VI SA/Wa 1117/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] , działając na podstawie przepisów art. 58 § 1 i § 2 kpa postanowił odmówić Kindze M.R.(dalej: "strona" lub "skarżąca") przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Powyższe rozstrzygnięcie organu zapadło w następującym stanie faktycznym. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414). Decyzja z dnia [...] marca 2013 r. została doręczona stronie dnia 4 kwietnia 2013 r. na zasadach określonych w art. 44 kpa wraz z pouczeniem o terminie do wniesienia odwołania. Przesyłka została awizowana dwukrotnie, w dniach 21 i 29 marca 2013 r. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pismem nadanym w dniu 26 listopada 2013 r. Strona wskazała, że informację o wydaniu decyzji uzyskała w związku z otrzymaniem w dniu 19 listopada 2013 roku wezwania do zapłaty kary wynikającej z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Do wniosku o przywrócenie terminu strona załączyła odwołanie od ww. decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego po zapoznaniu się z zebraną w sprawie dokumentacją stwierdził, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ powołał się na treść art. 58 kpa. W ocenie organu odwoławczego strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że decyzja z dnia [...] marca 2013 r. została nadana prawidłowo, gdyż wysłano ją na adres strony widniejący w aktach sprawy. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, co potwierdza kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdująca się w aktach sprawy. Termin 14 dni na wniesienie odwołania od decyzji powinien być liczony od dnia 4 kwietnia 2013 r., tj. od upływu 14 dni od zawiadomienia strony o możliwości odbioru przesyłki pozostawionej w placówce pocztowej. Organ odwoławczy podkreślił że strona była świadoma faktu, iż w stosunku do niej prowadzone jest postępowanie administracyjne, które powinno zakończyć się wydaniem decyzji. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]stycznia 2014 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła obrazę prawa procesowego, tj. art. 58 kpa poprzez jego niezastosowanie i nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania pomimo, że skarżąca nie otrzymała decyzji z dnia z dnia [...] marca 2013 r. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasadzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Skarżąca podkreśliła, że nie została doręczona jej decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. O tej decyzji strona dowiedziała się dopiero w momencie doręczenia wezwania do zapłaty z dnia 14 listopada 2013 r. Strona nie zgodziła się z twierdzeniem organu, iż w skrzynce pocztowej pod adresem skarżącej - [...] zostało pozostawione dwukrotne awizo: w dniach 21 i 29 marca 2013 r. Skarżąca wskazała, że pomimo sprawdzania przez nią na bieżąco poczty przychodzącej żadne awizo do tej sprawy nie zostało pozostawione pod ww. adresem. Tymczasem organ I instancji uznał doręczenie zastępcze ww. decyzji pod adres skarżącej w dniu 4 kwietnia 2013 r. W związku z powyższym strona stwierdziła, że nie była świadoma o podjętej decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, albowiem nie została jej doręczona przesyłka z decyzją, ponadto w skrzynce pocztowej pod adresem nie zostało pozostawione awizo przesyłki co było skutkiem pozbawiona możliwości skarżącej, bez jej winy do wniesienia odwołania. Zdaniem skarżącej organ administracyjny nie zbadał w wystarczający sposób sprawy doręczenia pod jej adres zamieszkania przedmiotowej decyzji oraz okoliczności, jakoby przesyłkę awizowano powtórnie w dniach 21 i 29 marca 2013 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skarżąca stwierdziła, że nie uchybiła terminowi do wniesienia odwołania na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. z własnej winy, albowiem nie miała wpływu na wadliwe doręczenie przedmiotowej decyzji pod adres zamieszkania strony przy [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie wskazać trzeba, iż ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonych decyzjach. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a). Dokonując w przypadku badanej sprawy oceny zgodności działań organu administracji z przepisami prawa należało stwierdzić, iż skarżone postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014r., odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ II instancji wskazał na treść art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. i warunki, których spełnienie jest konieczne do wydania postanowienia przywracającego termin do wniesienia odwołania. Stosownie do powołanego przepisu organ administracji publicznej obowiązany jest przywrócić termin, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, zainteresowany dopełnił czynności dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. W doktrynie postępowania administracyjnego przy ocenie braku winy przyjmuje się, iż organ powinien przyjąć "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" (M. Jędrzejewska (w:) Komentarz do k.p.c., 1999, s. 274). Wiąże się to z takimi sytuacjami, kiedy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Istnienie choćby winy nieumyślnej czy niedbalstwa po stronie zobowiązanego stanowi negatywną przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania czynności na zasadzie art. 58 § 1 k.p.a. Odnosząc się do wskazanych przez skarżącą okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy zauważyć, na wskazany wyżej adres skarżącej – tj., [...] została skierowana korespondencja w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, w związku z kontrolą drogową pojazdu samochodowego skarżącej, która miała miejsce w dniu 31 sierpnia 2012 r. Pod wskazany wyżej adres został doręczony protokół z przeprowadzonej kontroli wraz z opisem stwierdzonych naruszeń, co skarżąca potwierdza m.in. w skierowanej do Sądu skardze. Powyższy adres stanowi miejsce wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej, jak również adres do doręczeń korespondencji, co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wypisu z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej "CEIDG"). Na wskazany wyżej adres skarżącej została skierowana również decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r., nakładająca karę pieniężną za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika z akt postępowania, korespondencja w tej sprawie była dwukrotnie awizowana, tj. w dniach 21 oraz 29 marca 2013 r., w konsekwencji czego ww. organ uznał dokonane doręczenie za skuteczne, w trybie art. 44 kpa, gdyż skarżąca nie informowała organu o zmianie adresu do doręczeń, ani też nie dokonała jego zmiany w CEIDG. W tej sytuacji Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, z uwagi na brak uprawdopodobnienia braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu, w okolicznościach badanej sprawy powyższe rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe. Skarżąca bowiem jako profesjonalny podmiot gospodarczy obowiązana jest prowadzić działalność zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym w zakresie doręczeń kierowanej w tej sprawie korespondencji. Brak jest w tym przypadku podstaw do stwierdzenia, iż doręczenie przez organ korespondencji na podstawie art. 44 k.p.a. było nieprawidłowe, zwłaszcza w sytuacji doręczenia wcześniej pod wskazany adres skarżącej protokołu kontroli drogowej z dnia [...] sierpnia 2012 r. Potwierdza to brak należytej staranności po stronie skarżącej, która mogła spodziewać się dalszej korespondencji w tej sprawie (w przedmiocie nałożenia kary), gdyż miała już wiedzę o toczącym się postępowaniu. Z uwagi na powyższe, fakt dowiedzenia się przez skarżącą o wydanej przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] marca 2013 r., w wyniku wezwania do zapłaty orzeczonej w niej kary (które to wezwanie zostało skierowane na ten sam adres co decyzja), nie stanowi przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, gdyż nie zostały przez skarżącą uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na niezawinione uchybienie terminu. W tych okolicznościach sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.