VI SA/Wa 1122/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant M. S. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2007 r. sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) maja 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...], odmawiające skarżącemu, M. O. zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 28 listopada 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcie skarżącemu licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia w związku z uzyskaną przez organ informacją o prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w K. X Wydział Grodzki z dnia 21 lutego 2005 r. sygn. akt VIII K 1543/04, uznającym skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 278 § 2 kk. W trakcie toczącego się postępowania pismem z dnia 15 grudnia 2006 r. (k. 33 akt adm.) wystąpiono do Komendanta Komisariatu Policji I w K. o wydanie opinii o skarżącym. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. ww. organ wydał opinię negatywną. W dniu 8 lutego 2007 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc jednocześnie do Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w S. wniosek o zawieszenie postępowania w przedmiocie cofnięcia licencji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zażalenia. W treści wniosku skarżący powołał się na przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. organ odmówił skarżącemu zawieszenia postępowania wskazując, iż wydanie przez organ rozstrzygnięcia w przedmiocie zażalenia na postanowienie Komendanta Komisariatu Policji I w K. nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie cofnięcia licencji. Organ wskazał, iż po wniesieniu zażalenia na postanowienie o odmowie licencji sprawa rozpatrywana jest przez organ nadrzędny a z chwilą uprawomocnienia się postanowienia opiniodawczego, postępowanie administracyjne zostaje zakończone wydaniem decyzji. Pismem z dnia 18 marca 2007 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W treści zażalenia skarżący podniósł, iż jego zdaniem dla toczącego się postępowania w przedmiocie cofnięcia licencji istotne znaczenie ma zakończenie postępowania w sprawie wydania opinii o skarżącym, jak również rozstrzygnięcie wątpliwości, czy występek osądzony wyrokiem Sądu Rejonowego w K. sygn. akt K 1543/04 będący podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego popełniony został umyślnie czy nieumyślnie. Skarżący poinformował organ, iż pismem z dnia 17 marca 2007 r. zwrócił się do Sądu o dokonanie wykładni wyroku i rozstrzygnięcie wskazanych wyżej kwestii. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji uznając je w pełni za zasadne. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa, na który powoływał się skarżący w trakcie prowadzonego postępowania, a który stanowi, iż organ administracji publicznej zawiesza z urzędu postępowanie, gdy wydanie decyzji zależy od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny sąd lub organ. Organ podniósł, iż ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia w art. 31 ust. 2 pkt 1 stanowi, iż Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję pracownikowi ochrony jeśli ten przestanie spełniać m. in. warunki określone w art. 26 ust. 2 pkt 5 i art. 26 ust. 3 pkt 1. Zgodnie z dyspozycją przywołanego wyżej art. 31 ust 2 pkt 1 ustawy karalność pracownika ochrony za przestępstwo umyślne (art. 26 ust. 2 pkt 5), jak również negatywna opinia pracownika ochrony (art. 26 ust 3 pkt 1) stanowią samoistne przesłanki cofnięcia licencji, a zatem wystąpienie jednej z nich jest wystarczające do zakończenia postępowania i wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty. Nie jest konieczne w takim wypadku ustalenie kolejnych samoistnych przesłanek cofnięcia licencji pracownikowi ochrony, np. opinii o nim w miejscu zamieszkania. W świetle powyższego, w ocenie organu okoliczność, że postępowanie w sprawie opinii nie zostało ostatecznie zakończone nie stanowi w przedmiotowej sprawie zagadnienia wstępnego, które uniemożliwiałoby zakończenie postępowania w sprawie głównej. W niniejszej sprawie wydanie jakiejkolwiek opinii o stronie przez organ właściwy dla jej miejsca zamieszkania (negatywnej lub pozytywnej) ma tylko znaczenie pomocnicze, leżące w sferze ustaleń faktycznych. Nie stanowi jednak problemu prawnego, od którego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zależy wydanie decyzji – nie stanowi, bowiem przeszkody w zastosowaniu przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o ochronie osób i mienia i zakończenia postępowania merytoryczną decyzją bez oczekiwania na ostateczne rozstrzygnięcie dotyczące wydania opinii o stronie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (pismo z dnia 13 czerwca 2007 r.) skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W treści skargi zarzucił organowi naruszenie art. 78 § 1 i art. 100 § 2 kpa oraz sprzeczność ustaleń postanowienia z zebranym materiałem dowodowym. Podkreślił, iż nie zgadza się z koncepcją organu, w świetle której występek, za jaki został skazany jest przestępstwem umyślnym. Dlatego też wystąpił do Sądu Grodzkiego o wyjaśnienie wątpliwości, jakie powstały na tym gruncie. Dodał również i nadal trwa postępowanie w sprawie wydanej przez Komendanta Miejskiego w K. opinii. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując na użytek odpowiedzi na skargę argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż każde przestępstwo stypizowane w art. 278 kk. – kradzież, jest przestępstwem umyślnym, którego można dopuścić się wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, bowiem tak stanowi kodeks karny, który literalnie wskazuje, które przestępstwa mogą być popełnione umyślnie. W świetle powyższego w ocenie organu zbędnym pozostaje oczekiwanie na stanowisko sądu w kwestii umyślności czynu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez M. O. nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 2007 r., [...] odpowiadają prawu. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 97 § 1 pkt 4 kpa zgodnie z którym postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dlatego też istotą problemu, wymagającą w pierwszej kolejności wyjaśnienia było ustalenie, czy w postępowaniach dotyczących cofnięcia licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia prowadzonych na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) kwestią prejudycjalną są: rozstrzygnięcie postępowania w przedmiocie wydania opinii o skarżącym przez komendanta komisariatu policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby, czy też oczekiwanie na stanowisko sądu w kwestii oceny umyślności czynu, za który skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. Jak przyjęto w doktrynie i judykaturze pod pojęciem zagadnienia wstępnego w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa należy rozumieć sytuację, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnym zagadnienia prawnego, przy czym ocena tego zagadnienia należy do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Nie chodzi więc o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd, bez czego wydanie decyzji nie jest możliwe. Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych (vide. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II - komentarz do art. 97 kpa). W świetle przedstawionych rozważań nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż w postępowaniu dotyczącym cofnięcia licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia prowadzonym w oparciu o art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, kwestią prejudycjalną skutkującą zawieszeniem postępowania może być konieczność rozpoznania zażalenia na postanowienie w przedmiocie wydania opinii o skarżącym, czy też oczekiwanie na wykładnię Sądu, co do oceny umyślności czynu za który skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem tego Sądu. Dla potrzeb niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, iż ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia w art. 31 ust. 2 pkt 1 stanowi, iż Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję pracownikowi ochrony jeśli ten przestanie spełniać m. in. warunki określone w art. 26 ust. 2 pkt 5 i art. 26 ust. 3 pkt 1. a są to: niekaralność pracownika ochrony za przestępstwo umyślne oraz posiadania nienagannej opinii wydanej przez komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby. Zgodnie z dyspozycją przywołanego przepisu określone w nim warunki stanowią samoistne przesłanki cofnięcia licencji, a zatem wystąpienie choćby jednej z nich jest wystarczające do merytorycznego zakończenia postępowania i wydania decyzji rozstrzygającej sprawę, co do jej istoty. Powyższe miało miejsce w sprawie dotyczącej skarżącego. W przypadku udokumentowanego faktu ukarania pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego, nie jest konieczne ustalenie kolejnych przesłanek cofnięcia licencji np. opinii o nim w miejscu zamieszkania. Zatem okoliczność, że postępowanie w sprawie opinii nie zostało ostatecznie zakończone nie stanowi w przedmiotowej sprawie zagadnienia wstępnego, które uniemożliwiałoby zakończenie postępowania w sprawie głównej. Wydanie jakiejkolwiek opinii o stronie ma tylko znaczenie pomocnicze, leżące w strefie ustaleń faktycznych i nie stanowi problemu prawnego, od którego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd mogłoby zależeć wydanie opinii. Odnosząc się do drugiej z wymienionych przez skarżącego okoliczności stanowiących w jego odczuciu kwestię prejudycjalną tj. oczekiwanie na wykładnię Sądu, co do oceny umyślności czynu, za który skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podzielił stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż czyn z art. 278 § 2 kk., za który skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu na karę grzywny stanowi, zgodnie z literalną wykładnią ustawy kodeks karny, przestępstwo umyślne, którego popełnienie w świetle przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia stanowi samoistną przesłankę cofnięcia licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Zatem oczekiwanie na opinię Sądu należy uznać za zbędne i niemające wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie głównej. Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji publiczne dokonały właściwej interpretacji pojęcia zagadnienia wstępnego i w konsekwencji zasadnie uznały, iż przedstawione przez stronę okoliczności nie stanowią zagadnienia prejudycjalnego, lecz element stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji wydając zaskarżone postanowienie nie naruszyły przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W sprawie nie zachodzą również żadne inne okoliczności uzasadniające uchylenie postanowienia. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.