VI SA/Wa 1126/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia Magdalena Bosakirska WSA Piotr Borowiecki Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego A. C. od decyzji Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...] w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 7 maja 2004 r. skarżący A. C. zwrócił się do Komendanta [...] Policji w [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, iż podanie o broń spowodowane jest koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa z uwagi na zagrożenie związane z zatrudnieniem oraz prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. Skarżący poinformował, iż jest współwłaścicielem klubu muzycznego "[...]" w [...]. Wskazał jednocześnie, iż odbiera anonimowe telefony, a także, iż w przeszłości nieznani sprawcy usiłowali dokonać włamania do siedziby jego klubu. Komendant [...] Policji, jako organ I instancji właściwy dla rozstrzygnięcia sprawy, po dokonaniu stosownych czynności sprawdzających oraz zapoznaniu się z uzasadnieniem zawartym w podaniu strony skarżącej - wydał w dniu [...] kwietnia 2005 r. decyzję Nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 k.p.a. - odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową z uwagi na niewykazanie przez niego przesłanek świadczących o szczególnym zagrożeniu dla bezpieczeństwa osobistego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż okolicznością uzasadniającą wydanie przedmiotowego pozwolenia nie może być jedynie fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. Organ wskazał, iż trudno przyjąć, że zagrożenie wymienione przez A. C. wyróżnia go z grupy osób tej samej profesji i to w sposób uzasadniających przyznanie tak szczególnego środka ochrony, jak broń palna bojowa. Komendant [...] Policji podkreślił, iż fakt otrzymywania przez wnioskodawcę anonimowych telefonów oraz usiłowanie włamania do siedziby jego klubu muzycznego nie zostały potwierdzone w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Według organu ustawa o broni i amunicji ma charakter reglamentacyjny, a to oznacza, że pozwolenie na broń palną bojową może być wydane tylko w przypadkach istniejącego realnego, szczególnego zagrożenia życia i zdrowia, udokumentowanego konkretnymi zdarzeniami przestępczymi. Od decyzji organu I instancji skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, iż oprócz lokalu przy ul. [...], prowadzi również lokal przy ul. [...] w [...]. Dodał również, iż próby włamania do lokalu przy ul. [...] były zgłaszane firmie ochrony osób i mienia [...], lecz nie zostały zgłaszane na Policję. Skarżący podniósł, iż w dniu 5 lipca 2004 r. wzywał na interwencję patrol Policji i Straży Miejskiej, a interwencja dotyczyła ponawiających się gróźb fizycznych i werbalnych, jakie pod jego kierunkiem kierował jeden z klientów lokalu. Skarżący nadmienił, iż w lokalu przy ul. [...] od lat przesiadują ludzie o dziwnych profesjach i kontaktach, co było zgłaszane dzielnicowemu w Komisariacie Policji przy ul. [...] w [...]. Zdaniem skarżącego powyższe sytuacje, które bezpośrednio wiążą się z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą, powodują, iż skarżący żyje w poczuciu zagrożenia o zdrowie i osobiste bezpieczeństwo ze strony osób wywołujących bójki. Skarżący stwierdził, iż obawia się zemsty ze strony tych osób, co uzasadnia wydanie przedmiotowego pozwolenia na broń palną bojową. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] maja 2005 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2005 r. odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji – powołując się na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy oraz na dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji – uznał, iż skarżący A. C. nie wykazał stałego, realnego i szczególnego narażenia na niebezpieczeństwo zamachu na życie lub zdrowie. Organ wskazał, iż zdarzenia, na które powoływała się strona skarżąca nie świadczą o tym, że jej bezpieczeństwo zagrożone jest w sposób szczególny. Komendant Główny Policji uznał, iż opisane przez stronę sytuacje, czy też kłopoty z klientami są typowe dla właścicieli lub innych osób pracujących w lokalach gastronomiczno-rozrywkowych, a zatem okoliczności tego rodzaju w niczym strony nie wyróżniają spośród innych. Organ podniósł, iż podjęte w sprawie czynności, w tym m.in. rozpytanie jednostek Policji właściwych dla miejsca zamieszkania i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie doprowadziły do ujawnienia faktów, które świadczyłyby o tym, że strona doznała kiedykolwiek uszczerbku na zdrowiu, bądź została poszkodowana. Również sam skarżący nie wskazał takich okoliczności. Wskazane przez stronę wydarzenia, tj. próba włamania do lokalu, bójka w lokalu, jednorazowy fakt wygłaszania pogróżek przez jednego z klientów, czy też głuche telefony – nie miały dla strony żadnych negatywnych skutków, w tym w żadnym z nich nie było zagrożone jej zdrowie lub życie. Organ dodał również, że nie o wszystkich powyższych zdarzeniach informowana była Policja, a żadnego z nich strona nie zgłosiła jako przestępstwa i nie domagała się ujęcia sprawców, co – zdaniem organu – świadczyć może o tym, że wydarzenia te nie wzbudziły w stronie realnych obaw o jej bezpieczeństwo osobiste. Komendant Główny Policji uznał, że subiektywne poczucie zagrożenia, przy jednoczesnym braku dowiedzenia stałego i realnego zagrożenia życia i zdrowia nie może stanowić podstawy do wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W dniu 31 maja 2005 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2005 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż obawia się o własne bezpieczeństwo z uwagi na groźby kierowane pod jego kierunkiem ze strony klientów lokali gastronomicznych, które prowadzi. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie brak jest okoliczności świadczących o zasadności wyposażenia skarżącego w broń palną bojową do ochrony osobistej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana A. C. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2005 r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2005 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ustępu 3 pkt 1 art. 10 cyt. ustawy stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia. Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 w/w aktu normatywnego wynika, iż organy Policji mają obowiązek (vide: "organ Policji wydaje") wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się w/w osoba, uzasadniają jego wydanie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy Policji nie mogą więc kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiały dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie (tak również /w:/ uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2003 r., sygn. akt III SA 2534/01, nie publik.). Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym orzeczeniu, z obowiązujących przepisów prawa, w tym również z przepisów Konstytucji RP oraz unormowań prawa międzynarodowego, nie można wywodzić prawa obywateli do posiadania broni. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy w pełni podzielić pogląd zawarty w uzasadnieniu decyzji wydanych przez organy obu instancji, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. W ocenie Sądu bezspornie ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji. Należy przyjąć również, iż organy Policji mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, który do sąd kontroluje wyłączanie, czy ocena ta nie ma cech dowolności oraz, czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy materialnoprawne oraz normy postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przez organy obu instancji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu organy Policji ustosunkowały się do istotnych argumentów przedstawionych przez skarżącego, oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i uzasadniły dlaczego uważają, że skarżący A. C. nie znajduje się w sytuacji szczególnego zagrożenia jego życia i zdrowia, usprawiedliwiającej wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Za uzasadnioną należy uznać ocenę organów obu instancji, zgodnie z którą z samego faktu próby włamania do lokalu prowadzonego przez skarżącego, bójek prowokowanych przez klientów tego obiektu, czy też wygłaszania przez nich pogróżek pod adresem strony, a także z faktu otrzymywania przez stronę głuchych telefonów – nie wynika, aby ze względu na stopień zagrożenia skarżący odróżniał się od wielu innych obywateli będących w podobnej sytuacji zawodowej i osobistej. Zdaniem Sądu skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił obiektywnie przekonywujących dowodów pozwalających Komendantowi [...] Policji w Warszawie, a następnie Komendantowi Głównemu Policji, stwierdzić, iż faktycznie strona skarżąca charakteryzuje się wyraźnie ponadprzeciętnym zagrożeniem działaniem przestępczym, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej. Należy stanowczo podnieść, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza broń palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne. Choć nie jest to przedmiotem oceny Sądu, warto zauważyć, iż istnieje szereg innych, niż posiadanie broni palnej, sposobów przeciwdziałania stanom ewentualnego zagrożenia, podobnym do sytuacji opisywanej przez skarżącego. Podkreślić należy przy tej okazji, iż z oświadczenia skarżącego wynika, że korzysta z usług koncesjonowanej, profesjonalnej firmy ochrony osób i mienia, a więc – w ocenie Sądu – skarżący winien przede wszystkim w ten sposób zabezpieczać się przed nagannym zachowaniem klientów prowadzonych przez siebie lokali gastronomiczno-rozrywkowych. Mając to na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i nie poparty dowodami odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej celowości, czy też słuszności. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji. Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] maja 2005 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydana przez niego decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jaki również pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy. Organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swe zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego podjęły decyzje kierując się celami wynikającymi z ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant [...] Policji, nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale otrzymanym zarówno z właściwych komend Policji, jak również na dowodach przedłożonych przez stronę skarżącą, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję odmawiającą skarżącemu udzielenia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, prawidłowo - zdaniem Sądu - zastosował przepisy obowiązującego prawa i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.