VI SA/Wa 1127/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant: Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2005 r. sprawy ze skargi B. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.4.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125, poz. 1371 ze zm./, § 2 ust. 2, § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz.U. nr 150, poz. 1684 ze zm./ utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] października 2004 roku [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. w zaskarżonej części tj. o nałożeniu na B. H. kary pieniężnej w wysokości 3000.00 złotych. Rozstrzygnięcia obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego rzeczy przez przedsiębiorcę B. H. bez uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej. W dniu [...] października 2004 roku o godzinie 15:10 na drodze krajowej nr [...] w miejscowości B. został zatrzymany do kontroli samochód ciężarowy marki [...] nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...] jadący z kierunku P. w kierunku Ś.. W trakcie kontroli kierujący pojazdem kierowca okazał jedynie dobową kartę opłaty, która była ważna od godziny 1:30 dnia 4 października 2004 roku do 1:30 dnia 5 października 2004 roku. W momencie kontroli okazana karta była już nieważna. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiotowym stanie faktycznym, zaszły przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy obowiązani są uiszczać opłaty za przejazd po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie karty, która podlega wypełnieniu. Prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie opłaty. Kwestię trybu i sposobu wypełnienia kart reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych w § 4 ust. 1 i § 5 ust. 2, 3 i 4. Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca obowiązany jest mieć przy sobie, między innymi, dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg. Wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym podlega karze, o czym stanowi art. 92 ust. 1 ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść załącznika lp.1.4.1. do ustawy, który karą w wysokości 3000.00 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podmiot podejmujący się wykonywania transportu drogowego powinien organizować przejazd po drogach krajowych w taki sposób, aby wypełniać ciążące na nim obowiązki. Sieć dystrybucji kat opłaty drogowej jest tak zorganizowana, iż przedsiębiorcy mogą uiszczać bez problemów opłatę za przejazd po drodze krajowej. Wysokość kary jest sztywno ustalona w załączniku i organ nie ma możliwości swobodnego jej obniżania bądź anulowania. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył B. H. wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem i zarzucając jej błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 42 ust. 1, art. 92 ust.1 oraz lp. 1.4.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym i § 2 ust. 2, § 4 ust. 1 i § 5 ust. 3 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych oraz prawa formalnego tj. art. 107 kpa, orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącego kary pieniężnej. Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej decyzji niezasadnie przyjęto, iż skarżący ponosi odpowiedzialność za trudności w uiszczeniu opłaty. Jego zdaniem decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego ani prawnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie powołując się na argumentację zawarta w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu faktycznego i prawnego z daty podjęcia tych aktów lub czynności, nie zaś według kryteriów słusznościowych czy celowościowych. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga jako niezasadna podlega oddaleniu albowiem decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 roku odpowiada prawu i wbrew twierdzeniom skarżącego nie narusza prawa tak materialnego jak i procesowego. Przede wszystkim podnieść należy, że ustalony przez organ stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Skarżący wykonywał transport drogowy po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty. Okazana do kontroli dobowa karta opłaty drogowej była nieważna. Wyekspirował jej termin. Strona nie przedstawiła do kontroli żadnej innej karty opłaty. Powyższe ustalenia wynikają z decyzji obu organów i nie były one sporne. Zarzut skarżącego, iż zaskarżona decyzja nie wskazuje ustalonego przez organ stanu faktycznego jest więc niezrozumiały, a przede wszystkim niezasadny. Zaskarżona decyzja czyni zadość wymaganiom przewidzianym przepisami art. 7, 77 i 107 § 3 kpa. Organowi nie można zarzucić jakiegokolwiek zaniedbania polegającego na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. W obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego odniósł się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów. Ich analiza, ocena nie budzi wątpliwości sądu, albowiem odpowiada zebranemu materiałowi dowodowemu zawartemu w aktach administracyjnych. Już w odwołaniu skarżący podnosił niedostateczną, w jego ocenie, dostępność kart opłaty drogowej. Organ poddał ocenie podniesiony zarzut. Sąd podziela dokonaną przez organ ocenę. Zgodzić się należy z organem, iż jest on chybiony. Dostępność kart opłaty drogowej jest powszechna, a ich pięć rodzajów zróżnicowanych, co do czasu ich ważności dają każdemu przedsiębiorcy faktyczną możliwość wypełnienia obowiązku uiszczenia opłaty. Profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego, zwłaszcza międzynarodowego winien znać ciążące na nim obowiązki i być przygotowanym na różne sytuacje. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Główny Inspektor Transportu Drogowego zastosował właściwe prawo materialne. Wskazał i przytoczył obowiązujące przepisy dotyczące obowiązku uiszczania opłat drogowych za przejazd po drogach krajowych. Ustalony stan faktyczny odniósł do normy prawa materialnego. Organy trafnie przytoczyły jako podstawy materialnoprawne decyzji nakładającej karę pieniężną przepisy art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 oraz § 2 ust. 2 § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Zarzut naruszenia prawa materialnego jest więc niezasadny. Ponadto trudno się do niego odnieść skoro skarżący nie wskazał na czym on polega. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.