VI SA/Wa 1128/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania spółki oddala skargę Minister Środowiska decyzją z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej skarżący), od decyzji Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki S. Sp. z o.o. w likwidacji z tytułu zaległych opłat eksploatacyjnych za wydobycie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" określonych decyzjami Marszałka Województwa [...]: z dnia 31 maja 2011 r. za I kwartał 2011 r. i z dnia 1 września 2011 r. za II kwartał 2011 r. oraz umorzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego w zakresie opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" w III kwartale 2011 r. określonej decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. uchylił opisaną wyżej decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wydając powyższą decyzję organ działał na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 217 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. 2015 poz. 196). Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Marszałek Województwa [...] ustalił spółce S. Sp. z o.o. (dalej - Spółka) wysokość należnych opłat eksploatacyjnych za wydobycie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" decyzjami: 1) z dnia [...] maja 2011 r., nr. [...] za I kwartał 2011 r., w wysokości 29 387,00 zł, w tym dla Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej - NFOŚiGW) w wysokości 11 754,80 zł; termin wniesienia opłaty upłynął w dniu 30 kwietnia 2011 r., 2) z dnia [...] września 2011 r., nr. [...] za II kwartał 2011 r., w wysokości 14 938,00 zł, w tym dla NFOŚiGW w wysokości 5 975,20 zł; termin wniesienia opłaty upłynął w dniu 31 lipca 2011 r 3) z dnia [...] grudnia 2011 r., nr. [...] za III kwartał 2011 r., w wysokości 53 889,00 zł, w tym dla NFOŚiGW w wysokości 21 555,60 zł; termin wniesienia opłaty upłynął w dniu 31 października 2011 r.  Spółka nie wpłaciła wskazanych wyżej opłat eksploatacyjnych na rachunek bankowy wierzyciela, wobec czego po upływie terminu płatności stały się one zaległością w rozumieniu art. 51 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa. W celu wyegzekwowania należności NFOŚiGW po uprzednim wystawieniu upomnień skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] grudnia 2011 r. wnioski o wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...] oraz w dniu [...] marca 2012 r. wniosek na podstawie tytułu wykonawczego nr[...] . Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki na podstawie ww. tytułów wykonawczych z uwagi na to, że w prowadzonym postępowaniu nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, że nie zdołano zastosować skutecznych czynności prowadzących do wyegzekwowania należności. Z protokołu o stanie majątkowym z dnia 9 listopada 2011 r. wynika, iż "Spółka nie istnieje, pozostaje w likwidacji lecz działalności gospodarczej nie zlikwidowała i pod wskazanym przez wierzyciela adresem nie prowadzi działalności". Z uzasadnienia postanowienia wynika również, że w dniu 23 listopada 2011 r. dokonano zajęcia wierzytelności u K. W. Egzekucja z tej wierzytelności okazała się bezskuteczna z powodu "braku wierzytelności, braku faktur i ustnych ustaleń". Ponadto Spółka nie posiada mienia o wartości egzekucyjnej, nie posiada ruchomości i nieruchomości do zajęcia, nie prowadzi działalności gospodarczej, brak jest informacji o posiadanych przez Spółkę rachunkach bankowych i źródłach dochodu. Według organu egzekucyjnego ustalenia te jednoznacznie wskazują na bezskuteczność egzekucji administracyjnej prowadzonej z zastosowaniem dostępnych środków egzekucyjnych wobec Spółki. Decyzją z dnia 23 grudnia 2015 r. Prezes Zarządu NFOŚiGW działając na podstawie art. 116 § 1, § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania Spółki w likwidacji z tytułu zaległych opłat eksploatacyjnych za wydobycie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" określonych decyzjami Marszałka Województwa [...]: z dnia [...] maja 2011 r. ([...]) za I kwartał 2011 r. i z dnia [...] września 2011 r. ([...]) za II kwartał 2011 r. oraz umorzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego w zakresie opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" w III kwartale 2011 r. określonej decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. ([...]). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej orzeczenia solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania Spółki w likwidacji w zakresie opłaty eksploatacyjnej za I i II kwartał 2011 r. i umorzenie postępowania organu I instancji lub uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dodatkowo skarżący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty związane z umowami leasingu rozściełacza mas bitumicznych, dwóch koparek i walca drogowego oraz skierowanie zapytania do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o zakres i sposoby egzekucji prowadzonej wobec Spółki dotyczących czynności egzekucyjnych podjętych wobec pana K.W. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, 11, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia przez Prezesa Zarządu NFOŚiGW wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jej rozpatrzenia i załatwienia, w tym w szczególności w zakresie zaliczenia do materiału dowodowego dokumentów posiadanych przez H. Sp. z o.o. dotyczących realizacji umów leasingu zawartych ze Spółką, ze względu na ich podstawowe znaczenie dla oceny braku winy skarżącego w kontekście art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej, 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że egzekucja wobec Spółki była bezskuteczna, a przez to, że można wszcząć postępowanie w sprawie odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania Spółki w sytuacji, gdy Spółka posiadała majątek umożliwiający dalsze prowadzenie egzekucji, 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że właściwy czas na zgłoszenie przez skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego wystąpił w kwietniu 2011 r., a w późniejszym terminie już nie zachodziła przesłanka właściwego czasu, co doprowadziło organ I instancji do błędnego ustalenia, że fakt późniejszego zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki (w maju 2012 r.) nie ma znaczenia z punktu widzenia wykazania właściwego czasu na złożenie wniosku w przedmiocie ogłoszenia upadłości, 4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że skarżący ponosi winę za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego Spółki, a także że w sprawie nie występują negatywne przesłanki do przypisania skarżącemu odpowiedzialności za zaległości Spółki z tytułu opłat eksploatacyjnych za wydobycie kruszywa naturalnego w I i II kwartale 2011 r., 5. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że skarżący nie wskazał Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości Spółki w znacznej części w sytuacji gdy w toku postępowania skarżący wskazywał na majątek Spółki, który powinien umożliwić organowi I instancji zaspokojenie całości zaległości z tytułu opłat eksploatacyjnych za wydobycie kruszywa naturalnego w I i II kwartale 2011 r. Pismem z dnia 26 stycznia 2016 r. skarżący uzupełnił swoje odwołanie o dowody potwierdzające istnienie wierzytelności Spółki przysługującej do K. W. Skarżący przekazał fakturę VAT oraz "Protokół przesłuchania świadka", tj. K. W. przez Komisarza Skarbowego Samodzielnego Referatu Postępowań Podatkowych i Spraw Wierzycielskich panią E. N. Uzasadniając powołaną na wstępie decyzję Minister Środowiska wskazał, iż zdarzenia, których dotyczy decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. miały miejsce pod rządem ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm. - dalej p.g.g. 1994). Stosownie do art. 217 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. 2015 poz. 196), do opłat eksploatacyjnych należnych za okres sprzed wejścia jej w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. W konsekwencji zastosowanie znajdują w tej mierze przepisy powołanej wyżej ustawy p.g.g. 1994. Organ powołując się na treść art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał na możliwość uwolnienia się członka zarządu spółki z o.o. od odpowiedzialności za zaległości podatkowe. W ocenie organu przekazane przez skarżącego w postępowaniu odwoławczym dowody potwierdzające istnienie wierzytelności przysługującej Spółce w stosunku do pana K. W., w tym faktury VAT i protokół przesłuchania w Urzędzie Skarbowym w S. dłużnika Spółki, w którym potwierdził on istnienie wierzytelności i zamiar wywiązania się ze zobowiązania wobec Spółki, stanowią uzupełnienie materiału dowodowego i mogą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Minister Środowiska wskazał, iż organ I instancji powinien rozważyć, czy w opisanym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do zastosowania art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. W szczególności winien: - ustalić czy skarżący pełnił obowiązki członka zarządu Spółki w czasie kiedy upływał termin płatności zobowiązań objętych postępowaniem, - wykazać istnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec majątku Spółki, - zbadać czy w czasie powstania zobowiązania z tytułu opłat eksploatacyjnych sytuacja finansowa Spółki nakazywała ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego i ustalić czy stosowny wniosek został złożony we właściwym czasie, - rozpatrując przesłankę dotyczącą uwolnienia skarżącego od odpowiedzialności powinien wykazać, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub brak postępowania układowego nastąpiły nie z winy skarżącego, - badając przesłankę wyłączającą odpowiedzialność skarżącego w wyniku wskazania przez niego mienia Spółki w likwidacji, z którego egzekucja jest możliwa, organ zbada wiarygodność przedłożonych dokumentów. Ponadto Minister Środowiska zwrócił uwagę na konieczność zastosowania art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., 107 § 3 k.p.a., stwierdzając , że zaskarżona decyzja została podjęta z uchybieniem obowiązkowi wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co skutkuje wadliwością uzasadniającą jej uchylenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 136 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co przejawiało się w nieprawidłowym przyjęciu przez organ II instancji, że w niniejszej sprawie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, powodujący konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 12 § 1 k.p.a., z którego wynika, iż organ administracji powinien w sprawie działać możliwie wnikliwie i szybko oraz bez zbędnej zwłoki, podczas gdy w niniejszym postępowaniu organ II instancji, mimo, iż mógł merytorycznie rozpoznać niniejszą sprawę, podjął decyzję o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, tym samym przedłużając tok postępowania. Wobec tak sformułowanych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie do ponownego rozpoznania. Do skargi załączył wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie czy organ odwoławczy – Minister Środowiska, nie naruszając zasady szybkości postępowania, zasadnie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego Minister Środowiska winien wydać decyzję merytoryczną a dostrzegając konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego, powinien wydać decyzję merytoryczno-reformatoryjną, która usunęłaby wszelkie niedociągnięcia organu I Instancji. Wobec powyższego wskazać należy, iż zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Ponadto organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 k.p.a.). Organ odwoławczy, w niniejszej sprawie działając właśnie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Prezesa Zarządu NFOŚiGW i przekazał sprawę organowi I Instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu, Minister Środowiska wydając wspomnianą decyzję nie naruszył art. 138 § 2 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 12 k.p.a. W myśl art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Artykuł 136 k.p.a. normuje zakres postępowania dowodowego, jaki może być przeprowadzony w toku postępowania odwoławczego, określając go jako "uzupełniający" w stosunku do całości ustaleń faktycznych. Nie może więc to oznaczać prowadzenia pewnych, istotnych czynności w tym postępowaniu niejako od początku, tzn. gdy nie zostały one w ogóle ustalone i wyjaśnione w toku postępowania przed organem I instancji, a postępowanie dowodowe, także w kontekście oceny dowodów, do pewnych z nich się nie odnosi w ogóle. Uzupełnianie oznacza "dodanie" pewnych działań do działań już przeprowadzonych, a to należy rozumieć jako brak upoważnienia do przeprowadzania nowych czynności lub odwoływania się do nieuwzględnionych przez organ I instancji dowodów (dokumentów) w ramach postępowania administracyjnego. Te bowiem samodzielnie pełnią rolę środków dowodowych, ale są też składnikami całości procesu ustaleń faktycznych w sprawie i nie mogą być ustalane i oceniane w oderwaniu od całości tego postępowania. Jedynie rzeczywiście uzupełniające w stosunku do całości postępowania dowodowego środki dowodowe mogą być przeprowadzone w ramach zastosowania art. 136 k.p.a."(A. Wróbel i M. Jaśkowska w komentarzu do art.136 k.p.a., LEX). Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że istota dodatkowego postępowania wyjaśniającego sprowadza się do możliwości naprawienia ewentualnych wadliwości postępowania przed organem pierwszej instancji, które mogą zostać usunięte bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 października 2010 r., II SA/Sz 566/10, LEX nr 754830). Jak zauważa B. Adamiak, organ odwoławczy nie będzie mógł konwalidować wadliwości postępowania dowodowego – przeprowadzając postępowanie dowodowe we własnym zakresie – jeżeli ustali, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu uzyskania niezbędnych dowodów (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, wyd. 10, Warszawa, 2009, s. 540). Wobec powyższego skoro na etapie postępowania odwoławczego skarżący przedstawił nowe dowody potwierdzające istnienie wierzytelności przysługującej Spółce w stosunku do K. W. tzn. fakturę [...] wraz z załącznikiem, w której została wskazana kwota do zapłaty 366 848,75 zł oraz protokół przesłuchania w Urzędzie Skarbowym w S. [...] stycznia 2016 r. K. W. – dłużnika spółki, w którym dłużnik potwierdził istnienie wierzytelności i zamiar wywiązania się z zobowiązania a organ I instancji w oparciu o postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] maja 2014 r. przyjął, że egzekucja z wierzytelności od K. W. jest bezskuteczna, to w ocenie Sądu, organ II instancji prawidłowo uznał, że decyzja został wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a. a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej wynik. Zauważyć bowiem należy, że w myśl art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej wskazanie przez członka zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części stanowi przesłankę wyłączającą odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania spółki. Skoro więc przedstawione przez skarżącego w postępowaniu odwoławczym dokumenty w połączeniu z koniecznością ustalenia skuteczności wierzytelności przysługującej Spółce w stosunku do K. W. mogą stanowić przesłankę wyłączającą odpowiedzialność skarżącego za zobowiązania spółki, tym samym konieczne jest ponowne rozpoznanie przez organ I instancji niniejszej sprawy. Ponadto organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpoznania wskazał, jakie okoliczności organ I instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. m. in. wykazanie istnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec majątku Spółki czy zbadanie przesłanki wyłączającej odpowiedzialność skarżącego w wyniku wskazania przez niego mienia Spółki, z którego egzekucja jest możliwa. Dodatkowo wskazać należy, iż zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W ocenie Sądu przeprowadzenie przez Ministra Środowiska w niniejszej sprawie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania i pozbawiałoby skarżącego możliwości podniesienia stosowanych zarzutów w odwołaniu. W ocenie Sądu wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylającej decyzję w całości i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia nie narusza zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a. Organy administracji publicznej zobowiązane są do działania wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, co nie może jednakże prowadzić do wydania przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej zaskarżoną decyzję w mocy czy decyzji reformatoryjnej w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ I instancji obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.