VI SA/Wa 1129/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Z akt administracyjnych wynika, iż w dniu 13 lipca 2004 r. na drodze wojewódzkiej nr 408 w S. zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika marki MAN nr rej [...] i naczepy nr rej [...] kierowany przez pana A.M., a będący własnością J. J.. Kontrolowany pojazd skierowano do miejsca ważenia znajdującego się w N. na drodze krajowej nr [...]. Po dokonaniu ważenia, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach dla których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton: dla pojedynczej osi nienapędowej, dla potrójnej osi przyczep i naczep, dla pojedynczej osi napędowej. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, którego podpisania z uwagi na zakaz właściciela pojazdu odmówił kontrolowany kierowca. Z ustaleń protokołu wynika, iż kierowca przed rozpoczęciem czynności kontrolnych poinformowany został o technice najeżdżania pojazdem na wagi i zjeżdżania z nich, miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji, udostępniono mu do wglądu legitymację służbową i upoważnienie do kontroli, udostępniono mu również protokół pomiaru równości terenu na stanowisku do ważenia pojazdu. Wagi za pomocą których dokonano ważenia posiadały ważne świadectwa legalizacyjne. Pismem z dnia 15 lipca 2004 r. zawiadomiono J. J., o wszczęciu w tej sprawie postępowania administracyjnego, pouczając stronę o przysługujących jej prawach czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz przeglądania akt sprawy. Zawiadomienie J.J. odebrał w dniu 21 lipca 2004r. Na podstawie poczynionych w trakcie kontroli ustaleń, a także zebranego materiału dowodowego decyzją z dnia [...] września 2004r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 56 § 2, art.93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ), art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 Nr 98 poz.1071 z późn. zm ), art. 40 c ust. 1 , art. 13g ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 nr 71 poz. 838 z póź. zm) w zw. z lp.4 pkt 1 lit. a), pkt 7 lit. c) i d), pkt 8 lit. c) i d) załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych - nałożył na J. J. karę pieniężną w łącznej wysokości 6930 zł (sześć tysięcy dziewięćset trzydzieści złotych) za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Pismem z dnia 25 września 2004 r. J. J. odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie lub zmianę. W uzasadnieniu zarzucił, iż ważenie pojazdu przeprowadzone zostało w sposób budzący szereg zastrzeżeń, kwestionując wyniki tego pomiaru. Zdaniem odwołującego się, plac na którym dokonano ważenia był nierówny, a kierowca przed dokonaniem ważenia wbrew zapisom protokołu nie został o niczym poinformowany, a zwłaszcza nie okazano mu protokołu z pomiaru pochylenia terenu. Podkreślił, iż ważenia pojazdu dokonano w innym miejscu niż faktycznie zatrzymano pojazd do kontroli. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, art. 61 ust. 1 i 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r., prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 58 poz. 15), art. 13 g ust.1 oraz art. 40c ust.1, art. 41 ust. 4,5 i 6 ustawy o drogach publicznych , lp.4 pkt 1 lit. a), lp. 4 pkt 8 lit. c)i d), lp. 4 pkt 7 lit. c) i d) załącznika do w/w ustawy o drogach publicznych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podzielił stanowisko organu I instancji co do oceny stanu faktycznego i prawnego. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, iż bezsporne w sprawie jest poruszanie się przez pojazd należący do odwołującego, pojazdem przekraczającym dopuszczalne naciski osi nad drogę. Droga wojewódzka nr 408 po której poruszał się pojazd należący do J. J., zakwalifikowana została do dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 8 t. Podczas przeprowadzonej kontroli pojazdu stwierdzono: - przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś napędowa o 34, 61 kN (podczas kontroli stwierdzono nacisk 113,61 kN); - przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osie składowe osi wielokrotnej przy rozstawie od 1,30 do 1,40 m o 58,99 kN ( suma nacisków na potrójną oś wielokrotna wynosiła 222,59 kN); - przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczą os nienapędową o 2,52 kN ( stwierdzono nacisk 71,12 kN). Otrzymane wyniki ważenia zostały podane z uwzględnieniem tolerancji 200 kg+2% dla każdej osi. Stwierdzenie powyższych naruszeń przy jednoczesnym braku zezwolenia na poruszanie się pojazdem nienormatywnym skutkowało nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy o drogach publicznych. Podkreślono, iż ważenie odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami, wagi posiadały ważną legalizację, a z czynności sporządzony został protokół do którego kontrolowany kierowca nie wniósł żadnych zarzutów. Na powyższą decyzję J. J. pismem z dnia 18 maja 2005r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 72 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym i procesowego tj. art. 7 i 10 k.p.a. które mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 72 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym do obowiązków kontrolowanego należy udostępnienie pojazdu na drodze nie zaś przejeżdżanie ponad 20 km do innego miejsca celem poddania się ważeniu. Ponadto plac na którym odbywało się ważenie był nierówny stąd zachodzi obawa rzetelności wyników pomiaru. Skarżącemu nie udostępniono do wglądu dokumentów legalizacyjnych wag. Skarżący J.J. podniósł ponadto, iż doszło do naruszenia art. 10 k. p. a, gdyż uniemożliwiono mu udziału w postępowaniu, a organ odwoławczy nie wezwał skarżącego przed wydaniem decyzji do zajęcia stanowiska. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając zatem sprawę pod tym kątem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Materialnoprawną podstawę nałożenia na skarżącego J. J. kary pieniężnej stanowił art. 13 g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art.41 ust.4 i 5 powołanej ustawy minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 mając na uwadze stan techniczny dróg oraz ochronę dróg przed zniszczeniem. Stosownie natomiast do treści art. 41 ust. 6 drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Nie budzi wątpliwości, iż w dniu kontroli pojazd skarżącego poruszał się drogą wojewódzką nr 408, po której zgodnie z powołanymi przepisami dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 78,4 kN (8t). Tym samym przekroczenie w eksploatowanym pojeździe wymienionych powyżej wielkości i jednoczesny brak w związku z tym zezwolenia uzyskanego na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy Prawa o ruchu drogowym na przejazd takim pojazdem powoduje, iż w przypadku przeprowadzenia kontroli i ujawnienia takich faktów, uprawniony organ ma obowiązek nałożyć karę pieniężną. W ocenie Sądu z przeprowadzonej w dniu 13 lipca 2004 r. w miejscowości S. kontroli pojazdu stanowiącego własność skarżącego J. J. jednoznacznie wynika, iż przekroczone zostały dopuszczalne parametry nacisku dla pojedynczej osi nienapędowej, dla potrójnej osi przyczep i naczep, dla pojedynczej osi napędowej na drogę o dopuszczalnych naciskach na oś pojedynczą do 80 kN, skarżący zaś nie posiadał stosownego zezwolenia na przejazd takim pojazdem. Jednocześnie zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i złożonej do Sądu skardze kwestionował prawidłowość przeprowadzonej kontroli zwłaszcza z uwagi na pochyłość terenu. Powyższe zarzuty Sąd uznał za bezzasadne, albowiem nie dopatrzył się uchybień proceduralnych jakich zdaniem skarżącego dopuścił się organ w trakcie przeprowadzonej kontroli w dniu 13 lipca 2004r. Z przeprowadzonej kontroli sporządzony został szczegółowy protokół odpowiadający wymogom określonym w art.68.§ 1. kodeksu postępowania administracyjnego, a więc wynika z niego kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Brak więc podstaw, do kwestionowania ustaleń utrwalonych w tym protokole, a przede wszystkim tego, iż przed rozpoczęciem czynności kontrolnych kierowca poinformowany został o technice najeżdżania pojazdem na wagi i zjeżdżania z nich, miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji, udostępniono mu do wglądu legitymację służbową i upoważnienie do kontroli. Fakt, iż kontrolowany kierowca nie podpisał protokołu nie ma znaczenia dla ważności sporządzonego protokołu, albowiem odmowa podpisania wynikała z wyraźnego zakazu właściciela pojazdu. Kierowca nie zgłosił natomiast w czasie kontroli żadnych zastrzeżeń co do przeprowadzanych czynności kontrolnych. Za bezzasadne Sąd uznał ponadto zarzuty odnośnie prawidłowości dokonanego ważenia oraz naruszenia przez organ art.10 § 1 k.p.a. Wagi za pomocą których dokonano ważenia posiadały ważną legalizację. Ważenie pojazdu natomiast odbyło się na prawidłowo usytuowanym stanowisku. W aktach sprawy znajduje się protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdu, które miało miejsce w miejscowości N., z którym to protokołem miał możliwość zapoznać się kontrolowany kierowca, ale także skarżący stosownie do przysługujących mu praw jako stronie postępowania administracyjnego o czym zawiadomiono J.J. pismem z dnia 21 lipca 2004r, informując go ponadto o przysługujących mu prawach. Ponieważ ważenie pojazdu nie mogło odbyć się miejscu zatrzymania pojazd skarżącego skierowano na najbliższe miejsce do tego przygotowane, gdzie dokonano pomiaru pochyłości terenu. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) orzekł jak w sentencji.