VI SA/Wa 113/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2007 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania strony - p. Z. W. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, uchylono zaskarżoną decyzję w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powodem wszczęcia w dniu [...] października 2003 r. postępowania w sprawie cofnięcia zainteresowanemu pozwolenia na broń palną myśliwską była uzyskana informacja, że strona może należeć do jednej z kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji). Jak bowiem wynika z akt sprawy w dniu [...] czerwca 2003 r. w miejscu zamieszkania p. W. miała miejsce interwencja policyjna, na wezwanie jego żony, z uwagi na nagminne spożywanie alkoholu przez zainteresowanego. Z uwagi na powyższe organ I instancji powołując się na dyspozycję art. 15 ust. 5 zobowiązał stronę do poddania się badaniom i przedłożenia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność do posługiwania się bronią. W dniu [...] października 2003 r. do organu I instancji wpłynęły orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że zainteresowany może dysponować bronią. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał za zasadne odwołanie się od obu tych orzeczeń. W dniu [...] grudnia 2003 r. do organu wpłynęło orzeczenie psychologiczne z dnia [...] grudnia 2003 r. wystawione przez uprawnionego psychologa mgr R. A. stwierdzające, że strona wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią. Było to orzeczenie wydane w instancji odwoławczej, a więc ostateczne. W dniu [...] lutego 2004 r. zainteresowany przesłał do organu I instancji pozytywne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] grudnia 2003 r. wystawione przez uprawnionego psychologa mgr J. S. Organ I instancji uznał w tej sytuacji za zasadne skontaktowanie się z psychologiem w celu ustalenia, czy p. W. informował go o otrzymaniu negatywnego orzeczenia. P. S. oświadczył, iż nie wiedział, że strona była wcześniej badana przez psychologa, a taka wiedza byłaby mu przydatna przy badaniu i wydawaniu orzeczenia. W dniu [...] lutego 2004 r. organ I instancji zwrócił się z pismem do placówki medycznej, która miała rozpatrzyć odwołanie w sprawie orzeczenia lekarskiego, z pytaniem jakie orzeczenie w trybie odwoławczym otrzymał p. W. W dniu [...] lutego 2004 r. wpłynęła odpowiedź, że placówka ta, tj. Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w [...], nie otrzymała dokumentacji lekarskiej p. W. ani odwołania organu. W związku z powyższym ustalono, że lekarz przeprowadzający badania wyśle tę dokumentację ponownie. Z uwagi na to, że przez okres ponad 2 lat do organu nie wpłynęło orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym, organ w dniu [...] kwietnia 2006 r. ponownie wystąpił do WIML w [...] z zapytaniem czy odwołanie od orzeczenia w sprawie p. W. zostało rozpatrzone. W dniu [...] maja 2006 r. do organu wpłynęło pismo oraz orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym, z którego wynika, iż p. W. może dysponować bronią. Orzeczenie to wydane zostało w dniu [...] kwietnia 2004 r. Po uzyskaniu tych informacji Komendant Wojewódzki Policji w dniu [...] czerwca 2006 r. wydał decyzję cofającą pozwolenie na broń z uwagi na brak zdolności psychologicznej do dysponowania bronią. Od decyzji tej zainteresowany wniósł w terminie odwołanie, a Komendant Główny Policji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wskazując w jakim zakresie należy uzupełnić materiał dowodowy I tak, stwierdzono, że w ponownym postępowaniu organ I instancji przede wszystkim powinien ustalić czy strona faktycznie była poddana leczeniu odwykowemu w związku z nadużywaniem alkoholu (czy i kto kierował wniosek do stosownej komisji, jakie było orzeczenie, kiedy i gdzie strona leczenie odbyła). Z zachowaniem zasad K.p.a. (w tym art. 79) organ powinien przesłuchać w charakterze świadka żonę p. W. na okoliczności związane z interwencją domową (dlaczego wzywała do interwencji Policję, jaki był wynik tych czynności, czy mąż był pod wpływem alkoholu i jak się zachowywał). W takim samym charakterze należy przesłuchać policjanta, który sporządził o stronie opinię (opinia z miejsca zamieszkania - niezależnie od tego przesłuchania winna być zaktualizowana), co do źródeł informacji zamieszczonych w opinii, a także czy w związku z interwencją policyjną została wszczęta procedura Niebieskiej karty oraz na okoliczność zachowania się strony w miejscu jej zamieszkania przed i po tej interwencji. Ponadto, w związku z pisemnym oświadczeniem psychologa, organ I instancji winien przesłuchać go w charakterze świadka (z zachowaniem dyspozycji art. 79 kpa), a w szczególności ustalić, czy przed przystąpieniem do badań strony psycholog ten przeprowadził z nią wywiad, obejmujący m.in. pytania co do poddania się przez stronę wcześniej badaniom psychologicznym i wydanych orzeczeń przez innych upoważnionych psychologów, jakich informacji strona udzieliła oraz jaki wpływ na zastosowane metody badawcze i wydane przez niego orzeczenie potwierdzające zdolność strony do dysponowania bronią miałaby ewentualna błędna informacja udzielona w tym zakresie przez stronę. Organ ten wykonać powinien - stosownie do dyspozycji art. 7 i 77 § 1 kpa - inne czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy i zebrania potwierdzających je dowodów, a następnie na ich podstawie wydać adekwatną do ich wyniku decyzję zgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2006 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525,z późn. zm.) oraz art. 268a K.p.a., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego cofnięto zainteresowanemu - p. Z. W. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Prowadząc ponownie postępowanie Komendant Wojewódzki Policji w [...] uzyskał informację, że p. W. nie przebywał na leczeniu w szpitalu psychiatrycznym w związku z uzależnieniem od alkoholu, nie był też kierowany na takie leczenie przez Urząd Gminy i Miasta i nie przeprowadzano z nim rozmów profilaktycznych. Żona p. W. odmówiła składania zeznań w postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń mężowi, ale wyjaśniła, iż nie nadużywał on nigdy alkoholu. Jej prośba o interwencję policyjną w 2003 r. wynikała z tego, że chciała, aby dzielnicowy załatwił osobistą sprawę pomiędzy nią i mężem. Organ przesłuchał też psychologa J. S., który wydał pozytywne orzeczenie panu W. Z zeznań wynika, iż p. W. nie informował, że był poddany wcześniej badaniu psychologicznemu, w tym przez psychologa, który wydał orzeczenie w trybie odwoławczym. Przeciwnie, w kwestionariuszu, który wypełniany jest przed przystąpieniem do badań podał nieprawdziwą informację w tej sprawie. Natomiast okoliczność, że wobec p. W. zapadło ostateczne orzeczenie psychologiczne stwierdzające brak zdolności do dysponowania bronią miałoby wpływ na dalszy sposób postępowania J. S. - z dużym prawdopodobieństwem przerwałby badania i nie wydał orzeczenia. W toku postępowania organ I instancji przesłuchał też jako świadka policjanta, który w 2003 r. był dzielnicowym i pełnił obowiązki służbowe także w miejscowości, w której mieszka strona. Z przesłuchania wynika, iż nie był obecny podczas interwencji w dniu [...] czerwca 2003 r. Sporządzał natomiast opinię o p. W., ale nie pamięta jakich konkretnie informacji udzielił mu on odnośnie pobytów w szpitalu i na ewentualnym leczeniu. Funkcjonariusz wyjaśnił też, że nie została założona tzw. Niebieska karta, bowiem nie stwierdzono przemocy w rodzinie p. W., a tylko taka okoliczność dawałaby podstawę do wypełnienia tego dokumentu. Należy także dodać, iż sąsiedzi pana W. przepytani na okoliczność nadużywania alkoholu przez niego stwierdzili, iż nie chcą się wypowiadać na ten temat, nie utrzymują z nim bliższych kontaktów, widują go sporadycznie i nie są skłóceni. Po zgromadzeniu materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał na jego podstawie w dniu [...] października 2006 r. decyzję cofającą p. W. pozwolenie na broń z uwagi na wykazanie przez stronę istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego i brak zdolności do dysponowania bronią. Komendant Wojewódzki Policji w [...]rozstrzygając sprawę co do istoty poprzez wydanie decyzji kończącej postępowanie oparł się głównie na negatywnym orzeczeniu psychologicznym, gdyż pozytywna opinia, wśród znajomych, sąsiadów i członków rodziny nie gwarantuje posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią przez stronę. Prowadzone postępowanie nie miało na celu wykazania, iż p. Z. W. nadużywa alkoholu, lecz jednoznaczne stwierdzenie czy może dysponować posiadaną bronią. Powyższe można uzyskać jedynie poprzez wypowiedzenie się osoby uprawnionej jaką jest lekarz i psycholog upoważniony do przeprowadzania stosownych badań, w wyniku których wydawane są orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Z uwagi na fakt, iż organ Policji miał w tej kwestii wątpliwości, toteż zostały wniesione odwołania od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Negatywne orzeczenie psychologiczne wydane w II instancji, tj. przez p. R. A., które jest ostateczne, obliguje Komendanta Wojewódzkiego do cofnięcia pozwolenia na broń stronie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył zainteresowany zarzucając jej i prowadzonemu postępowaniu: 1. naruszenie przepisów procedury administracyjnej przez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, 2. oparcie rozstrzygnięcia na wybranych dowodach z pominięciem innych mających znaczenie dla sprawy, 3. oparcie rozstrzygnięcia na faktach, które nie zostały należycie udowodnione. W związku z tymi zarzutami wniósł o rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy i umorzenie postępowania, względnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniósł również o rozpoznanie sprawy przez organ I instancji w trybie samokontroli przewidzianej w przepisie art. 132 § 1 K.p.a. Zdaniem p. W. wszystkie zebrane przez organ dowody wskazują na to, że nie jest on osobą uzależnioną od alkoholu, a taka informacja spowodowała wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Ponadto - w jego ocenie decyzja została wydana na podstawie nieaktualnego orzeczenia psychologicznego. Przyjęcie za podstawę orzeczenia wydanego przeszło 1,5 roku temu rodzi przypuszczenie, że decyzja nie została wydana w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili jej wydania. Konkludując strona zwróciła uwagę, że postępowanie zostało wszczęte na podstawie informacji o nadużywaniu przez nią alkoholu, natomiast decyzję wydano na podstawie orzeczenia psychologicznego, które nie potwierdza tego faktu. Ponadto organ I instancji odwołując się od pozytywnego dla strony orzeczenia psychologicznego zasugerował w tym odwołaniu, że p. W. ma problemy z alkoholem, zatem psycholog nie mógł wydać orzeczenia pozytywnego, a brak uzależnienia od alkoholu potwierdzony został w toku postępowania informacjami placówek medycznych oraz oświadczeniami sąsiadów i wywiadem środowiskowym. Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania p. Z. W. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2006 r., cofającej zainteresowanemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzono, że organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego uznał, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jest zasadna. Po ponownym dokonaniu oceny materiałów dowodowych Komendant Główny Policji stwierdza, co następuje. Osoba chcąca posiadać broń i dysponować nią musi mieć do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Jest to bowiem okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jak wynika z obszernego materiału dowodowego, p. W. zdolności psychologicznej nie posiada, a w takiej sytuacji ustawodawca nałożył na organy Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia. Zachowanie zatem stronie pozwolenia na posiadaną broń jest niemożliwe. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji ma bowiem charakter obligatoryjny - ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego, niż cofnięcie pozwolenia, sposobu zakończenia postępowania administracyjnego. Dlatego też argumenty strony, zawarte w obszernie uzasadnionym odwołaniu nie dają podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji. Jest faktem, że postępowanie w sprawie cofnięcia p. W. pozwolenia na broń wszczęte zostało z uwagi na informację, iż ma on problemy z alkoholem. Nie znalazło to jednak potwierdzenia w materiale dowodowym, natomiast w toku postępowania okazało się, że nie posiada on zdolności do posługiwania się bronią. Takie orzeczenie wydał psycholog przeprowadzający badanie w trybie odwoławczym. Zarzut strony, że organ zasugerował psychologowi wydanie negatywnego orzeczenia jest gołosłowny. Jest niewątpliwym, że organ w odwołaniu poinformował zarówno psychologa, jak i lekarza o istniejącym podejrzeniu, że strona ma problemy z alkoholem, jednak przyjęcie, że sugerował wydanie negatywnych orzeczeń jest niczym nie uzasadnione. Ponadto zarówno lekarz, jak i psycholog są osobami niezależnymi i wydają orzeczenia na podstawie przeprowadzonych badań, a nie ew. sugestii Policji, która, jak wiadomo, nie jest uprawniona do oceny stanu zdrowia oraz stanu psychicznego obywateli. Zarzuty strony są więc o tyle bezpodstawne, że w instancji odwoławczej wydane zostało orzeczenie pozytywne dla strony, a treść odwołania organu Policji od przedłożonych przez nią orzeczeń była identyczna w obu przypadkach. Niezasadna jest też argumentacja strony o braku podstaw do cofnięcia jej pozwolenia, skoro w postępowaniu nie zebrano materiału dowodowego, potwierdzającego jej uzależnienie od alkoholu. Ustalenie takiej okoliczności rodzi bowiem obowiązek cofnięcia pozwolenia na podstawie samoistnej przestanki określonej w art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 obejmuje bowiem przypadki, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4. Wobec strony zastosowanie miał natomiast pkt 3 tego przepisu, ponieważ ostatecznym orzeczeniem psychologicznym stwierdzono u strony istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, co dyskwalifikuje możliwość dysponowania przez nią bronią palną. Treść tego orzeczenia wiąże organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast pozytywne dla strony orzeczenia psychologiczne, wydane jej przez psychologa mgr J. S., należało - w świetle materiału dowodowego - uznać za niewiarygodne, a zatem nie mające znaczenia dowodowego. Strona uzyskała je bowiem w wyniku podania nieprawdziwej informacji, zatajając fakt przechodzenia badań psychologicznych i uzyskania orzeczenia ostatecznego, odmawiającego jej zdolności do dysponowania bronią. I nie ma w tej sytuacji znaczenia okoliczność, iż orzeczenie to stronie wydano po orzeczeniu ostatecznym, kwestionującym jej zdolność do posiadania broni. Treść negatywnego orzeczenia nie została zniesiona także przez fakt wydania go w 2003 r. Odnosząc się do wniosku strony o umorzenie postępowania wyjaśniono, iż nie może on zostać uwzględniony. Zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 K.p.a. postępowanie umarza się jeśli z jakichkolwiek przyczyn stało się ono bezprzedmiotowe. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia cofnięcia p. W. pozwolenia na broń z uwagi na dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Nie jest zatem wypełniona dyspozycja wskazanego przepisu. Brak jest też podstaw do uwzględnienia tego wniosku w myśl art. 105 § 2 K.p.a. - postępowanie w niniejszej sprawie toczy się z urzędu, a nie na wniosek strony. Nie jest więc spełniony jeden z warunków tego przepisu. Jego zastosowanie jest możliwe tylko wtedy, gdy łącznie są spełnione wymogi w nim określone. Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany – p. Z. W., zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów procedury administracyjnej (przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, brak wszechstronnego zbadania sprawy oraz pominięcie części materiału dowodowego) wskutek przyjęcia, iż skarżący nie jest zdolny do posiadany broni myśliwskiej, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego wskutek przyjęcia, iż badanie lekarskie (psychologiczne) przeprowadzone przez lekarza II instancji na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji (rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń) zachowuje ważność bezterminowo, 3. naruszenie przepisów procedury administracyjnej wskutek przyjęcia, iż przekazanie sprawy przez organ II instancji do ponownego rozpoznania nie rodzi po stronie organu I instancji obowiązku skierowania strony na ponowne badania lekarskie. W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie . W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie natomiast do brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia psychologiczne. Ocena stanu psychicznego posiadacza broni może być dokonana zaś wyłącznie przez upoważnionego psychologa w trybie i na zasadach określonych w rozporządzaniu w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. W myśl § 3 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, badanie psychologiczne osoby ubiegającej się lub posiadającej pozwolenie na broń obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej osoby. Zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby badanej. Wskazania również wymaga, iż zgodnie z § 3 ust. 4 rozporządzenia, orzeczenie psychologiczne stanowi podstawę do wydania pozwolenia na broń przez okres 2 miesięcy od daty wydania orzeczenia. Odnosząc przytoczone wyżej przepisy prawa do okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy Policji zasadnie oparły się przy wydaniu decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich na orzeczeniu, które zostało wystawione przez upoważnionego psychologa p. R. A. Zauważyć bowiem trzeba, że treści § 3 ust. 4 rozporządzenia jednoznacznie wynika, że warunek ważności orzeczenia psychologicznego przez okres 2 miesięcy od dnia jego wydania dotyczy tylko orzeczeń wystawionych osobie, która ubiega się o wydanie pozwolenia na broń. Nie ma natomiast zastosowania w sytuacji, gdy posiadacz pozwolenia został zobowiązany - na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji - do przedłożenia orzeczenia określającego jego zdolność do dysponowania bronią. Ponadto, wskazać należy, że z wyjaśnień udzielonych przez p. J. S. wynika, że skarżący nie poinformował go przed badaniem psychologicznym, ani w jego trakcie o tym, że w uzyskał negatywne orzeczenie psychologiczne wydane przez p. R. A. Brak tych informacji podważa natomiast moc dowodową wydanego przez niego orzeczenia psychologicznego. Nie jest bowiem wykluczone, że p. J. S. wiedząc o tym fakcie skorzystałby z uprawnień jakie wynikają z § 3 ust. 2 rozporządzenia i rozszerzyłby zakres badań psychologicznych skarżącego. Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że skarżący świadomie zataił fakt poddania się wcześniej badaniom psychologicznym, podając nieprawdę w wypełnionej przez siebie ankiecie przed przystąpieniem do badań przez psychologa p. J. S. Z powyższych rozważań wynika zatem, że nieuzasadniony jest podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przez organy Policji przepisów prawa materialnego. W świetle powyższego nie można także uznać za zasadne twierdzenia skarżącego, że przekazanie sprawy przez organ II instancji do ponownego rozpoznania rodziło po stronie organu I instancji obowiązek skierowania strony na ponowne badania lekarskie (psychologiczne). Bezzasadny jest również zarzut uchybienia przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji rozpatrzył bowiem cały materiał dowodowi i dokonał jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2006 r., którą cofnięto zainteresowanemu - p. Z. W. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Faktem jest, że postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń skarżącemu zostało podjęte w związku z podejrzeniem, że jest on uzależniony od alkoholu (art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji). Faktem jest, że prowadzone przez organy Policji dochodzenie w tym kierunku nie potwierdziło uzależnienia skarżącego od alkoholu. Ocena tego dochodzenia nie należy do właściwości Sądu. Faktem jest również, że w toku wieloletniego postępowania, w wyniku odwołania organu Policji od orzeczenia psychologicznego uzyskano w trybie odwoławczym orzeczenie psychologa, iż skarżący wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, co dyskwalifikuje możliwość dysponowania przez niego bronią palną (art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji). Powyższe orzeczenie psychologiczne zostało wydane na podstawie § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz.U. Nr 79, poz. 898, z późn. zm.), w myśl którego: "§ 8. 1. Od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. 2. Odwołanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobie ubiegającej się oraz właściwemu organowi Policji. 3. Osoba ubiegająca się wnosi odwołanie wraz z jego uzasadnieniem w terminie 30 dni, a właściwy organ Policji w terminie 45 dni, od dnia otrzymania orzeczenia. 4. Odwołanie wnoszone jest za pośrednictwem lekarza lub psychologa, którzy wydali orzeczenie, odpowiednio do: 1) jednostki badawczo-rozwojowej, wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji, 2) psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce - zwanych dalej "podmiotami odwoławczymi". 5. Lekarz lub psycholog, za którego pośrednictwem wnoszone jest odwołanie, przekazuje je, wraz z dokumentacją badań, do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania. 6. Powtórne badanie przeprowadza lekarz jednostki badawczo-rozwojowej lub psycholog, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, w terminie nie dłuższym niż 30 dni - licząc od dnia otrzymania odwołania przez podmiot odwoławczy. 7. Lekarz lub psycholog przeprowadzający badanie w trybie odwołania musi posiadać upoważnienie do ich wydawania w rozumieniu przepisów rozporządzenia. 8. Do badań przeprowadzanych w trybie odwołania mają zastosowanie przepisy rozporządzenia. 9. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne." Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się w zasadzie do oceny charakteru i mocy wiążącej orzeczeń lekarskich wydawanych w oparciu o powołany wyżej przepis § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. W podobnym stanie faktycznym i prawnym został wydany w dniu 17 marca 2005r. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt OSK 1271/04, LEX nr 189 224. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, iż zakres wymienionych wyżej badań lekarskich i psychologicznych a także warunki i tryb odwoływania się od tych orzeczeń został określony w powołanym rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. Paragraf 8 tego rozporządzenia w pkt od 1-9 reguluje tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych na podstawie § 2 i § 3 cyt. rozporządzenia przez upoważnionych do ich wydawania lekarzy i psychologów. Z kolei punkt 9 tego paragrafu zawiera stwierdzenie, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Tego rodzaju zapis ma ten skutek, że wydawane w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia mające ostateczny charakter są wiążące dla organów Policji prowadzących postępowanie w sprawie cofnięcia lub odmowy wydania pozwolenia na broń. Analiza obowiązujących przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a także przepisów wykonawczych do tej ustawy wskazuje, iż dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach powołanego rozporządzenia. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który - jak to już wyżej wspomniano - przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom a także organ Policji odwołań, od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 cyt. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie § 8 cyt. rozporządzenia wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń. Sąd podziela przedstawione wyżej stanowisko dotyczące związania organów Policji wynikami badań psychologicznych wydanymi w trybie odwoławczym. Komendant Główny Policji ma więc w rozpatrywanej sprawie rację stwierdzając, że organ Policji jest związany orzeczeniem psychologicznym, które zgodnie z § 8 pkt 9 powołanego rozporządzenia jest ostateczne. Od wydanego w tym trybie orzeczenia psychologicznego przepisy obowiązującej ustawy o broni i amunicji nie przewidują już żadnego odwołania, a wyników wydanego w tym trybie orzeczenia nie mogą podważyć późniejsze badania psychologiczne. Przepisy prawne nie przewidują w istocie żadnego trybu i czasu, w których można zmienić (zweryfikować) wyniki tych badań; są one bezterminowe. Jak stwierdzono w kolejnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt 6 II SA 1148/02, jeżeli orzeczenie psychologiczne stwierdzało u skarżącego istnienie istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego w stopniu umożliwiającym dysponowanie bronią, właściwy organ Policji nie mógł w tym przedmiocie dokonać odmiennych ustaleń. W rezultacie stwierdzenie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji na podstawie orzeczenia psychologicznego, iż posiadacz pozwolenia na broń wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego obliguje organy Policji do cofnięcia takiej osobie pozwolenia na posiadania broni. W ocenie Sądu szczególny tryb i charakter orzeczenia psychologicznego wydanego w trybie odwoławczym jest związany z przedmiotem regulacji – bronią palną i związanym z pozwoleniem na jej posiadanie niebezpieczeństwem dla otoczenia. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.