VI SA/Wa 113/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2008 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o rozszerzenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego oddala skargę VI SA/Wa 113/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] października 2004 r. Przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji udzieliła spółce M. Sp. z o. o. z siedzibą w P. (dalej skarżąca) koncesji nr [...] na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy satelitarny programu telewizyjnego pod nazwą [...]. Wnioskiem z dnia 6 sierpnia 2007 r. skarżąca wystąpiła o rozszerzenie posiadanej koncesji o stację nadawczą [...]. Powyższy wniosek został złożony w związku z ogłoszeniem Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] maja 2007 r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, które zostało opublikowane na podstawie art. 34 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.), w porozumieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej w Monitorze Polskim z dnia 21 czerwca 2007 r. [...] i stanowiło podstawę do składania wniosków o zmianę w trybie art. 155 k.p.a., posiadanej przez wnioskodawcę koncesji, polegającą na rozszerzeniu koncesji o kolejną stację nadawczą, na okres do wygaśnięcia zmienianej koncesji, na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym, tzn. programu zawierającego różne gatunki i formy telewizyjne oraz różnorodną problematykę. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, powołując się na art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.) oraz § 17 ust. 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 5, poz. 41) postanowiła: 1) pozostawić bez rozpoznania wniosek nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. spółki M. p. o. o. z siedzibą w P. rozszerzenie koncesji nr [...] na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą [...] za pomocą stacji nadawczej w [...] w [...], złożony w związku z pkt I Ogłoszenia Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] maja 2007 r., opublikowanego w [...], 2) powiadomić skarżącą oraz pozostałe strony postępowania prowadzonego w związku z ogłoszeniem, o którym mowa w pkt 1 niniejszej uchwały o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. W wykonaniu uchwały z dnia [...] września 2007 r. do skarżącej zostało wysłane pismo z dnia 6 września 2007 r. powiadamiające ją o treści uchwały. Jako uzasadnienie podjętej uchwały Biuro Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji podało, iż wniosek spółki M. Sp. z o. o. jest niezgodny z przedmiotem ogłoszenia, ze względu na fakt, że o kolejną stację nadawczą może starać się jedynie nadawca wykorzystujący już, na podstawie wydanej koncesji, stację lub stację nadawczą. Treść § 1 pkt 1 lit. a i § 11 rozporządzenia w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych, przemawia za tym, że skoro wnioskodawca nie wykorzystywał stacji nadawczej, nie może ubiegać się o rozszerzenie koncesji na kolejną stację nadawczą. Poza tym w związku z brzmieniem pkt III udzielonej spółce koncesji nie może ona ubiegać się o rozszerzenie koncesji również ze względu na inny niż w ogłoszeniu charakter nadawanego programu. W tym stanie rzeczy, zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym jest mowa wyżej wnioski niezgodne z warunkami określonymi w ogłoszeniu w zakresie przedmiotu postępowania określenia charakteru programu lub warunków technicznych pozostawia się bez rozpoznania. Po otrzymaniu pisma z dnia 6 września 2007 r. skarżąca wezwała Krajową Radę Radiofonii i Telewizji do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia [...] września 2007 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku ww. spółki o rozszerzenie koncesji Nr [...] na rozpowszechnianie programu telewizyjnego w [...]. Zdaniem skarżącej rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 5, poz. 41) wykracza poza zakres przyznanej delegacji ustawowej, jak również jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą swobody działalności gospodarczej. Według skarżącej, delegacja ustawowa z art. 37 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji przewiduje uregulowanie "szczególnego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji", nic nie mówi natomiast o możliwościach wprowadzenia dodatkowych warunków ograniczających krąg podmiotów mogących uczestniczyć w postępowaniu. Pismem z dnia 14 listopada 2007 r. Przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji udzieliła negatywnej odpowiedzi na wystosowane przez spółkę wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zaskarżonej uchwały. Zdaniem organu, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zgodnie z obowiązującym prawem nie jest umocowana do rozstrzygania o konstytucyjności przepisów, organem tym jest Trybunał Konstytucyjny. Zgodnie z prawem, wszelkie uchwalone akty prawne korzystają z domniemania ich konstytucyjności, a akty wykonawcze z domniemania ich zgodności również z ustawami. Na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia [...] września 2007 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonej uchwały i w konsekwencji stwierdzenia bezskuteczności czynności pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze skarżąca podniosła następujące argumenty: 1) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 92 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.), polegające na wykroczeniu przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji poza udzieloną delegację ustawową przy uchwaleniu rozporządzenia z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 5, poz. 41) poprzez wprowadzenie nieprzewidzianego przez tę delegację ustawową rodzaju postępowania koncesyjnego w sytuacji, gdy zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP upoważnienie ustawowe ma charakter szczegółowy, zakreślając granice poza które przy stanowieniu prawa wykraczać organowi nie wolno; 2) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1807 ze zmianami) poprzez ich niezastosowanie w toczącym się postępowaniu koncesyjnym, co umożliwiło podjęcie zaskarżonej uchwały w sytuacji gdy art. 22 Konstytucji RP gwarantuje, że "ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny", zaś art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej stanowi, że "organ administracji publicznej nie może żądać ani uzależnić swojej decyzji w sprawie podjęcia wykonywania lub zakończenia działalności przez zainteresowaną osobę od spełnienia przez nią dodatkowych warunków." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko, organ podał, że uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji jest aktem wewnętrznym - skierowanym do podmiotu podporządkowanego organizacyjnie - Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji i jej komórek organizacyjnych. Powyższa uchwała zawiera polecenie do powiadomienia skarżącej oraz pozostałe strony postępowania o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Akt ten nie jest skierowany do indywidualnego podmiotu - spółki Media Biznes, ale jest aktem wewnętrznym Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Tym samym skarga powinna być odrzucona. Odpowiadając merytorycznie z ostrożności procesowej na zarzuty skargi, organ wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że skarga jest bezzasadna. W rzeczywistości zarzuty skargi dotyczą treści ogłoszenia, a jej działania stanowią próbę obejścia prawa poprzez pominięcie postępowania koncesyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2007 r. nr [...], którą pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącej spółki o rozszerzenie koncesji nr [...] na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą [...] za pomocą stacji nadawczej w [...], złożony w związku z pkt I Ogłoszenia Przewodniczącej KRRiT z dnia [...] maja 2007 r., opublikowanego w [...]. Przed merytoryczną analizą niniejszej sprawy, w ocenie Sądu niezbędne jest odniesienie się do stanowiska organu, którego zdaniem niniejsza skarga podlega odrzuceniu. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, iż zaskarżona uchwała jest aktem wewnętrznym, skierowanym do podmiotu podporządkowanego organizacyjnie. W ocenie Sądu, istotny w sprawie niniejszej jest fakt, że zaskarżoną uchwałą pozostawiono bez rozpoznania wniosek strony skarżącej z dnia 6 sierpnia 2007 r. dotyczący rozszerzenia posiadanej koncesji o stację nadawczą [...]. Organ korzystając z unormowania zawartego w § 17 rozporządzenia z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych, pozostawił bez rozpoznania złożony wniosek. Kwestią sporną pozostaje forma prawna, w jakiej organ pozostawia wniosek bez rozpoznania. W ocenie Sądu, z przepisów niniejszego rozporządzenia nie wynika forma prawna, w jakiej organ ma obowiązek powiadomić uczestników postępowania koncesyjnego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W sprawie niniejszej, skarżąca została powiadomiona o treści zaskarżonej uchwały w piśmie organu z dnia 6 września 2007 r. Podkreślenia wymaga, iż możliwość załatwienia sprawy administracyjnej w drodze wydania decyzji bądź postanowienia wynikać musi wprost z przepisów prawa. Tym samym, w sytuacji, w której, zarówno przepisy rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych jak i ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, nie przewidują uprawnienia organu do pozostawienia wniosku bez rozpoznania w formie decyzji lub postanowienia. Działanie organu, które przyjęło formę zaskarżonej uchwały, o której poinformowano stronę w piśmie z dnia 6 września 2007 r. należy uznać za prawidłowe i zgodne z przepisami. Prawo do zaskarżenia powyższej uchwały wynika, w ocenie Sądu, z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., które stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tak więc nie znajduje uzasadnienia teza organu o wyłącznie wewnętrznym charakterze zaskarżonej uchwały, w sytuacji w której ewidentnie dotyczy ona uprawnień strony skarżącej poprzez uniemożliwienie jej rozszerzenia praw wynikających z dotychczas posiadanej koncesji. Tym samym skarżący miał prawo skorzystać z art. 53 § 2 p.p.s.a to jest instytucji wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy niniejszej, należy wskazać, iż skarżąca zarzuciła Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji, że podejmując powyższą uchwałę dopuściła się naruszenia prawa, a w szczególności art. 20 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 22 Konstytucji RP, a także naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, w szczególności polegające na wykroczeniu przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji poza udzieloną delegację ustawową przy uchwalaniu rozporządzenia z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawie udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych. W ocenie Sądu zarzuty te nie są zasadne, o czym niżej mowa, a zwłaszcza bardzo daleko odbiegają od meritum sprawy; jej rozstrzygnięcie nie wymaga aż tak złożonych dywagacji na temat przekroczenia granic delegacji ustawowej przy wydawaniu wspomnianego rozporządzenia. I tak, zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji koncesja określa w szczególności również sposób rozpowszechniania programu (rozsiewczy naziemny, rozsiewczy satelitarny, kablowy), przy czym w zależności od tego sposobu określa inne dane, które stanowią część koncesji. I tak, przykładowo, w koncesji dotyczącej rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego na pierwszym miejscu ustala się lokalizację stacji, zaś w przypadku koncesji dla rozpowszechniania rozsiewczego satelitarnego - nazwę wykorzystywanego satelity. Nadto koncesja określa m.in. rodzaj programu i czas jego rozpowszechniania (ust. 4). Delegacja udzielona Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji w art. 37 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji upoważniła ją do określenia, w drodze rozporządzenia, danych, które powinien zawierać wniosek, oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawie udzielania i cofania koncesji. W ocenie Sądu, uregulowanie trybu postępowania w sprawach zmiany koncesji mieści się w ramach tak zakreślonej delegacji; udzielenie i cofnięcie koncesji jest bowiem czynnością idącą dalej niż jej zmiana. Jest przy tym istotne, że wydane na podstawie tej delegacji rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych reguluje jedynie dwa rodzaje zmian koncesji: - zmiany koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych lub telewizyjnych drogą rozsiewczą naziemną, polegające na rozszerzeniu koncesji o kolejną stację nadawczą oraz - zmiany koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych lub telewizyjnych drogą kablową o kolejną sieć kablową. Wiąże się to ze specyfiką tych sposobów rozpowszechniania programu (stałe stacje naziemne, istniejąca sieć kablowa). Trudno w tej sytuacji mówić o jakiejkolwiek dyskryminacji - chyba, że wymuszonej względami technicznymi, a to już nie jest wyjątek, do którego ma zastosowanie zasada exceptiones non sunt extentendae. Rozporządzenie szczegółowo określa treść wniosku o zmianę koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych lub telewizyjnych drogą rozsiewczą naziemną, polegające na rozszerzeniu koncesji o kolejną stację nadawczą. Określa również, kiedy wnioski pozostawia się bez rozpoznania. W świetle § 17 rozporządzenia, pozostawienie bez rozpoznania wniosku skarżącej spółki jest uzasadnione. Ponadto należy wskazać, iż skarżąca posiada koncesję nr [...] na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy satelitarny programu telewizyjnego pod nazwą [...]. Określa ona również, że program ten będzie miał charakter wyspecjalizowany, ekonomiczno - informacyjny. Ogłoszenie Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] maja 2007 r. [...] w pkt I jednoznacznie określiło przedmiot składania wniosku o zmianę, w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, posiadanej przez wnioskodawcę koncesji, polegającą na rozszerzeniu koncesji o kolejną stację nadawczą, na okres do wygaśnięcia zmienianej koncesji, na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym, tzn. programu zawierającego różne gatunki i formy telewizyjne oraz różnorodną problematykę. Natomiast złożony przez skarżącą wniosek dotyczył rozszerzenia przywołanej koncesji, która obejmowała uprawnienie do rozpowszechniania programu telewizyjnego drogą rozsiewczą satelitarną. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił, że posiadacz takiej koncesji, nie może w świetle treści ogłoszenia z dnia [...] maja 2007 r., ubiegać się o zmianę posiadanej przez wnioskodawcę koncesji. Przedmiotowe ogłoszenie jasno i w sposób precyzyjny określało, że o kolejną stację nadawczą może starać się jedynie nadawca wykorzystujący już stację lub stacje nadawcze. Natomiast skarżąca nie posiadała takiej koncesji i nie wykorzystywała stacji nadawczej. Zgodnie z udzieloną koncesją nr [...], jako nadawca satelitarny wykorzystywał stacje dosyłowe. Ponadto koncesja nr [...], w pkt III jasno określiła, że program będzie miał charakter wyspecjalizowany: ekonomiczno informacyjny. Natomiast ogłoszenie z dnia [...] maja 2007 r., w pkt I precyzyjnie określało, że chodzi o zmianę posiadanej koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym. W ocenie Sądu, pkt I ogłoszenia z dnia [...] maja 2007 r., jasno wskazywał, że o zmianę koncesji może ubiegać się tylko taki podmiot, który spełnia łącznie dwa warunki: 1) posiada ważną koncesję na nadawanie naziemne programu telewizyjnego, 2) dotychczasowa koncesja udzielona jest na nadawanie programu uniwersalnego. Sąd podziela stanowisko organu, że skarżąca nie spełniała żadnego z tych warunków, bowiem koncesja nr [...] dotyczyła rozpowszechniania w sposób rozsiewczy satelitarny programu telewizyjnego pod nazwą [...] i obejmowała program wyspecjalizowany ekonomiczno - informacyjny. Na marginesie należy zwrócić również uwagę na znaczenie zawartego w ogłoszeniu art. 155 kpa. Stanowi on bowiem, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Paragraf 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych określa, iż przedmiotem jego regulacji jest szczegółowy tryb postępowania w sprawach udzielania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych lub telewizyjnych drogą rozsiewczą naziemną. Ogłoszenie Przewodniczącej KRRiT z dnia [...] maja 2007 r., zostało wydane właśnie na tej podstawie. Oznacza to, że organ określił w sposób precyzyjny w jakiej sytuacji i kto może ubiegać się o zmianę posiadanej koncesji o kolejną stację nadawczą na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym. Przepisy przedmiotowego rozporządzenia nie przewidują zmiany koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych lub telewizyjnych drogą rozsiewczą satelitarną, bowiem przewidują jedynie możliwość udzielenia takiej koncesji. Zatem, w świetle uregulowania zawartego w art. 155 kpa i przywołanych przepisów szczególnych, w ocenie Sądu pozytywne rozpoznanie wniosku skarżącej byłoby niezgodne z przywołanymi przepisami rozporządzenia, jak i samego ogłoszenia z dnia [...] maja 2007 r. Zatem również przepisy szczególne sprzeciwiają się zmianie dotychczasowej koncesji posiadanej przez skarżącą w trybie art. 155 kpa. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.