VI SA/Wa 1130/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę W dniu 2 października 2015 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w L. zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez J. S. działalności gospodarczej pod firmą S. z głównym miejscem wykonywania działalności przy ul. [...] w L. Kontrola została przeprowadzona w obecności Pani J. F. - recepcjonistki. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 12 odbiorników telewizyjnych, do których doprowadzony jest dekoder NC+. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez J. F. Do protokołu załączono oświadczenie J. F., opatrzone datą [...] października 2015 r., z którego wynika, iż 12 odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez stronę jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: pokoje zajęte przez gości. Pismem z dnia 5 listopada 2015 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organ I instancji poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] stycznia 2016 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] ustalającą opłatę za używanie 12 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 7 740,00 zł (słownie: siedem tysięcy siedemset czterdzieści zł). Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV. W dniu 28 stycznia 2016 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) strona wiosła odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...], w którym zarzucił naruszenie: art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz przyjęcie, że w kontrolowanym budynku znajdują się odbiorniki telewizyjne w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu podczas, gdy strona nie uczestniczyła w kontroli a protokół z kontroli podpisała osoba będąca pracownikiem zaledwie od kilku miesięcy i nie mogąca być wiarygodnym źródłem informacji na temat domniemanego 2 letniego okresu używania odbiorników. Strona zarzuciła naruszenie art. 79 § 2 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak dania stronie szansy udziału w przeprowadzeniu dowodu podczas kontroli oraz zapoznania się z protokołem z kontroli, naniesienia uwag, udzielenia wyjaśnień, podpisania itd. Zarzuciła także naruszenie art. 35 § 3 k.p.a., art. 36 § 1 i 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania przez prawie 3 miesiące i brak zawiadomienia strony o zwłoce i jej przyczynach i brak wyznaczenia nowego terminu w sprawie. Strona podniosła także naruszenie art. 74 § 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Strona zarzuciła niezgodność podstaw prawnych wydanej decyzji z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt: K 24/08, w którym zdaniem strony stwierdzono, że art. 7 ust. 3 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych są niezgodne z art. 1 oraz z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 217 Konstytucji, a także, ze art. 7 ust. 1 i 5 wspomnianej ustawy są niezgodne z art. 1, art. 2 oraz z art. 84 Konstytucji w związku z art. 217 Konstytucji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 28 stycznia 2016 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) wniesionego przez J. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. z głównym miejscem wykonywania działalności przy ul. [...] w L., od decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. ustalającej opłatę za używanie 12 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 7 740,00 zł (słownie: siedem tysięcy siedemset czterdzieści złotych), orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] października 2015 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez J. S. działalności gospodarczej. Kontrola została przeprowadzona w obecności J. F. - recepcjonistki. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 12 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole z kontroli podpisanym bez zastrzeżeń przez J. F.oraz w złożonym przez nią oświadczeniu wiedzy, w którym podała przyczynę braku możliwości bezpośredniego uruchomienia odbiorników. Mając na uwadze powyższe zdaniem organu nie budzi wątpliwości okoliczność używania przez stronę w dniu kontroli 12 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz przyjęcie, że w kontrolowanym budynku znajdują się odbiorniki telewizyjne w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu podczas, gdy strona nie uczestniczyła w kontroli a protokół z kontroli podpisała osoba będąca pracownikiem zaledwie od kilku miesięcy i nie mogąca być wiarygodnym źródłem informacji na temat domniemanego 2 letniego okresu używania odbiorników wskazać należy, iż jakkolwiek w toku prowadzonego postępowania administracyjnego strona kwestionowała ustalenia kontroli to nie przedstawiła żadnych dowodów obalających je. Okoliczności sprawy nie budziły żadnych wątpliwości dlatego organ nie miał podstaw ani potrzeby poszukiwania innych dowodów. Zdaniem organu odwoławczego zarzuty podniesione w treści odwołania nie znajdują uzasadnienia w materiale sprawy bowiem organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 79 § 2 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak dania stronie szansy udziału w przeprowadzeniu dowodu podczas kontroli oraz zapoznania się z protokołem z kontroli, naniesienia uwag, udzielenia wyjaśnień, podpisania itd. organ wskazał, że kontrola została przeprowadzona została na podstawie przepisów ustawy o opłatach abonamentowych wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie strona nie została pozbawiona udziału w postępowaniu bowiem organ I instancji niewątpliwie zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, w którym zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Do pisma załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli oraz kopię złożonego przez osobę uczestnicząca w kontroli oświadczenia wiedzy. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż strona nie została pozbawiona możliwości końcowego zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, tym bardziej, że w toku postępowania odniosła się do przeprowadzonej kontroli i nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia kontroli. W ocenie organu II instancji w świetle zebranego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego okoliczności faktyczne sprawy (ilość odbiorników, fakt i okres ich posiadania przez stronę oraz okres ich używania) nie budzą wątpliwości. Strona nie obaliła ustaleń kontroli zatem stwierdzić należy, iż okoliczność używania w dniu kontroli wskazanych w protokole odbiorników nie budzi wątpliwości. Ustalenia kontroli przeprowadzonej w obecności pracownika strony, który dodatkowo swoim podpisem potwierdził sprawność odbiorników telewizyjnych i okres ich używania, pomimo pouczenia zamieszczonego także w protokole nie zostały przez stronę obalone ani w terminie przewidzianym na wypowiedzenie się co do tych ustaleń, ani po wszczęciu postępowania, ani w odwołaniu. Takiej reakcji nie może zastąpić gołosłowne kwestionowanie legalności wyników kontroli dokonane w odwołaniu. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że zastane w lokalu odbiorniki znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Należy uznać, że organ w toku postępowania wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą., oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując wszechstronnej oceny dowodów oraz uzasadniając swoje stanowisko w wydanej decyzji zgodnie z normą zawartą w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie organu II instancji dokonana przez organ I instancji ocena materiału dowodowego, a w szczególności protokołu z kontroli nie wykraczała poza razy swobodnej oceny dowodów wobec czego nie ma podstaw do podważenia dokonanych w ten sposób ustaleń. Minister wskazał, że zgodnie z zapisami § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dokonuje operator wyznaczony, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, zwanego dalej "użytkownikiem". Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych odbiorników. W myśl postanowień art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Zarejestrowanie odbiorników przeprowadzonej kontroli nie stanowiło podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji. Mając jednak na względzie fakt dokonania przez stronę rejestracji ujawnionych niezarejestrowanych odbiorników organ I instancji słusznie orzekł jedynie w zakresie ustalenia opłaty. Pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r. J. S. reprezentowany wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie: 1. art. 2 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez uznanie domniemania faktycznego za prawidłowe; 2. art. 77 i n. ustawy o swobodzie gospodarczej poprzez ich niezastosowanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego. Zaskarżonej decyzji zarzucił także istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy: 1. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez bezpodstawne uznanie za prawidłowe domniemania istnienia odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego; 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty odwołania, lecz arbitralne przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia decyzji I instancji; 3. art. 81 k.p.a. poprzez jego arbitralne zastosowanie; 4. art. 79 k.p.a. w zw. z art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez ich błędną wykładnię; 6. art. 7 w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym. Mając na uwadze powyższe, na podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty wskazując na nieprawidłowe jej zdaniem przeprowadzenie postępowania dowodowego, albowiem organ nie dysponując wystarczającym materiałem dowodowym przyjął, że w kontrolowanym budynku znajdują się odbiorniki telewizyjne w stanie umożliwiającym odbiór sygnału. Całość ustaleń w sprawie organ oparł na protokole z przeprowadzonej kontroli, w której to kontroli skarżący nie uczestniczyłem. Protokół podpisała osoba będąca pracownikiem zaledwie od kilku miesięcy Stronie nie dano żadnej szansy, aby brała udziału w przeprowadzeniu dowodu podczas kontroli. Skarżący nie mógł zapoznać się wówczas z protokołem pokontrolnym, nanieść swoich uwag, udzielić wyjaśnień osobom kontrolującym, sprawdzić uprawnienia osób kontrolujących. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014.1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2016 poz.718 ze zm. dalej: "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska SA. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, zasadnie przyjęły, iż skarżący J. S. nie dopełnił obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych. Okoliczność ta stała się podstawą do nałożenia stosownej kary pieniężnej w oparciu o art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Na wstępie należy zauważyć, że art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204, ze zm.) stanowi, iż za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Z kolei jak wynika z treści ust. 2 cytowanego przepisu, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Opłatę uiszcza się za każdy odbiornik z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 5 cytowanego przepisu (ust. 4). Ponadto, jak wynika z treści art. 5 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z dnia 30 grudnia 2013 r. poz. 1676), rejestracji odbiorników dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. W myśl z kolei art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2015 roku (Dz. U. 2014 poz. 647). W sprawie ustalono, że w dacie kontroli w dniu [...] października 2015 r. w lokalu przy ul. [...] w L. znajduje się 12 odbiorników telewizyjnych. Stwierdzono, że odbiorniki w ilości 12 szt. odbiorników telewizyjnych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Okoliczność ta została wskazana w protokole kontroli, potwierdzona przez uczestniczącego w kontroli pracownika J. F. Fakt ten został też potwierdzony w oświadczeniu złożonym w dacie kontroli przez J. F. W ocenie Sądu dokonane przez organy ustalenie faktu posiadania przedmiotowych odbiorników, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje zdaniem sądu okres zatrudnienia J. F. bowiem samo powierzenie obowiązków służbowych, które ze swej natury polegają na kontaktowaniu się z klientami i udzielania im informacji i funkcjonowaniu hotelu, oznacza, że osoba ta do takiego kontaktowania się została przygotowana przez pracodawcę i posiada wiedzę dotyczącą wyposażenia pokoi. W tym miejscu wskazań należy, że protokół kontroli stanowi dokument urzędowy. Wynikające z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych domniemanie używania odbiorników nie zostało przez stronę skutecznie obalone. Jak słusznie zauważył organ kontrolerzy nie zostali wyposażeni w uprawnienie do przeszukiwania pomieszczeń. Organ zebrał materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli, oświadczenia pracownika i wydruku ze strony internetowej kontrolowanego obiektu. Dowody te korelują ze sobą, są spójne i wiarygodne. Ponadto ocena, że znajdujące się w zajętych przez gości pokojach odbiorniki telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i logiki. Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena zebranych w sprawie dowodów nie wykracza zatem poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślone normami k.p.a. Ponadto wskazać należy, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. W toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Organ ocenił oświadczenia Pani J. F. i zdaniem Sądu ocena ta jest prawidłowa. Pani J. F. była obecna w kontrolowanym obiekcie w dacie kontroli, oświadczyła, że jest pracownikiem zatem osobą zorientowaną w jego działalności, nie składała zastrzeżeń do protokołu, podpisała też znajdujące się w aktach administracyjnych oświadczenie wiedzy o ilości odbiorników i czasie ich używania. Zdaniem sądu organy słusznie oceniły te złożone spontanicznie, w czasie kontroli oświadczenia jako w pełni wiarygodne. Strona nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które podważałyby poczynione przez organy ustalenia. Jednocześnie zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na ustalenie okoliczności faktycznych niezbędnych do stanowczego rozstrzygnięcia sprawy, nie można zatem skutecznie postawić organowi zarzutu braku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i braku przeprowadzenia dowodów, które nie były przez skarżącego zgłoszonej w postępowaniu administracyjnym. Dowody zebrane przez organ stanowiły kompletny i spójny materiał dowodowy wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych istotnych w sprawie. Organ nie miał zatem obowiązku poszukiwania z urzędu dalszych dowodów w sprawie. Słusznie zatem uznał organ, iż domniemanie wynikające z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych nie zostało przez skarżącą skutecznie obalone. Wobec powyższego, w ocenie Sądu Minister Administracji i Cyfryzacji wydając sporną decyzję nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w tym, w szczególności art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.  W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca, co odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Wysokość naliczonej opłaty została ustalona stosownie do dyspozycji art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych i powołanego wyżej rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 6 maja 2014 r. Ponadto wbrew zarzutom skargi kontrola wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie wiąże się bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie wpływa na bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstwa strony skarżącej, albowiem dotyczy jedynie ustalenia, czy podmiot istniejący w obrocie używa odbiorników RTV, czy są one zarejestrowane i czy z tego tytułu uiszczona została należna opłata. Dlatego też organ nie miał obowiązku wcześniejszego informowania strony o terminie planowanej kontroli, czy też udzielania pouczeń przewidzianych w art. 79a ust. 6 pkt 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, jak również nie był zobowiązany do przedstawiania upoważnienia do kontroli, spełniającego wymagania określone w art. 79a ust. 6 tej ustawy, i przeprowadzania jej w obecności osoby do tego upoważnionej, gdyż w tym zakresie art. 80 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma zastosowania. Również w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Stanowisko to znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2014 r., wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 1264/13/. Warto zauważyć, że w wyroku tym NSA wskazał również, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył podmiot kontrolowany, ani też by ważność protokołu z takiej kontroli zależała od podpisu przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Dodatkowo, NSA podkreślił również, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. W konsekwencji, NSA uznał, że nie ma przeszkód prawnych, by w kontroli uczestniczyła inna, niż kontrolowany przedsiębiorca osoba, która jak w tej sprawie jest pracownikiem zorientowanym w sprawach wyposażenia pokoi gościnnych. W wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 92/12 (ONSAiWSA z 2015 zeszyt 2, poz. 28), NSA wyraźnie stwierdził, że Poczta Polska może bez zapowiedzi kontrolować, czy firmy mają zarejestrowane odbiorniki telewizyjne lub radiowe, albowiem do tych kontroli nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej dotyczących kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, zawartych w rozdziale 5 tej ustawy. Wobec powyższego skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.