VI SA/Wa 1134/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w L., Ukraina na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a."), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 128; dalej: "p.r.d.") oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1440; dalej: "u.d.p."), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") z [...] stycznia 2017 r. o nałożeniu na K. z siedzibą w [...], Ukraina (dalej: "skarżący") kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2016 r. w [...] na ul. [...] (droga krajowa nr [...] o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Przedmiotowym pojazdem kierował A. B. (obywatel Ukrainy), który w imieniu skarżącego wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy - płyt drewnianych (ładunek podzielny) na trasie Ukraina – Polska. Kontrolowany pojazd skierowano do ważenia w punkcie kontroli pojazdów w [...] (droga ekspresowa [...]). Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z 19 marca 2015 r. zatwierdzającym stanowisko do ważenia pojazdów. Ważenie pojazdu odbyło się przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych SAW 10C/II o nr fabrycznych 856011 i 856020, które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z terminem ważności odpowiednio do dnia 30 kwietnia 2017 r. i 31 marca 2017 r. Powyższe dokumenty okazano kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został także poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. W wyniku dokonanych pomiarów (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę), stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosi 9,5 t (przekroczenie o 1,5 t). Jednocześnie ustalono, iż podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli, nie podając przyczyny oraz nie zgłaszając zastrzeżeń do protokołu. Nie wnosił też o powtórne ważenie pojazdu. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, WITD decyzją z [...] stycznia 2017 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, w tym zaniechanie ponownego ważenia, niepouczenie kierowcy (władającego tylko jęz. ukraińskim) o możliwości przeprowadzenia powtórnego ważenia, nieustalenie czy wagi SAW były prawidłowo połączone i nieprzedłożenie do akt instrukcji tych wag. Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu (brak tłumacza dla kierowcy) oraz art. 80 k.p.a. wobec braku informacji o procedurze łączenia wag oraz braku w aktach sprawy dokumentacji koniecznej do zweryfikowania prawidłowości kontroli. Po rozpoznaniu odwołania, powołaną na wstępie decyzją z [...] marca 2017 r. GITD utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, WITD nie naruszył przepisów k.p.a.; działał wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami do załatwienia sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., organ odwoławczy wskazał, że zawiadomieniem z 15 czerwca 2016 r. (doręczonym adresatowi 18 lipca 2016 r.) zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego. Skarżący nie skorzystał z prawa czynnego udziału w postępowaniu. GITD wyjaśnił, iż przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, możliwy jest tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 p.r.d.). Stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym, na podmiot wykonujący ten przejazd, nakłada się w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną, jak za przejazd bez zezwolenia. Organ II instancji podzielił stanowisko WITD, że w ustalonym stanie faktycznym należy nałożyć karę jak za brak zezwolenia kategorii IV. Jednocześnie organ odwoławczy nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., gdyż skarżący nie dostarczył takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jego odpowiedzialności za brak zezwolenia. W szczególności skarżący nie może uwolnić się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, "przenosząc" ją na załadowcę. GITD podniósł również, iż przepisy nie zobowiązują organu kontrolnego do powoływania tłumacza podczas wykonywanej kontroli drogowej; byłoby to faktycznie niemożliwe, bo nie można przewidzieć z jakiego kraju będzie pochodził dany podmiot poruszający się po drogach krajowych. Według pkt 5.2 świadectwa homologacji UE nr D98-09-08, istnieje możliwość połączenia dwóch wag do pomiaru obciążenia koła o tej samej konstrukcji, przy wykorzystaniu istniejącego interfejsu oraz przewodu, w celu stworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi. Waga do pomiaru obciążenia koła, podłączona przy pomocy kolorowego przewodu, automatycznie wyświetli wartość obciążenia osi poprzedzoną literą "A"; (...). Powyższe, zdaniem GITD, w żaden sposób nie wyklucza możliwości ustalenia nacisku osi za pomocą dwóch wag niepołączonych za pomocą interfejsu. Nie ma obowiązku łączenia dwóch wag SAW; istnieje jedynie taka możliwość. W rozpatrywanej sprawie wagi nie były połączone przewodem, gdyż wyniki ważenia były wskazane z dokładnością do 50 kg. Omawiając przepisy unijne dotyczące dróg, na których odbywa się ruch tranzytowy, organ odwoławczy zwrócił uwagę na art. 7 dyrektywy 96/53/WE, który umożliwia Państwom Członkowskim stosowanie obowiązujących krajowych przepisów drogowych. Obejmuje to możliwość lokalnych ograniczeń w przypadku niedostosowania infrastruktury drogowej do długich i ciężkich pojazdów. Droga krajowa nr 74 nie została zmodernizowana ze środków unijnych i nie należy do transeuropejskiej sieci drogowej. GITD wyjaśnił również, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się instrukcja obsługi wag SAW 10C/II, arkusz pomiarowy z wynikami pomiarów, a zatem nie ma potrzeby przeprowadzania dowodów z ww. dokumentów. Powyższe rozstrzygnięcie GITD skarżący zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi II instancji naruszenie: - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem prawidłowego określenia strony postępowania, co powoduje, że decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, brak podjęcia w toku postępowania przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sytuacji gdy m.in. w trakcie kontroli nie przeprowadzono ponownego ważenia pojazdu oraz nie pouczono kierowcy o możliwości złożenia takiego wniosku, a co najmniej kierowca pouczenia takiego nie zrozumiał (włada tylko jęz. ukraińskim), jak również nie poczyniono ustaleń z jakiego względu kierowca nie podpisał protokołu kontroli, tym samym czy brał czynny udział w kontroli, a nadto nie wyjaśniono dlaczego wagi SAW 10C/II w trakcie ważenia były nie połączone, skoro instrukcja obsługi nakazuje połączenie dwóch wag SAW 10C/II, które to okoliczności wskazują na wątpliwości w zakresie poprawności procedury ważenia pojazdu, a tym samym wpływu na treść decyzji; - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów bez należytego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego, w sytuacji gdy nie został podpisany protokół kontroli, wagi nie były połączone zgodnie z instrukcją obsługi, w oparciu o której zapisy dokonuje się ważenia, a mimo tego została wydana decyzja nakładająca na przedsiębiorcę karę pieniężną; - art. 140aa ust. 4 p.r.d. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do umorzenia wszczętego postępowania, bowiem okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia i dochował należytej staranności, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć; - przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa i tym samym decyzja powinna zostać uchylona. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Wobec podniesionych przez skarżącego zarzutów proceduralnych (naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), należy podkreślić, że o ich skuteczności nie decyduje każde naruszenie przez organ administracji przepisów postępowania, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zatem dla uwzględnienia tego rodzaju zarzutów wymagane jest uprawdopodobnienie istnienia związku przyczynowego między podnoszonym w skardze naruszeniem a treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym kontekście dostrzec wypada, że w protokole kontroli, po odnotowaniu wyniku pierwszego ważenia na pojedynczej osi napędowej (9,5 t), omyłkowo w rubryce "PRZEKROCZENIA [t]" – w odniesieniu do tej osi omyłkowo wpisano "0" zamiast "9,5", przy czym stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenie zostało szczegółowo opisane w załączniku do protokołu kontroli. Tego rodzaju uchybienie nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Nawet skarżący nie kwestionuje przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi napędowej, lecz podważa swoją odpowiedzialność za to naruszenie. Wbrew zarzutom skargi - organ kontrolny nie był zobowiązany do powoływania tłumacza języka ukraińskiego podczas wykonywanej w dniu [...] czerwca 2016 r. kontroli drogowej. Podkreślić w tym miejscu należy, iż uregulowania ustawy o transporcie drogowym w zakresie przeprowadzania kontroli realizują cele założone dyrektywą 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającą dyrektywę Rady 88/599/EWG (Dz. Urz. UE L z 2006 r., poz. 102, s. 35 ze zm., dalej: dyrektywa 2006/22/WE). W myśl motywu 14 preambuły do ww. dyrektywy, skoro jej cel, jakim jest ustanowienie przejrzystych, wspólnych zasad w zakresie minimalnych warunków kontroli należytego i jednolitego stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, to z uwagi na potrzebę skoordynowanych działań ponadnarodowych, możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty i Wspólnota może podjąć działania, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. W myśl art. 2 ust. 1 omawianej dyrektywy Państwa Członkowskie organizują system odpowiednich, regularnych kontroli prawidłowego i jednolitego wykonywania przepisów rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85, obejmujący zarówno kontrole drogowe, jak i kontrole na terenie przedsiębiorstw wszystkich rodzajów transportu. Kontrole te obejmują każdego roku szeroki i reprezentatywny przekrój pracowników wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego, kierowców, przedsiębiorstw i pojazdów wszystkich rodzajów transportu objętych zakresem stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85. Państwa Członkowskie zapewniają stosowanie na swoim terytorium jednolitej krajowej strategii kontroli. Zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2006/22/WE kontrole drogowe organizowane są w różnych miejscach, w dowolnym czasie i obejmują wystarczająco duży obszar sieci drogowej, aby utrudnić omijanie punktów kontroli. Również według rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L z 2009 r., poz. 300, s.), jego załącznika I lit. H pkt 2, dotyczącego bezpieczeństwa drogowego wnioskodawca ubiegający się o licencję transportową, w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy i osób, musi w szczególności: być w stanie podjąć konieczne działania, aby zagwarantować, że kierowcy przestrzegają przepisów ruchu drogowego, zakazów i ograniczeń obowiązujących na terenie różnych państw członkowskich (ograniczeń prędkości, pierwszeństwa, ograniczeń postojowych, używania świateł, znaków drogowych itd.). Uzupełnieniem powyższych uregulowań jest art. 10 ust. 3 ww. rozporządzenia nr 561/2006 stanowiący, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Zatem z uregulowań tych wynika obowiązek dla organów inspekcji transportu drogowego przeprowadzania ujednoliconych we Wspólnocie czynności kontrolnych, a dla przewoźnika obowiązek – przygotowania kierowców do przejazdów po terenach państw członkowskich i wyposażenia ich w dokumenty - tożsame ze wzorami zamieszczonymi w obowiązujących przepisach Unii Europejskiej (np. art. 87 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.; dalej: "u.t.d."). Nie wynika zaś obowiązek dla organów państwa dokonujących kontroli posługiwania się językiem osoby poddawanej kontroli bądź przeprowadzanie kontroli z udziałem tłumacza. Niezależnie od powyższych argumentów, trudno wyobrazić sobie sytuację, by każda kontrola drogowa wobec podmiotu zagranicznego (jego pracowników) poprzedzona miała być doprowadzeniem na miejsce kontroli tłumacza. Zważyć należy, iż w przypadku kontroli przewoźników zagranicznych niezależnie od kraju, w którym przeprowadzana jest kontrola drogowa, organy inspekcji transportu drogowego nie korzystają z pomocy tłumaczy. W tej sytuacji, podpisanie czy też odmowa podpisania przez kontrolowanego kierowcę protokołu kontroli nie wpływa w żadnym stopniu na wysokość nałożonej kary pieniężnej, zważywszy na obiektywne stwierdzenie popełnionego naruszenia. Z treści art. 74 ust. 2 u.t.d. wynika, że kontrolowany ma prawo odmówić podpisania protokołu, co powinno być odnotowane w protokole kontroli wraz ze wskazaniem przyczyny odmowy. Ponadto kontrolowany może również wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli (art. 74 ust. 4 u.t.d.). Może również zdarzyć się, iż kontrolowany odmówi podpisania protokołu bez podania przyczyny. W przedmiotowej sprawie w protokole kontroli odnotowano odmowę jego podpisania przez kierowcę. Natomiast nie wskazano, czy kierowca określił przyczynę odmowy złożenia podpisu czy też jej nie podał. Brak ten, zdaniem Sądu, nie może stanowić podstawy do kwestionowania wiarygodności protokołu kontroli, a zwłaszcza nie może podważać legalności tej kontroli. Za chybiony należy uznać zarzut skarżącego odnośnie naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe oznaczenie strony. Skarżący jest zagranicznym (ukraińskim) przedsiębiorcą, który w tłumaczeniu przysięgłym "wyciągu z jednolitego państwowego rejestru osób prawnych i osób fizycznych – przedsiębiorców i społecznych formacji" został określony jako "K. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w mieście [...], obwód wołyński. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, kierując do skarżącego pisma, posługiwały się jego danymi, w tym nazwą, wynikającymi z przedstawionych przez niego dokumentów, przy czy w dokumentach tych pojawiały się rozbieżności z uwagi na bardziej lub mniej dokładne (pod względem znaczeniowym i fonetycznym) tłumaczenie. I tak np. w piśmie skarżącego z 25 lipca 2016 r. wskazano "K.", w pełnomocnictwie z 20 lipca 2015 r. skarżącego oznaczono jako "Spółka K.", a w odwołaniu od decyzji WITD podano "T.". Podobnie zresztą miało to miejsce w przypadku siedziby skarżącego, którym jest miasto [...] (Ukraina), a które skarżący określa w pismach jako "[...]", według oryginalnego brzmienia tej nazwy geograficznej. Pominięcie przez organy orzekające w sprawie formy prawnej podmiotu zagranicznego nie jest tego rodzaju uchybieniem, które poddawałoby w wątpliwość adresata rozstrzygnięć. Zaakcentować przy tym należy, iż skarżący odbierał kierowaną do niego korespondencję i nie podnosił, iż dotyczy ona innego niż skarżący podmiotu. Definicję pojazdu nienormatywnego zawiera art. 2 ust. 35a p.r.d. – jest nim pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy, 2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. W myśl art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Stosownie do treści art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Według art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Droga krajowa nr 74, m.in. na odcinku: Piotrków Trybunalski (droga 91 – ul. Śląska) - Sulejów (droga 12), została ujęta w załączniku nr 3 do rozporządzenia wydanego w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 2 u.d.p. jako należąca do sieci dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Według okazanego do kontroli dokumentu CMR, masa przewożonego ładunku (tj. 416 sztuk płyt DSP) wynosiła 20.638 kg. Decydując się na transport takiego ładunku, skarżący powinien przedsięwziąć kroki mające na celu zapewnienie normatywności pojazdu, alternatywnie wystąpić o stosowne zezwolenie dla nienormatywnego pojazdu. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd aprobuje stanowisko GITD, że ładunek w postaci płyt DSP, czyli płyt wiórowych nie stanowi drewna w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym, którym to jest drewno w stanie nieprzetworzonym - surowiec. Natomiast płyta wiórowa jest materiałem konstrukcyjnym dla przemysłu meblarskiego i budownictwa, wytworzonym ze specjalnie przygotowanych wiórów drzewnych, sprasowanych z dodatkiem żywic przy użyciu ciśnienia i wysokiej temperatury. Jak wynika zresztą z dokumentu CMR, ładunek miał być dostarczony do fabryki mebli w [...]. Skarżący nie podważał ustaleń organu w tym zakresie. W ocenie Sądu, organ odwoławczy, analizując przesłanki z art. 140aa ust. 4 p.r.d., trafnie stwierdził brak podstaw do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego jako wykonującego transport, a w konsekwencji umorzenia postępowania. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Mając na względzie niekwestionowany w sprawie podzielny charakter ładunku, nie sposób dopatrzeć się braku realnego wpływu skarżącego na powstanie naruszenia. W świetle wyż. cyt. pkt 5.2 świadectwa homologacji UE nr D98-09-08, Sąd akceptuje wyjaśnienia GITD w zakresie zastosowanej metody ważenia, nie znajdując podstaw do przyjęcia - jak chciałby tego skarżący - iż obligatoryjne jest połączenie wag SAW. W myśl lp. 4 załącznika nr 1 do p.r.d. zezwolenie kategorii IV wydawane jest na przejazd pojazdu nienormatywnego poruszającego się po drodze krajowej: a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Za brak zezwolenia kategorii III-IV przepis art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. przewiduje karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. Stwierdzić zatem należy, iż ustalony stan faktyczny i jego implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, której wysokość została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów, obowiązujących w dniu wydania decyzji przez GITD. Wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, jak również zastosowały odpowiednie przepisy do ustalonego stanu faktycznego, który jest wyczerpujący i nie wymaga dokonywania dodatkowych ustaleń. Reasumując, stwierdzić należy, iż decyzje organów nie naruszają unormowań k.p.a, a także przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto decyzje organów obu instancji zostały prawidłowo uzasadnione, stosownie do wymagań art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.