VI SA/Wa 1135/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. j. z siedzibą w L. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2016 roku sygn. akt VI SA/Wa 1135/16 w sprawie ze skargi P. Sp. j. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego postanawia: odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2016 roku sygn. akt VI SA/Wa 1135/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. Sp. j. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, wyrokiem z dnia [...] listopada 2016 roku uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz P. Sp. j. z siedzibą w L. kwotę 1787 zł (słownie: tysiąc siedemset osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 24 maja 2017 roku strona skarżąca wniosła o sprostowanie uzasadnienia wyroku, poprzez zastąpienie, zamieszczonego w uzasadnieniu wyroku na str. 11 (w wierszach 1-3) zdania: "Na rozprawie Sąd dopuścił dowód z wydruku z bazy danych Urzędu Patentowego dotyczącego znaku towarowego "[...]" na okoliczność wpisania do rejestru praw skarżącego z licencji wyłącznej" zdaniem o treści: "Na rozprawie Sąd dopuścił dowód z wyciągu z rejestru znaków towarowych dotyczącego znaku "łaciate", na okoliczność wpisania do rejestru praw skarżącego z licencji wyłącznej, oraz dowód z wydruku z bazy danych Urzędu Patentowego, dotyczącego znaku towarowego "[...]", na okoliczność wywoływania u konsumentów skojarzeń plam zdobiących sporny "[...]" z krowimi łatami." Ewentualnie skarżąca wskazała, że można sprostować wyrok zamieszczając proponowane zdanie w wersji skróconej, kończącej się na słowie "[...]". W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że na rozprawie złożono dwa wnioski dowodowe a tekst sprostowania, zaproponowany przez skarżącą zawiera pełną informację o faktach, wykazywanych oddzielnie każdym z dwóch dopuszczonych dowodów. Skarżąca zauważyła przy tym, że jak wynika z całości uzasadnienia wyroku VI SA/Wa 1135/16, dowód w postaci wyciągu z rejestru dla znaku towarowego "[...]" ([...]), okazał się bardziej przydatny do rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, aniżeli dowód z wydruku znaku towarowego "[...]" złożony na rozprawie, tę kwestię bowiem Sąd ocenił na podstawie samego opisu spornego wzoru. Wobec tego w ocenie skarżącej wydaje się, że dopuszczalnym byłoby skrócenie proponowanego tekstu sprostowania, kończąc go na słowie "[...]". Taki skrócony tekst wskazywałby, w odniesieniu do dowodu z rejestru, zarówno na złożenie dowodu jak i okoliczność którą udowadnia, to jest posiadanie licencji wyłącznej wpisanej do rejestru, natomiast w odniesieniu do wydruku znaku "[...]" byłby odnotowany jedynie fakt dopuszczenia tego dowodu przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej też jako "p.p.s.a.") sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ogranicza prawa do sprostowania orzeczenia, żadnym terminem, co oznacza, że można go dokonać w każdym czasie. Istotą sprostowania jest wyeliminowanie błędów, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a., a które zawiera orzeczenie – jego sentencja, czy też uzasadnienie, przy czym nie może ono prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Istotą sprostowania jest wyeliminowanie błędów, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a., a które zawiera orzeczenie - jego sentencja, czy też uzasadnienie, przy czym nie może ono prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. W trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym wszystkie wymienione nieprawidłowości muszą być bezsporne i oczywiste. Jako niedokładności uznać można nieścisłości np. w oznaczeniu stron, dokładnym wymienieniu innych podmiotów występujących w postępowaniu, czy nieprawidłowe podanie imienia strony. Z kolei za błędy pisarskie może być uznane widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, czy też jego niezamierzone opuszczenie. Błędem rachunkowym będzie z kolei niewłaściwe przeprowadzenie działań arytmetycznych. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć wszystkie inne sytuacje poza wymienionymi powyżej, które swoim charakterem są do nich zbliżone. Wszystkie wymienione w ww. przepisie wady orzeczenia charakteryzują się ich oczywistością stanowiącą zarazem granice przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się sprostowania uzasadnienia wyroku w zakresie dotyczącym w istocie ustaleń faktycznych. Do tego bowiem zmierzała podnoszona przez nią we wniosku argumentacja odnośnie uwzględnienia celowości złożenia na rozprawie określonych wniosków dowodowych w kontekście informacji o faktach, wykazywanych oddzielnie w każdym z dwóch dopuszczonych dowodów. Taki zakres żądania wniosku wykracza więc poza ramy sprostowania niedokładności a zmiany, których domaga się skarżąca, nie stanowiłyby sprostowania, ale dotyczyłby merytorycznej treści uzasadnienia, co należy uznać za niedopuszczalne. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 156 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.