VI SA/Wa 114/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. Sp. z o. o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi ze skargi V. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Skarżąca - V. Sp. z o. o. z siedzibą w W. – wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym Wpis sądowy od uiszczonej skargi nie został uiszczony. Nie załączono do skargi dokumentu wskazującego na osoby umocowane do reprezentacji strony skarżącej. Sąd pismem z dnia 26 stycznia 2016 r. wezwał stronę skarżącą do nadesłania oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego) z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w imieniu skarżącej, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto Sąd przesłał stronie skarżącej zarządzenie z dnia 15 stycznia 2016 r. wzywające ją do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Powyższe wezwanie oraz zarządzenie zostało doręczone stronie skarżącej na wskazany przez nią w skardze adres w dniu 1 lutego 2016 r. Strona na wezwanie Sądu uiściła wpis sądowy od skargi, jednakże nie złożyła dokumentu wskazującego na sposób oraz osoby umocowane do reprezentacji strony skarżącej. Postanowieniem z dnia 8 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych skargi - niezłożenie dokumentu określającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do działania w imieniu strony skarżącej na dzień wniesienia skargi Skarżąca w dniu 5 kwietnia 2016 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentów potwierdzających umocowanie Prezesa W. K., który podpisał skargę, do działania w imieniu skarżącej. Po wezwaniu Sądu skarżąca złożyła żądane przez Sąd dokumenty, stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi. Skarżąca, reprezentowana przez Prezesa W. K., uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wskazała, że dane skarżącej zawarte w KRS są dostępne w internecie, a ponadto odpis z KRS znajduje się w aktach administracyjnych sprawy, tym samym nienadesłanie odpisu z KRS nie może decydować o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, o jakim mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku - por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02 (M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). W ocenie Sądu wykazane przez stronę skarżącą okoliczności nie wykluczały możliwości zachowania terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżąca wskazuje na bezcelowość wezwania przez Sąd do braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego) z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w imieniu skarżącej. Skarżąca podnosi, iż dane skarżącej zawarte w KRS są dostępne w Internecie, a ponadto odpis z KRS znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. W ocenie Sądu wskazane we wniosku o przywrócenie terminu przez stronę skarżącą okoliczności wskazują na bezzasadność samego wezwania skarżącej do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi i jako takie powinny być podniesione w zażaleniu na postanowienie z dnia 8 marca 2016 r odrzucające skargę. Niemniej odnosząc się okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą podnieść należy, że przez braki formalne skargi należy rozumieć niedochowanie wymogów, jakie przepisy prawa wiążą ze skutecznym złożeniem skargi w sprawie. I tak, obok warunków wskazanych w art. 57 p.p.s.a., skarga winna nadto spełniać wymagania pisma procesowego, wymienione w art. 46 § 1 i nast. p.p.s.a. Jak stanowi § 1 ww. przepisu, każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku spółek prawa handlowego posiadających osobowość prawną (m. in. spółka z o.o.), wymóg ten należy powiązać z konstrukcją tych spółek i zasadami ich reprezentacji. Nawiązuje do tego treść art. 28 p.p.s.a., który stanowi, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przepis art. 29 p.p.s.a. stanowi natomiast, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W stanie faktycznym sprawy, skarga została wniesiona przez W. K. działającego jako Prezes Zarządu skarżącej spółki. Należy podkreślić, iż samo powołanie się na sprawowaną w organie skarżącej spółki funkcję Prezesa nie czyni zadość stwierdzeniu, że skarga została wniesiona przez podmiot do tego uprawniony. W świetle wcześniejszych wywodów, dla skutecznego złożenia skargi nieodzownym było bowiem przedłożenie odpisu aktualnego z Rejestru Przedsiębiorców KRS, potwierdzającego - po pierwsze, że Pan W. K. jest istotnie Prezesem Zarządu skarżącej spółki, po drugie, że w świetle przyjętych przez spółkę zasad jej reprezentacji, Prezes Zarządu jest umocowany do jednoosobowego działania w imieniu skarżącej. Podkreślenia wymaga, że brak tego dokumentu stanowił brak formalny skargi, podlegający usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W wezwaniu do sanowania tego braku Sąd pouczył stronę skarżącą o konsekwencjach prawnych wynikających z nieusunięcia stwierdzonego braku w terminie wyznaczonym na wykonanie tego obowiązku. Pomimo takiego pouczenia, kwestia legitymacji do wniesienia skargi nie została wykazana przez wnoszącego skargę w terminie do tego wyznaczonym. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd (vide: postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2014 r. sygn. akt II FSK 3378/14, LEX 1561723), że osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych mają obowiązek wykazać swoje umocowanie przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, a zwykle będzie to dokument urzędowy, odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Sąd nie jest zobligowany do samodzielnego badania (poprzez sięganie do odpisów KRS dostępnych w Internecie czy też samodzielną weryfikację aktualności dokumentów spółki załączonych do akt administracyjnych sprawy), czy osoba podejmująca czynności w imieniu spółki jest umocowana do jej reprezentowania. Zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3, jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze. Z treści tego przepisu wynika, że to strona postępowania może przedstawić samodzielnie pobrany wydruk komputerowy z rejestru, zamiast załączać dokument wydany przez Centralną Informację lub jego kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem. Ponadto wskazać należy, że w ocenie Sądu wskazane we wniosku o przywrócenie terminu przez stronę skarżącą okoliczności wskazują na bezzasadność samego wezwania skarżącej do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi i jako takie powinny być podniesione w zażaleniu na postanowienie z dnia 8 marca 2016 r odrzucające skargę. Z powyższych względów na mocy art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji